ปกติเป็นคนที่คิดมากอยู่แล้ว มักจะเครียด บางครั้งไม่มีเรื่องเครียดก็คิดไปเรื่อยเปื่อย ด้วยการทำงานบางครั้งไม่มีงานทำเลย ว่างจัดมานั่งออฟฟิศเฉยๆ
แล้วเป็นคนที่แทบไม่มีเพื่อนเลย พอเวลาผ่านไป เพือน ญาติก็มีครอบครัว แล้วตัวเราต้องใช้ชีวิตคนเดียว ทำให้รู้สึกเหงามาก ใช้ชีวิตลำบากอยู่แต่ก็พยายามหากิจกรรมทำ ช่วยได้นิดหน่อย พอมีเรื่องปัญหาสุขภาพเข้ามา ต้องงดกิจกรรมต่างๆ แล้วช่วงที่ผ่านมามีปัญหากับคนใกล้ตัวคือพี่สะใภ้จากที่รักกันมาก อยู่ดีๆวันนึงเขาก็เปลี่ยนไปโดยที่ไม่คบไม่คุยกับเราอีกเลย ไม่รู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร ถามและขอโทษก็แล้ว แกก็ไม่พูดด้วย ความรู้สึกเสียใจมาก น้ำตาคลอ ร้องไห้ ทุกครั้งที่นึกถึง ผ่านไป3ปี ก็ใช้ชีวิตพอได้ เพราะมีผู้ชายคนนึงเข้ามา เขาเป็นเหมือนเซฟโซนของเราทุกอย่าง รับในตัวเราได้ทุกเรื่องและตัวเราก็รับเขาได้เช่นกัน เพราะสถานะคือถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ไปได้ ด้วยเวลาที่พบเจอกันเราเทคแคร์ใส่ใจ ตัดเล็บ สระผม ล้างแผล พาไปโรงบาล ทำกับข้าวไปส่งที่ทำงานแทบทุกวัน ขับรถพาเขาเที่ยว ทำให้เขาทุกอย่าง ก่อนหน้านั้น 4-5 เดือนตัวเราเองมีการแชทคุยกับชายอื่นแต่ไม่ได้เกินเลยอะไรแค่คุยเพราะเขาเองก็ไม่ใส่ใจเรา แต่มีช่วงเวลาเดือนที่ผ่านมาเราป่วยและเรากลับบ้าน กลับโดนบล๊อกทุกช่องทาง เลยสงสัย สรุปเขานอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งห่างกัน 20กว่าปี 1เดือนเต็มที่เขาบอกว่าขอเวลาพักใจ เราก็เข้าใจว่าอยากมีเวลาส่วนตัว ที่แท้มีคนอื่น ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอะไรเลย การศึกษา การงาน การเงิน ทุกเรื่อง ทุกอย่างเราซัพพอตหมด ตอนนี้พยายามอยากออกจากตรงนี้แต่ทำไม่ได้เลย ตัวเราเองมีสติและรู้ตัว แต่บางครั้งพอเขาทักมาก็ดีใจเฝ้ารอตลอดเหมือนคนติดแชท หรือเราแอบไปดูไอจีคนใหม่ของผู้ชาย เราจะมีอาการน้ำตาไหล ร้องไห้ เสียใจ ใจสั่น ว้าวุ่น วุ่นวาย ฟุ้งซ่าน ยิ่งไม่มีงาน ยิ่งกังวลไปใหญ่ เขาบอกอยากมีทั้ง2คน พอเราลองหายไปเลย เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เขาจะเลือกเรา แต่เราก็กังวลเคลียร์ไม่เสร็จสักที และไม่ให้เราไปยุ่งกับเด็กคนนั้น เพราะเขาเป็นคนก่อเรื่องเขาจะจัดการเอง บอกตรงๆเราก็ไม่รู้จะรอไหวมั้ย รอทำไม อยากออกจากตรงนี้เหลือเกิน ความรู้สึกมันแย่มาก กลัวตัวเองดิ่งคิดสั้นตอนนี้ยังมีสติอยู่ กลายเป็นว่าตอนนี้ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตดี ไม่มีใครเลย อยากกลับบ้านหาพ่อแม่ก็ไม่มีเวลาต้องทำงาน เดินทาง8-10ชม.ในขณะที่พิมพ์ไป น้ำตาไหลตลอดในที่ทำงานเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ยังไม่พร้อมจะหาหมอ ไม่มีใครให้ปรึกษาเลย
