ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ ตอนนี้หนูเครียดมากจนไม่รู้จะรับมือกับอะไรยังไงแล้ว
หนูอยู่ ม.3 ค่ะ ช่วงนี้หนูแข่งกิจกรรมที่โรงเรียนบ่อยเลยไม่ได้เข้าเรียนมัน2สัปดาห์แล้ว ต้องทั้งเรียน ทำงานที่ค้าง แข่งกิจกรรม และเตรียมสอบเข้า ม.4 จนตามงานไม่ค่อยทัน ครูก็ทวงงานอยู่เรื่อยๆ างครั้งเรียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะต้องแบ่งเวลาไปทำกิจกรรมและแข่งหลายอย่าง ตอนนี้แต่ตอนนี้คือที่เครียดมากๆคือ แม่หนูไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว แต่ต้องทำงานหนักมาก เพราะที่บ้านเราไม่ได้มีทางเลือก งานที่แม่ทำมันหนักมากต้องยกของหนักลุยแดดแล้วแม่เป็นโรคเลือดจางด้วยซึ่งเหนื่อยง่าย ต้องกินยาเป็นประจำยาที่กินประจำก็แพงแสนแพงเหลือเกิน
เมื่อกี้แม่มีอาการเหนื่อยมากและหายใจติดขัดจนต้องไปโรงพยาบาล ตอนนี้กลับมาบ้านแล้ว แต่หนูยังรู้สึกกลัวและกังวลมาก ก่อนหน้านี้หนูชอบไปกอด ไปคลอเคลียแม่ แล้วแม่พูดประมาณว่ากลัวมันจะเป็นลางอะไรหรือเปล่า ยิ่งทำให้หนูคิดกลัวๆอีก ทั้งที่ก็รู้ว่าอาจเป็นเพราะหนูกลัวว่าจะเสียแม่ไปมากกว่า
ครอบครัวหนูมีแค่พ่อ แม่ หนู และน้องเล็ก ๆ พ่อก็ทำงานไม่ค่อยมั่นคง ที่บ้านมีหนี้พอสมควรและฐานะไม่ได้ดี หนูรู้สึกเหมือนตัวเองยังเป็นแค่เด็ก ม.3 ที่ไม่สามารถช่วยอะไรครอบครัวได้เลย
ตอนนี้หนูไม่รู้จริง ๆ ว่าควรรับมือกับความรู้สึกนี้ยังไงดีค่ะ ตอนนี้ปัญหาให้เครียดมันเยอะไปหมดเลยบ้านเราเป็นครอบครัวเล็กๆพ่อแม่ทุต้องทำงานเลี้ยงพวกเราหนูเครียดฟนูเป้นห่วงแม่ คือแบบอยากให้แม่พักบ้างแต่ทำไงได้ เลือกงานไม่ได้หรอกค่ะ แล้วไหนแม่จะต้องทำงานบ้านอีกค่ะตอนเช้าก้ต้องหาข้าวปลาซักเสื้อผ้าส่งพวกหนูไปโรงเรียน รับส่งที่โรงเรียนทุกวันค่าน้ำมันรถก็แพงเหลือเกินพี่ๆอาจถามว่าทำไมไม่นั่งรถโดยสาร คือ..มันมีเหตุผลค่ะ ไม่ได้จริงๆ..หนูพยายามจะช่วยแบ่งเบาพาระในบ้านน่ะคะแต่พยายามแล้วหนูไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะพี่ๆมันอาจฟังดูเวอร์นะคะว่าเด้ก ม.ต้นอะไรจะไม่มีเวลา หนูยุ่งจริงๆค่ะหนูแทบไม่ได้นอนหนูต้องนอนสี่ทุ่มตื่นตีสามทุกวันเพื่อทำการบ้านจุกจิกๆวันๆนึงก้หลายวิชามีแต่การบ้านโครงงานหนักๆทั้งนั้นกำหนดส่งก็กระชั้นชิด อ่านหนังสือ้ตรียมสอบเข้า ม.4 ด้วยใกล้สอบแล้วหนูต้องพยายามเรียนให้เก่งสอบให้ได้เป้นนักเรียนทุนเพราะครอบครัวคงไม่มีตังสนับสนุนให้เรียนต่อคือหมายถึงว่าอยากให้เรีสึยนนะคะจะสนับสนุนเต้มที่ด้วยแม่บอกไม่มีก้อจะยืมเพื่อให้หนุได้เรีกยนแต่หนูไม่อยากเป้นภาระเลยค่ะหนี้ทุกวันนี้ก็เยอะมากพอแล้วเรียน ม.