อ่านสัมภาษณ์ฮายาชิเรื่องทำไมถึงพักทีมชาติ ทำให้เข้าใจว่านักกีฬาวอลเลย์บอลความมั่นใจในตัวเองสำคัญมาก

อ่านสัมภาษณ์ฮายาชิเรื่องทำไมถึงพักทีมชาติ สรุปสั้นๆว่าที่ไม่พร้อมเล่นทีมชาติ เพราะไม่มั่นใจในตัวเองว่าดีพอแล้ว และรู้สึกว่าคนอื่นทำได้ดีกว่า จุดเปลี่ยนคือตอนที่ถูกเปลี่ยนตัวกับวาดะแล้วสุดท้ายทีมชนะบราซิล ทำให้รู้สึกว่าไม่มีตัวเองทีมก็ไปต่อได้ พอปีนี้อัคบาสวิดิโอคอลชวนมาเล่นทีมชาติเพื่ออยากให้มาช่วยชี้นำน้องๆ เลยปฏิเสธไปเพราะไม่อยากเล่นทีมชาติด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆ

พอฟังแบบนี้ก็รู้สึกว่าเรื่องความมั่นใจของนักกีฬาวอลเลย์บอลนี้สำคัญมากจริงๆ อย่างบิ๋มลูกสุดท้ายที่ทุบพาทีมเป็นแชมป์ไปโอลิมปิค ก็คงได้อ่านบทสัมภาษณ์ว่าบิ๋มขอบคุณพู่ที่เชื่อมั่นในตัวเค้า เพราะเค้าเองก็พึ่งกลับมาเล่นได้ไม่นาน ตอนซีเกมส์ก็เหมือนเสียศูนย์ไป และในเกมนัดชิงก็มีจังหวะหลุด การที่พู่ให้บิ๋มตีปิดเกมเหมือนการชุบชีวิตน้องให้น้องมีความมั่นใจในตัวเองไปลุยต่อได้ในอนาคต

คือบางทีเห็นนักกีฬาหลายคนตีไม่ได้ เราก็มักจะเห็นว่าเซตเตอร์ก็เลือกจะจ่ายซ้ำจนกว่าจะตีได้ คิดว่าหลักๆก็เรื่องความมั่นใจเนี่ยแหละ และหลายๆคนเล่นไม่ได้แต่โค้ชก็ยังปล่อยยืนยาว เพราะการถูกเปลี่ยนออกบางทีนักกีฬาวันนั้นอาจจะแตกสลายไปเลย อย่างของวอลเลย์บอลหญิงจะไม่ค่อยมีช็อตโดนเปลี่ยนออกแล้วนักกีฬาเกรี้ยวกราดซักเท่าไร เราก็คิดว่าโดนเปลี่ยนออกถ้าเล่นไม่ออกคงไม่ส่งผลต่อจิตใจเท่าไรเพราะเเป็นกีฬาที่ก็เปลี่ยนกลับมาได้ แต่บางครั้งก็คงมีผลกับคนที่จิตใจอาจไม่ดี ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว อาจกลับมาไม่ได้หรือไม่กลับมาอีกเลย เพราะระดับทีมชาติมันมีความคาดหวังและกดดันสูงมากๆถ้าเทียบกับระดับสโมสร