ผู้เขียน โดย คุณ สุนทร อุทัยธรรม เป็นแนวทางทฤษฎีที่น่าสนใจมากๆครับ🏵
🏵เต่าไม่ได้แค่อาศัยอยู่ภายในกระดอง แต่ #กระดองคือส่วนหนึ่งของโครงกระดูกของมันอย่างแท้จริง และจุดกำเนิดทางวิวัฒนาการของมันมีความแปลกประหลาดกว่าการเป็นเพียงแค่สร้างเกราะขึ้นมาคลุมแผ่นหลังมากนัก
👉 เมื่อราว 260 ล้านปีก่อน ยูโนโตซอรัส (Eunotosaurus) มีกระดูกซี่โครงที่ขยายกว้างผิดปกติอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีกระดองเต่าที่สมบูรณ์
👉 ต่อมา แพปโปเคลิส (Pappochelys) มีซี่โครงที่ขยายกว้างยิ่งขึ้นไปอีก ควบคู่ไปกับแนวกระดูกที่หนาตัวขึ้นบริเวณหน้าท้อง
👉 จากนั้นราว 220 ล้านปีก่อน โอเดอนโตเคลิส (Odontochelys) ก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีแผ่นกระดองท้อง (Plastron) ที่พัฒนาอย่างสมบูรณ์แล้ว ในขณะที่กระดองหลังยังห่างไกลจากความสมบูรณ์เมื่อเทียบกับกระดองหลัง (Carapace) ของเต่ายุคปัจจุบัน โดยโอเดอนโตเคลิสยังคงมีฟันหลงเหลืออยู่ ซึ่งแตกต่างจากเต่าในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งในที่สุด โครงสร้างด้านหลังจึงหลอมรวมกลายเป็นกระดองหลังที่สมบูรณ์แบบดังที่พบในเต่ายุคต่อมา ความพิเศษที่แท้จริงคือ เต่ายุคปัจจุบันไม่ได้มีโครงของซี่โครงธรรมดาวางอยู่ใต้กระดองเกราะที่แยกต่างหาก แต่ทว่า กระดูกซี่โครงและแนวกระดูกสันหลังได้หลอมรวมเข้าเป็นเนื้อเดียวกับกระดองหลัง พร้อมกับองค์ประกอบของโครงกระดูกชั้นผิวหนัง
การแปรสภาพดังกล่าวได้ปรับเปลี่ยนโครงสร้างลำตัวของมันไปโดยสิ้นเชิง ในสัตว์มีกระดูกสันหลังสี่ขาส่วนใหญ่ กระดูกแถบหัวไหล่จะอยู่นอกหรืออยู่ด้านข้างของโครงซี่โครง แต่เต่ากลับสลับตำแหน่งนั้นอย่างสิ้นเชิง เมื่อซี่โครงขยายตัวออกด้านนอกตลอดช่วงพัฒนาการและวิวัฒนาการ ส่งผลให้กระดูกแถบหัวไหล่เข้าไปอยู่ภายในโครงร่างซี่โครงแทน
การมีกระดองยังก่อให้เกิดความท้าทายอีกประการหนึ่ง เนื่องจากสัตว์เลื้อยคลานส่วนใหญ่ใช้การขยับของซี่โครงเป็นกลไกสำคัญในการหายใจ แต่ซี่โครงของเต่ากลับถูกตรึงแน่นอยู่ภายในกระดองที่แข็งเกร็ง เต่าจึงต้องวิวัฒนาการระบบกล้ามเนื้อเฉพาะทางขึ้นมาเพื่อช่วยในการระบายอากาศของปอดโดยไม่ต้องขยับซี่โครงตามแบบทั่วไป
นอกจากนี้ แผ่นกระดองท้องไม่ได้เป็นเพียงแค่ซี่โครงอีกชุดที่อยู่ด้านล่าง แต่มีจุดกำเนิดทางวิวัฒนาการและพัฒนาการมาจากโครงสร้างกระดูกส่วนท้องที่แตกต่างกัน
ทั้งนี้ ฟอสซิลที่กล่าวถึงด้านบนไม่ควรถือว่าเป็นสายบรรพบุรุษสายตรงแบบเส้นเดียว แต่เป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตในอดีต ที่ช่วยฉายภาพให้เห็นขั้นตอนต่างๆ ของการก่อกำเนิดโครงสร้างร่างกายแบบเต่า ซึ่งเมื่อนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ก็เผยให้เห็นความจริงอันน่าทึ่งว่า เต่าไม่ได้วิวัฒนาการเกราะขึ้นมาแล้วมุดตัวเข้าไปอยู่ข้างใน แต่วิวัฒนาการได้ปรับโครงสร้างซี่โครง กระดูกสันหลัง โครงกระดูกหน้าท้อง การจัดวางหัวไหล่ และกลไกการหายใจใหม่ทั้งหมด จนกระทั่งลำตัวของสัตว์ชนิดนี้กลายสภาพเป็นกระดองด้วยตัวมันเอง
ดังนั้น เต่าจึงไม่สามารถถอดหรือก้าวออกจากกระดองได้ เช่นเดียวกับที่มนุษย์ไม่สามารถก้าวออกจากโครงซี่โครงของตัวเองได้นั่นเอง
การถือกำเนิดกระดองเต่า?