ปัญหาชีวิตอยากให้หาทางออกหรือรับฟัง
แล้วเป็นคนที่แทบไม่มีเพื่อนเลย พอเวลาผ่านไป เพือน ญาติก็มีครอบครัว แล้วตัวเราต้องใช้ชีวิตคนเดียว ทำให้รู้สึกเหงามาก ใช้ชีวิตลำบากอยู่แต่ก็พยายามหากิจกรรมทำ ช่วยได้นิดหน่อย พอมีเรื่องปัญหาสุขภาพเข้ามา ต้องงดกิจกรรมต่างๆ แล้วช่วงที่ผ่านมามีปัญหากับคนใกล้ตัวคือพี่สะใภ้จากที่รักกันมาก อยู่ดีๆวันนึงเขาก็เปลี่ยนไปโดยที่ไม่คบไม่คุยกับเราอีกเลย ไม่รู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร ถามและขอโทษก็แล้ว แกก็ไม่พูดด้วย ความรู้สึกเสียใจมาก น้ำตาคลอ ร้องไห้ ทุกครั้งที่นึกถึง ผ่านไป3ปี ก็ใช้ชีวิตพอได้ เพราะมีผู้ชายคนนึงเข้ามา เขาเป็นเหมือนเซฟโซนของเราทุกอย่าง รับในตัวเราได้ทุกเรื่องและตัวเราก็รับเขาได้เช่นกัน เพราะสถานะคือถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ไปได้ ด้วยเวลาที่พบเจอกันเราเทคแคร์ใส่ใจ ตัดเล็บ สระผม ล้างแผล พาไปโรงบาล ทำกับข้าวไปส่งที่ทำงานแทบทุกวัน ขับรถพาเขาเที่ยว ทำให้เขาทุกอย่าง ก่อนหน้านั้น 4-5 เดือนตัวเราเองมีการแชทคุยกับชายอื่นแต่ไม่ได้เกินเลยอะไรแค่คุยเพราะเขาเองก็ไม่ใส่ใจเรา แต่มีช่วงเวลาเดือนที่ผ่านมาเราป่วยและเรากลับบ้าน กลับโดนบล๊อกทุกช่องทาง เลยสงสัย สรุปเขานอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น ซึ่งห่างกัน 20กว่าปี 1เดือนเต็มที่เขาบอกว่าขอเวลาพักใจ เราก็เข้าใจว่าอยากมีเวลาส่วนตัว ที่แท้มีคนอื่น ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอะไรเลย การศึกษา การงาน การเงิน ทุกเรื่อง ทุกอย่างเราซัพพอตหมด ตอนนี้พยายามอยากออกจากตรงนี้แต่ทำไม่ได้เลย ตัวเราเองมีสติและรู้ตัว แต่บางครั้งพอเขาทักมาก็ดีใจเฝ้ารอตลอดเหมือนคนติดแชท หรือเราแอบไปดูไอจีคนใหม่ของผู้ชาย เราจะมีอาการน้ำตาไหล ร้องไห้ เสียใจ ใจสั่น ว้าวุ่น วุ่นวาย ฟุ้งซ่าน ยิ่งไม่มีงาน ยิ่งกังวลไปใหญ่ เขาบอกอยากมีทั้ง2คน พอเราลองหายไปเลย เขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เขาจะเลือกเรา แต่เราก็กังวลเคลียร์ไม่เสร็จสักที และไม่ให้เราไปยุ่งกับเด็กคนนั้น เพราะเขาเป็นคนก่อเรื่องเขาจะจัดการเอง บอกตรงๆเราก็ไม่รู้จะรอไหวมั้ย รอทำไม อยากออกจากตรงนี้เหลือเกิน ความรู้สึกมันแย่มาก กลัวตัวเองดิ่งคิดสั้นตอนนี้ยังมีสติอยู่ กลายเป็นว่าตอนนี้ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตดี ไม่มีใครเลย อยากกลับบ้านหาพ่อแม่ก็ไม่มีเวลาต้องทำงาน เดินทาง8-10ชม.ในขณะที่พิมพ์ไป น้ำตาไหลตลอดในที่ทำงานเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ยังไม่พร้อมจะหาหมอ ไม่มีใครให้ปรึกษาเลย