ปลายก็ใช้เงินเยอะ หนูอยากเรียนอยากเป้นหมอมีอาชีพที่มั่นคงเลี้ยงดูพ่อแม่นั่นคือความฝันของหนูแต่พูดถึงตอนนี้ก่อนคือหนูจักการเวลาไม่ได้เลยค่ะเครียดด้วยมีเรื่องเยอะมากจนไม่รุ้จะเครียดอันไหนก่อนดีตอนนี้ตามงานก็ไม่ทันครูก็จู้จี้จุกจิกเรื่องงานอยู่นั่นแหละแล้วอีกอย่างหนูเป้นหัวหน้าห้องเรียนต้องดูแลเอกสารใบเกรดของเพื่อนลยนๆทั้งห้องต่างๆนาๆวุ่นวายไปหมดเลบแล้วครูไม่ยอมใฟ้หนูเปลี่ยนหัวหน้าห้องสักทีครูไม่รู้เบยว่าหนูเหนื่อยแค่ไหนหนูจัดการตัวเองก็เหนื่อยมากพอแล้วต้องมาจัดการเพื่อนๆอีกไหนจะกิจกรรมต่างๆที่หนูเป้นคัวแทนไปแข่งไหนจะเรื่องครอบครัวที่บ้านอีกหนูเหนื่อยมากๆตั้งแต่เปิดเทอมมา ไม่มีคืนไหนเลยที่หนูนอน ถึง4 ชม. บางทีหนุก้เหนื่อยจนเบลอจนไม่รุ้ว่ามันอยุ่รึป่าว เหมือนตัวเองจะรับไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้หนูรู้สึกสับสน ตัน และเครียดมากจริง ๆ ค่ะ แค่อยากมีใครสักคนช่วยแนะนำว่าหนูควรทำยังไงต่อไป พี่ๆอาจสับสนนะคะหนูพิมพ์สับสนจริงๆคือมันยุ่งเหยิงไปหมดเลยค่ะขอบคุณที่อ่านจนถึงตรงนี้นะคะ...เหนื่อยจริงๆค่ะท้อ อ้อแล้วเรื่องที่แม่หนูป่วยหนูเป้นห่วงแม่มากค่ะทำไงดีคะ
เหนื่อยค่ะอยากร้องไห้ ท้อก็ไม่ได้...หนูเป็นความหวังของครอบครัว
หนูอยู่ ม.3 ค่ะ ช่วงนี้หนูแข่งกิจกรรมที่โรงเรียนบ่อยเลยไม่ได้เข้าเรียนมัน2สัปดาห์แล้ว ต้องทั้งเรียน ทำงานที่ค้าง แข่งกิจกรรม และเตรียมสอบเข้า ม.4 จนตามงานไม่ค่อยทัน ครูก็ทวงงานอยู่เรื่อยๆ างครั้งเรียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะต้องแบ่งเวลาไปทำกิจกรรมและแข่งหลายอย่าง ตอนนี้แต่ตอนนี้คือที่เครียดมากๆคือ แม่หนูไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว แต่ต้องทำงานหนักมาก เพราะที่บ้านเราไม่ได้มีทางเลือก งานที่แม่ทำมันหนักมากต้องยกของหนักลุยแดดแล้วแม่เป็นโรคเลือดจางด้วยซึ่งเหนื่อยง่าย ต้องกินยาเป็นประจำยาที่กินประจำก็แพงแสนแพงเหลือเกิน
เมื่อกี้แม่มีอาการเหนื่อยมากและหายใจติดขัดจนต้องไปโรงพยาบาล ตอนนี้กลับมาบ้านแล้ว แต่หนูยังรู้สึกกลัวและกังวลมาก ก่อนหน้านี้หนูชอบไปกอด ไปคลอเคลียแม่ แล้วแม่พูดประมาณว่ากลัวมันจะเป็นลางอะไรหรือเปล่า ยิ่งทำให้หนูคิดกลัวๆอีก ทั้งที่ก็รู้ว่าอาจเป็นเพราะหนูกลัวว่าจะเสียแม่ไปมากกว่า
ครอบครัวหนูมีแค่พ่อ แม่ หนู และน้องเล็ก ๆ พ่อก็ทำงานไม่ค่อยมั่นคง ที่บ้านมีหนี้พอสมควรและฐานะไม่ได้ดี หนูรู้สึกเหมือนตัวเองยังเป็นแค่เด็ก ม.3 ที่ไม่สามารถช่วยอะไรครอบครัวได้เลย