🏵เต่าไม่ได้แค่อาศัยอยู่ภายในกระดอง แต่ #กระดองคือส่วนหนึ่งของโครงกระดูกของมันอย่างแท้จริง และจุดกำเนิดทางวิวัฒนาการของมันมีความแปลกประหลาดกว่าการเป็นเพียงแค่สร้างเกราะขึ้นมาคลุมแผ่นหลังมากนัก
👉 เมื่อราว 260 ล้านปีก่อน ยูโนโตซอรัส (Eunotosaurus) มีกระดูกซี่โครงที่ขยายกว้างผิดปกติอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีกระดองเต่าที่สมบูรณ์
👉 ต่อมา แพปโปเคลิส (Pappochelys) มีซี่โครงที่ขยายกว้างยิ่งขึ้นไปอีก ควบคู่ไปกับแนวกระดูกที่หนาตัวขึ้นบริเวณหน้าท้อง
👉 จากนั้นราว 220 ล้านปีก่อน โอเดอนโตเคลิส (Odontochelys) ก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีแผ่นกระดองท้อง (Plastron) ที่พัฒนาอย่างสมบูรณ์แล้ว ในขณะที่กระดองหลังยังห่างไกลจากความสมบูรณ์เมื่อเทียบกับกระดองหลัง (Carapace) ของเต่ายุคปัจจุบัน โดยโอเดอนโตเคลิสยังคงมีฟันหลงเหลืออยู่ ซึ่งแตกต่างจากเต่าในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งในที่สุด โครงสร้างด้านหลังจึงหลอมรวมกลายเป็นกระดองหลังที่สมบูรณ์แบบดังที่พบในเต่ายุคต่อมา ความพิเศษที่แท้จริงคือ เต่ายุคปัจจุบันไม่ได้มีโครงของซี่โครงธรรมดาวางอยู่ใต้กระดองเกราะที่แยกต่างหาก แต่ทว่า กระดูกซี่โครงและแนวกระดูกสันหลังได้หลอมรวมเข้าเป็นเนื้อเดียวกับกระดองหลัง พร้อมกับองค์ประกอบของโครงกระดูกชั้นผิวหนัง
การแปรสภาพดังกล่าวได้ปรับเปลี่ยนโครงสร้างลำตัวของมันไปโดยสิ้นเชิง ในสัตว์มีกระดูกสันหลังสี่ขาส่วนใหญ่ กระดูกแถบหัวไหล่จะอยู่นอกหรืออยู่ด้านข้างของโครงซี่โครง แต่เต่ากลับสลับตำแหน่งนั้นอย่างสิ้นเชิง เมื่อซี่โครงขยายตัวออกด้านนอกตลอดช่วงพัฒนาการและวิวัฒนาการ ส่งผลให้กระดูกแถบหัวไหล่เข้าไปอยู่ภายในโครงร่างซี่โครงแทน
การมีกระดองยังก่อให้เกิดความท้าทายอีกประการหนึ่ง เนื่องจากสัตว์เลื้อยคลานส่วนใหญ่ใช้การขยับของซี่โครงเป็นกลไกสำคัญในการหายใจ แต่ซี่โครงของเต่ากลับถูกตรึงแน่นอยู่ภายในกระดองที่แข็งเกร็ง เต่าจึงต้องวิวัฒนาการระบบกล้ามเนื้อเฉพาะทางขึ้นมาเพื่อช่วยในการระบายอากาศของปอดโดยไม่ต้องขยับซี่โครงตามแบบทั่วไป
นอกจากนี้ แผ่นกระดองท้องไม่ได้เป็นเพียงแค่ซี่โครงอีกชุดที่อยู่ด้านล่าง แต่มีจุดกำเนิดทางวิวัฒนาการและพัฒนาการมาจากโครงสร้างกระดูกส่วนท้องที่แตกต่างกัน
ทั้งนี้ ฟอสซิลที่กล่าวถึงด้านบนไม่ควรถือว่าเป็นสายบรรพบุรุษสายตรงแบบเส้นเดียว แต่เป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตในอดีต ที่ช่วยฉายภาพให้เห็นขั้นตอนต่างๆ ของการก่อกำเนิดโครงสร้างร่างกายแบบเต่า ซึ่งเมื่อนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ก็เผยให้เห็นความจริงอันน่าทึ่งว่า เต่าไม่ได้วิวัฒนาการเกราะขึ้นมาแล้วมุดตัวเข้าไปอยู่ข้างใน แต่วิวัฒนาการได้ปรับโครงสร้างซี่โครง กระดูกสันหลัง โครงกระดูกหน้าท้อง การจัดวางหัวไหล่ และกลไกการหายใจใหม่ทั้งหมด จนกระทั่งลำตัวของสัตว์ชนิดนี้กลายสภาพเป็นกระดองด้วยตัวมันเอง
ดังนั้น เต่าจึงไม่สามารถถอดหรือก้าวออกจากกระดองได้ เช่นเดียวกับที่มนุษย์ไม่สามารถก้าวออกจากโครงซี่โครงของตัวเองได้นั่นเอง