ผมเลือกออกมาเงียบๆแบบนี้ได้ไหม?

ผมตกหลุมรักสาวคนหนึ่ง เรารู้จักกันจากการที่เธอมาขอให้ช่วยอะไรเล็กน้อยๆ ผมรู้สึกชอบเลยพยายามจีบเธอต่อเลยครับ ความสัมพันธ์เรามักเกิดแค่ในแชทส่วนใหญ่ เพราะเธออยู่หอ ส่วนผมยังไปกลับมออยู่ วันหนึ่งผมเริ่มอยากสนิทกันมากขึ้นครับ ผมรู้มาว่าเธอชอบไปห้องสมุดมหาลัย เลยอยากไปนั่งเล่นด้วย วันที่ผมกำลังจะชวนเธอ ผมเห็นเธอเดินกลับผู้ชายคนหนึ่งคุยกับแบบสนิทกันมาก ผมไม่ได้วิตกอะไรมากครับ แต่รู้สึกใจแป๋วหน่อยๆแล้ว ผมเลยยังไม่ชวนดีกว่า แต่ถามว่าเธอไปห้องสมุดบ่อยหรอ ไปกับเพื่อนหรอบลาๆ จนเธอชวนผมและบอกผมว่ามีเพื่อนสนิทผู้ชายอยู่ด้วยทุกวัน ถึงสามสี่ทุ่ม ใจผมแป๋วอีกแล้ว เขาสนิทกันมากผมจะสู้ยังไงเนี่ย เธอบอกผมด้วยว่าเพื่อนสนิทเธอเป็นอินโทรเวิต น่าจะเข้ากับผมได้ (ผมเป็นเหมือนอินโทรเวิต หลายคนบอกเอง แต่ผมก็อยู่กับกลุ่มเพื่อนนะ กล้าไปทำนู้นทำนี้อยู่ อาจจะแค่มีโลกส่วนตัวสูงมั้ง5555) พอวันที่ผมได้ไปห้องสมุดกับพวกเธอ ผมก็ไปรอก่อนและบอกเธอไว้ ผ่านไปสัก3-4ชม. ก็ยังไม่เห็นเธอทักมาสรุปเธอลืมครับ เป็นฝ่ายผมต้องไปหาเอง ผมไปเจอพวกเขานั่งอยู่ มันเป็นเหมือนตู้นั่งเล็กๆมีสองแค่เก้าอี้ตรงข้ามกัน ผมบอกเลยว่า ผมไปนั่งเหมือนก้างขวางคอมาก แปลกใจคือเพื่อนสนิทเธอชวนผมคุยดีนะ ผมว่าเขาดูไม่อินโทรเวิตสำหรับผมเลย ถือเป็นการรู้จักที่ดี ผมค่อนข้างเงียบเขาชวนผมคุยตลอด  แต่สิ่งที่ทำผมรู้สึกหึงขึ้นมาหน่อยๆ คือเขาค่อนข้างสนิทกันมาก แตะตัวเล่นกันเป็นปกติเลย

จากนั้นผมแนะนำไอจีตัวเองให้เพื่อนสนิทเขา เพราะผมจำได้คุ้นๆว่าเพื่อนสนิทเธอฟอลผมมาตั้งนานแล้วแต่เราไม่เคยรู้จักกัน ตั้งแต่ครั้งนั้นป็นต้นไป เพื่อนสนิทผู้ชายของเธอก็เริ่มไม่คุยกับผม ตอบแค่เออ ออ วกไปวนมาเหมือนไม่อยากตอบ บางทีผมแกล้งถามคำถามง่ายๆมีคำตอบเดียว เขายังวกไปวนมา ไม่เหมือนครั้งแรก