ตอนนี้หนูไม่รู้จริง ๆ ว่าควรรับมือกับความรู้สึกนี้ยังไงดีค่ะ ตอนนี้ปัญหาให้เครียดมันเยอะไปหมดเลยบ้านเราเป็นครอบครัวเล็กๆพ่อแม่ทุต้องทำงานเลี้ยงพวกเราหนูเครียดฟนูเป้นห่วงแม่ คือแบบอยากให้แม่พักบ้างแต่ทำไงได้ เลือกงานไม่ได้หรอกค่ะ แล้วไหนแม่จะต้องทำงานบ้านอีกค่ะตอนเช้าก้ต้องหาข้าวปลาซักเสื้อผ้าส่งพวกหนูไปโรงเรียน รับส่งที่โรงเรียนทุกวันค่าน้ำมันรถก็แพงเหลือเกินพี่ๆอาจถามว่าทำไมไม่นั่งรถโดยสาร คือ..มันมีเหตุผลค่ะ ไม่ได้จริงๆ..หนูพยายามจะช่วยแบ่งเบาพาระในบ้านน่ะคะแต่พยายามแล้วหนูไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะพี่ๆมันอาจฟังดูเวอร์นะคะว่าเด้ก ม.ต้นอะไรจะไม่มีเวลา หนูยุ่งจริงๆค่ะหนูแทบไม่ได้นอนหนูต้องนอนสี่ทุ่มตื่นตีสามทุกวันเพื่อทำการบ้านจุกจิกๆวันๆนึงก้หลายวิชามีแต่การบ้านโครงงานหนักๆทั้งนั้นกำหนดส่งก็กระชั้นชิด อ่านหนังสือ้ตรียมสอบเข้า ม.4 ด้วยใกล้สอบแล้วหนูต้องพยายามเรียนให้เก่งสอบให้ได้เป้นนักเรียนทุนเพราะครอบครัวคงไม่มีตังสนับสนุนให้เรียนต่อคือหมายถึงว่าอยากให้เรีสึยนนะคะจะสนับสนุนเต้มที่ด้วยแม่บอกไม่มีก้อจะยืมเพื่อให้หนุได้เรีกยนแต่หนูไม่อยากเป้นภาระเลยค่ะหนี้ทุกวันนี้ก็เยอะมากพอแล้วเรียน ม.ปลายก็ใช้เงินเยอะ หนูอยากเรียนอยากเป้นหมอมีอาชีพที่มั่นคงเลี้ยงดูพ่อแม่นั่นคือความฝันของหนูแต่พูดถึงตอนนี้ก่อนคือหนูจักการเวลาไม่ได้เลยค่ะเครียดด้วยมีเรื่องเยอะมากจนไม่รุ้จะเครียดอันไหนก่อนดีตอนนี้ตามงานก็ไม่ทันครูก็จู้จี้จุกจิกเรื่องงานอยู่นั่นแหละแล้วอีกอย่างหนูเป้นหัวหน้าห้องเรียนต้องดูแลเอกสารใบเกรดของเพื่อนลยนๆทั้งห้องต่างๆนาๆวุ่นวายไปหมดเลบแล้วครูไม่ยอมใฟ้หนูเปลี่ยนหัวหน้าห้องสักทีครูไม่รู้เบยว่าหนูเหนื่อยแค่ไหนหนูจัดการตัวเองก็เหนื่อยมากพอแล้วต้องมาจัดการเพื่อนๆอีกไหนจะกิจกรรมต่างๆที่หนูเป้นคัวแทนไปแข่งไหนจะเรื่องครอบครัวที่บ้านอีกหนูเหนื่อยมากๆตั้งแต่เปิดเทอมมา ไม่มีคืนไหนเลยที่หนูนอน ถึง4 ชม. บางทีหนุก้เหนื่อยจนเบลอจนไม่รุ้ว่ามันอยุ่รึป่าว เหมือนตัวเองจะรับไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้หนูรู้สึกสับสน ตัน และเครียดมากจริง ๆ ค่ะ แค่อยากมีใครสักคนช่วยแนะนำว่าหนูควรทำยังไงต่อไป พี่ๆอาจสับสนนะคะหนูพิมพ์สับสนจริงๆคือมันยุ่งเหยิงไปหมดเลยค่ะขอบคุณที่อ่านจนถึงตรงนี้นะคะ...เหนื่อยจริงๆค่ะท้อ อ้อแล้วเรื่องที่แม่หนูป่วยหนูเป้นห่วงแม่มากค่ะทำไงดีคะ