ช่วงหลังมานี้รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนนอนหลับยากแบบไม่รู้ตัวค่ะ
เมื่อก่อนเป็นคนที่แค่ขึ้นเตียง ห่มผ้า ปิดไฟ แล้วไม่นานก็หลับไปเลย ไม่เคยต้องคิดเรื่องการนอนด้วยซ้ำ
แต่ช่วงนี้ต่อให้เข้านอนเร็วแค่ไหน กว่าจะหลับจริงบางทีก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง นอนพลิกซ้ายพลิกขวา
จัดหมอนอยู่หลายรอบ ทั้งที่ตัวเองก็รู้สึกเหนื่อยและง่วงแล้ว
ที่แปลกคือไม่ได้มีเรื่องเครียดอะไรเป็นพิเศษ บางคืนชีวิตก็ปกติดีมาก แต่พอถึงเวลานอนเหมือนสมองกลับตื่นขึ้นมาเฉยๆ
คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง
บางครั้งนอนหลับตาไปแล้วเหมือนจะเคลิ้ม แต่พอรู้ตัวอีกทีกลับตื่นขึ้นมาเฉยๆ แล้วก็ต้องเริ่มพยายามหลับใหม่ตั้งแต่ต้น
สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดที่สุดคือพอรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ก็จะเริ่มคำนวณในหัวว่าถ้าหลับตอนนี้จะเหลือเวลานอนกี่ชั่วโมง แล้วสุดท้ายก็ยิ่งตื่นกว่าเดิม
ช่วงหนึ่งเราเลยพยายามเปลี่ยนกิจวัตรก่อนนอน จากที่เคยนอนเล่นโทรศัพท์ยาวๆ ก็เริ่มวางโทรศัพท์ไว้ห่างจากเตียง
ปิดไฟในห้องให้มืดขึ้น แล้วไม่พยายามฝืนตัวเองให้หลับ
บางคืนเปิดเพลงเบาๆ บางคืนอ่านอะไรนิดหน่อยจนรู้สึกง่วงจริงๆ แล้วค่อยปิดไฟนอน
วิธีนี้ไม่ได้ทำให้หลับเร็วขึ้นทันที แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่หงุดหงิดกับการนอนเท่าเดิม
อีกอย่างที่เริ่มสังเกตคือวันที่ได้ออกไปเดินหรือขยับร่างกายเยอะหน่อย ตอนกลางคืนจะหลับง่ายกว่าวันที่นั่งทำงานอยู่กับที่ทั้งวันมาก
ตอนนี้เลยพยายามไม่เอาเวลานอนมาเป็นเรื่องที่ต้องเอาชนะตัวเอง ถ้ายังไม่ง่วงก็ไม่ฝืนมากเกินไป แล้วค่อยๆ ทำให้ช่วงก่อนนอนเป็นเวลาที่สงบขึ้น
มีบางคืนที่ยังหลับยากเหมือนเดิม แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจับทางได้มากขึ้นว่าอะไรทำให้หลับง่ายหรืออะไรทำให้สมองตื่น
เมื่อก่อนคิดว่าการนอนเป็นเรื่องที่ไม่ต้องดูแลอะไร เพราะยังไงคนเราก็ต้องหลับอยู่แล้ว พอมาเจอกับตัวเองถึงได้รู้ว่าการพักผ่อนให้ดีจริงๆ ก็ต้องค่อยๆ สร้างบรรยากาศและนิสัยให้เหมาะกับตัวเองเหมือนกัน
ตอนนี้สิ่งที่อยากได้ที่สุดไม่ใช่การหลับให้เร็วที่สุด แต่อยากกลับมาเป็นคนที่ขึ้นเตียงแล้วรู้สึกสบายใจ
ไม่ต้องคอยมองนาฬิกาและไม่ต้องกังวลว่าคืนนี้จะหลับหรือไม่หลับ
ค่อยๆ ปรับไปทีละอย่าง ถึงจะยังมีคืนที่หลับยากอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มดูแลเวลาพักของตัวเองจริงจังขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยค่ะ