ผมเกรงใจทุกครั้งที่ต้องขอมานั่งด้วย เป็นคนที่3 เพราะเขาตัวติดกันตลอดหลังเลิกเรียน ผมถามเธอตลอดเธอให้ไปนั่งด้วยได้ไหม บางทีเธอก็ลืมตอบ ไม่ตอบบ้าง และบางครั้งผมก็เห็นเธอนั่งอยู่กับเพื่อนสนิทนั้นแหละ เล่นมือถือกันคุยกัน ผมมีนอยบ้างแหละแต่ไม่เคยบอก ผมไปนั่งทีไรเหมือนทำอึดอัดทุกที เหมือนเธอต้องมาคอยเอาใจคนที่อยากรักเธอ แถมเพื่อนเธออาจจะยังรู้สึกไม่ดีกับผมอีก   เอาง่ายๆผมรู้สึก
เสร่อมาก มีหลายอย่างเลย เช่น ผมไปนั่งดูเขานั่งคู่กันเสียบหูฟังดูหนัง ส่วนผมนั่งฝั่งตรงข้าม ผมแบบนี้ฉันอยากดูพวกเธอดูหนังหรอเนี่ย หรือบางทีผมมานั่งเขาก็ไปตลาดกันสองคนทิ้งผมไว้ เธอจะกลับบ้านตจว อย่างงี้เธอบอกต้องตื่นเช้าผมเลยไม่รวบกวน สรุปสี่โมงพึ่งขึ้นรถเพราะมัวไปเดินเล่นกันในห้างสองคน  ผมยอมรับเจ็บใจจริงๆ แต่เพราะผมเองก็อยากรักเธอบ้าง อยากชวนไปนู้นไปนี้ เลยลองสู้

ความสัมพันธ์ในแชทค่อนข้างดีมากเลยนะครับผมถามทุกอย่าง เป็นห่วงเทคแคร์ ผมพยายามซื้อของกินที่ชอบไปให้ สุดท้ายเธอไม่เอาผมนั่งกินเอง เป็นแผลผมก็ซื้อพาสเตอร์ บลาๆ แต่เธอก็ไม่เอาเลย ในแชทเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราสนิทกัน ความสัมพันธ์แบบชู้รักออนไลน์ดี5555 ผมทักทุกวันไม่มีขาดเลยนะเป็นเดือนๆๆ

ผมเคยถามเธอไปแล้วว่าชอบผมมั้ย เธอตอบว่าความลับบอกไม่ได้

เอาจริงๆผมสู้และทุ่มเทมาตลอด คนรอบข้างว่าผมแทบตายผมยอมปิดหูไม่รู้เรื่อง สุดท้ายกินหญ้ามันก็มีวันอิ่มครับ ผมเจอแสงสว่างอันใหม่เป็นรุ่นพี่ รุ่นพี่คนนี้มีสถานะไม่ลืมคนเก่า แต่ผมยังเชื่อว่าดีกว่าการมีคนข้างกายไปแล้วแล้วกัน ผมยังปลอบเขาได้ จากนั้นผมเริ่มออกห่างจากเธอมาหารุ่นพี่ กับเธอผมว่าเธอก็มีใจแหละแค่ไม่ยอมบอกหรืออยากรักษากษาความสัมพันธ์แบบนั้นไว้ แต่ผมก็เหนื่อยเหมือนกันเธอไม่เคยแอคทีฟก่อนเลย อย่างน้อยๆทักมาสักครั้งก็ยังดีเพราะผมดีใจทุกครั้งที่ได้คุยเลยนะ

พอวันที่ผมเริ่มออกห่างผมรู้สึกดีขึ้นอยู่นะ แต่ก็รู้สึกผิดในใจขึ้นมาเหมือนทรยศความรู้สึกแรกของตัวเอง ผมอยากรู้เธอเป็นไงเลยลองทักไป ก็ตามคาดครับจากคำพูดที่เคยดีก็เออ อืม อา อ่อ ปกติจะแทนเค้ากับเธอ กลายเป็นแค่นี่กับเรา ผมก็รู้สึกแย่นะครับ แต่ที่ผมไม่กล้าถามตรงๆก็เพราะไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ใครอีกแล้วด้วย ถ้าย้อนกลับไปแรกสุดตั้งแต่เจอเพื่อนสนิทเธอ ผมก็เฟลแล้วสนิทกันขนาดนี้ถ้าผมได้เธอไปเหมือนผมไปทำร้ายใครเลย ใจความสรุปความรู้สึกบรรทัดนี้สั้นๆ คือ เพลงฉันมาบอกว่า กับเพลงไม่อยากทำให้ลำบากใจครับ

คำถามผมอยู่ตรงนี้ ผมควรกลับไปถามให้เคลียร์ไหม หรือเลือกเดินออกมาเลยเงียบๆ เพราะผมเองก็อยากให้เธอมีความสุขกับเพื่อน ไม่ใช่ผมไม่รักนะ รักมากเลยด้วย แต่หัวใจก็มีวันหมดแรงเหมือนกัน

คิดถึงวันแรกๆที่รู้จักกันมันยังรู้สึกดี