ข้อตกลงป้องกันร่วมเมกะ กับการเปลี่ยนแปลงดุลอำนาจโลก ไทยควรมองเรื่องนี้อย่างไร?

ช่วงนี้เห็นประเด็นเรื่องการลงนาม “ข้อตกลงป้องกันร่วมเมกะ” ระหว่าง ตุรกี ซาอุดีอาระเบีย และปากีสถาน ซึ่งมีแนวคิดเรื่องการป้องปรามร่วมกัน โดยมองว่าการโจมตีสมาชิกประเทศใดประเทศหนึ่งจะถือเป็นการโจมตีต่อสมาชิกทั้งหมด คล้ายแนวคิดของมาตรา 5 ของ NATO

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ มีการพูดถึงความเป็นไปได้ที่ อิหร่านอาจเข้าร่วม หากเกิดขึ้นจริงก็อาจส่งผลต่อสมดุลอำนาจในตะวันออกกลางและความสัมพันธ์ระหว่างมหาอำนาจอย่างมีนัยสำคัญ

สิ่งที่น่าสนใจคือ แรงผลักดันส่วนหนึ่งมาจากความเชื่อมั่นต่อสหรัฐฯ ที่ลดลง หลังเกิดเหตุการณ์ในภูมิภาคที่ทำให้บางประเทศมองว่าไม่สามารถพึ่งพาหลักประกันด้านความมั่นคงจากสหรัฐฯ ได้เหมือนเดิม

เลยอยากชวนคุยค่ะว่า

1. ข้อตกลงลักษณะนี้มีโอกาสพัฒนาไปเป็นพันธมิตรทางทหารที่มีโครงสร้างคล้าย NATO จริงหรือไม่?


2. ถ้าอิหร่านเข้าร่วม จะเปลี่ยนดุลอำนาจในตะวันออกกลางมากแค่ไหน?


3. การที่ประเทศต่าง ๆ เริ่มสร้างหลักประกันความมั่นคงกันเอง สะท้อนว่าสหรัฐฯ กำลังมีบทบาทในตะวันออกกลางลดลงหรือเปล่า?


4. หากเกิดการแบ่งขั้วทางความมั่นคงชัดเจนขึ้น จะส่งผลต่อเศรษฐกิจ พลังงาน และราคาน้ำมันอย่างไร?


5. แล้ว ไทยและอาเซียนควรวางตัวอย่างไร หากการแข่งขันระหว่างกลุ่มมหาอำนาจและพันธมิตรใหม่ ๆ รุนแรงขึ้น?



ส่วนตัวคิดว่าประเด็นนี้น่าสนใจ เพราะอาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องความมั่นคงในตะวันออกกลาง แต่อาจสะท้อนการเปลี่ยนแปลงของระเบียบโลกในภาพใหญ่ด้วยค่ะ