เมื่อก่อนเป็นคนหลับง่ายมาก เดี๋ยวนี้กว่าจะหลับได้แต่ละคืนใช้เวลานานมาก
เมื่อก่อนเป็นคนที่แค่ขึ้นเตียง ห่มผ้า ปิดไฟ แล้วไม่นานก็หลับไปเลย ไม่เคยต้องคิดเรื่องการนอนด้วยซ้ำ
แต่ช่วงนี้ต่อให้เข้านอนเร็วแค่ไหน กว่าจะหลับจริงบางทีก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง นอนพลิกซ้ายพลิกขวา
จัดหมอนอยู่หลายรอบ ทั้งที่ตัวเองก็รู้สึกเหนื่อยและง่วงแล้ว
ที่แปลกคือไม่ได้มีเรื่องเครียดอะไรเป็นพิเศษ บางคืนชีวิตก็ปกติดีมาก แต่พอถึงเวลานอนเหมือนสมองกลับตื่นขึ้นมาเฉยๆ
คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง
บางครั้งนอนหลับตาไปแล้วเหมือนจะเคลิ้ม แต่พอรู้ตัวอีกทีกลับตื่นขึ้นมาเฉยๆ แล้วก็ต้องเริ่มพยายามหลับใหม่ตั้งแต่ต้น
สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดที่สุดคือพอรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ก็จะเริ่มคำนวณในหัวว่าถ้าหลับตอนนี้จะเหลือเวลานอนกี่ชั่วโมง แล้วสุดท้ายก็ยิ่งตื่นกว่าเดิม
ช่วงหนึ่งเราเลยพยายามเปลี่ยนกิจวัตรก่อนนอน จากที่เคยนอนเล่นโทรศัพท์ยาวๆ ก็เริ่มวางโทรศัพท์ไว้ห่างจากเตียง
ปิดไฟในห้องให้มืดขึ้น แล้วไม่พยายามฝืนตัวเองให้หลับ
บางคืนเปิดเพลงเบาๆ บางคืนอ่านอะไรนิดหน่อยจนรู้สึกง่วงจริงๆ แล้วค่อยปิดไฟนอน
วิธีนี้ไม่ได้ทำให้หลับเร็วขึ้นทันที แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่หงุดหงิดกับการนอนเท่าเดิม
อีกอย่างที่เริ่มสังเกตคือวันที่ได้ออกไปเดินหรือขยับร่างกายเยอะหน่อย ตอนกลางคืนจะหลับง่ายกว่าวันที่นั่งทำงานอยู่กับที่ทั้งวันมาก
ตอนนี้เลยพยายามไม่เอาเวลานอนมาเป็นเรื่องที่ต้องเอาชนะตัวเอง ถ้ายังไม่ง่วงก็ไม่ฝืนมากเกินไป แล้วค่อยๆ ทำให้ช่วงก่อนนอนเป็นเวลาที่สงบขึ้น
มีบางคืนที่ยังหลับยากเหมือนเดิม แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจับทางได้มากขึ้นว่าอะไรทำให้หลับง่ายหรืออะไรทำให้สมองตื่น
เมื่อก่อนคิดว่าการนอนเป็นเรื่องที่ไม่ต้องดูแลอะไร เพราะยังไงคนเราก็ต้องหลับอยู่แล้ว พอมาเจอกับตัวเองถึงได้รู้ว่าการพักผ่อนให้ดีจริงๆ ก็ต้องค่อยๆ สร้างบรรยากาศและนิสัยให้เหมาะกับตัวเองเหมือนกัน
ตอนนี้สิ่งที่อยากได้ที่สุดไม่ใช่การหลับให้เร็วที่สุด แต่อยากกลับมาเป็นคนที่ขึ้นเตียงแล้วรู้สึกสบายใจ
ไม่ต้องคอยมองนาฬิกาและไม่ต้องกังวลว่าคืนนี้จะหลับหรือไม่หลับ
ค่อยๆ ปรับไปทีละอย่าง ถึงจะยังมีคืนที่หลับยากอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มดูแลเวลาพักของตัวเองจริงจังขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยค่ะ