ตอนเด็ก ๆ ผมเคยเป็นเด็กเกเรมาก จนสุดท้ายถูกไล่ออกจากโรงเรียน หลังจากนั้นผมจึงตัดสินใจไปบวชเรียนที่วัดแห่งหนึ่งในเชียงใหม่

ช่วงแรกที่เข้าไปอยู่ ผมอยู่ไม่ได้เลยครับ ทั้งความเหงา ความคิดถึงชีวิตข้างนอก และตอนนั้นผมก็ยังไม่สนิทกับเณรรูปอื่น ๆ ในวัด

แต่โชคดีที่มีหลวงพี่รูปหนึ่งเข้ามาคุยและเป็นเพื่อนผม

หลวงพี่ชื่อ พี่เอก ครับ ถึงอายุของหลวงพี่จะประมาณรุ่นพ่อแม่ผม แต่ผมเรียกและนับถือท่านเหมือนเป็นพี่คนหนึ่ง

ในวัดตอนนั้น พระส่วนใหญ่เป็นคนชนเผ่า มีแค่ผมกับหลวงพี่เอกที่มาจากเชียงใหม่และกรุงเทพฯ ช่วงแรก ๆ ที่ผมยังเหงาและยังปรับตัวไม่ได้ หลวงพี่เอกนี่แหละครับที่คอยเป็นเพื่อน คอยคุยกับผม และสอนอะไรหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับการใช้ชีวิต

หลวงพี่เคยเล่าให้ฟังว่า ก่อนจะมาบวชเคยเป็นนักแข่งรถบิ๊กไบค์ และเคยเปิดคลิปให้ผมดูด้วย ส่วนเหตุผลที่หลวงพี่ตัดสินใจมาบวชนั้น ผมเองก็จำไม่ได้หรือไม่แน่ใจเหมือนกัน

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจำได้จนถึงวันนี้ คือวันหนึ่งหลวงพี่เคยเปิดเพลง “ขี้แพ้ช่างฝัน” ให้ผมฟัง

ตอนนั้นผมยังเด็ก และพูดตามตรงว่าไม่ได้เข้าใจความหมายของเพลงเลยครับ ฟังผ่าน ๆ ไปเหมือนเพลงทั่วไปเพลงหนึ่ง

จนเวลาผ่านไป ผมสึกออกมาและเริ่มใช้ชีวิต ทำงาน เจอทั้งวันที่ดีและวันที่แย่ บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เก่งอะไร และบางอย่างที่ฝันไว้ก็ยังไปไม่ถึง

แต่วันนี้ผมกลับมาเปิดเพลงที่หลวงพี่เคยเปิดให้ฟังอีกครั้ง

ครั้งนี้ผมเข้าใจความหมายของมันมากกว่าตอนนั้นแล้ว

ถึงชีวิตจะไม่ได้เรื่องบ้าง ถึงจะพลาดบ้าง ถึงจะเป็นเหมือนคนขี้แพ้ในสายตาใครบางคน แต่ตราบใดที่เรายังมีความฝันและยังสู้ต่อไป อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้แพ้จริง ๆ

ที่มาเล่าเรื่องนี้วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษครับ

แค่คิดถึงคำสอน คิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ในวัด และคิดถึงหลวงพี่เอก

ตั้งแต่สึกออกมาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย 555

ไม่รู้ตอนนี้หลวงพี่เป็นยังไงบ้าง ยังสบายดีไหม อยู่ที่ไหน หรือยังอยู่ในเส้นทางเดิมหรือเปล่า

ถ้าบังเอิญหลวงพี่ได้มาอ่านข้อความนี้

ผมอยากบอกว่าผมยังจำพี่ได้เสมอ และยังจำเพลงที่พี่เคยเปิดให้ฟังได้จนถึงทุกวันนี้

สบายดีนะครับพี่เอก