เรื่องนี้ทำให้คิดถึงตอนอยู่รร.มากๆคิดถึงเพื่อนๆแล้วกฌตัวเองในเว่อร์ชั่นเก่าอยากได้ตัวเองคนเดิม
ตอนจบม.3ไม่เศร้ามากหรอก ก็ไม่คิดว่าสังคมใหม่จะเหงาแบบนี้เนาะ จริงๆตอนแรกก็ไม่ได้เหงาขนาดนี้ ตอน ม.3 อยู่กับเพื่อนที่คบมาหลายปีความที่แบบมันคุ้นเคยมันเป็นตัวเอง กว่าจะจบที่นี้ก็ย้ายมา
รร.หลายรร.แต่ก็วนกลับอีก ได้กลับมาเรียน2ปี ก็จบม.3 ก็จะได้แยกย้ายจริงๆ ไม่ได้วนกลับมารร.นี้อีก ตอนแรกก็จะต่อปวช.ที่เดียวกันหมดจะต่อกับเพื่อน แต่ก็ครอบครัวย้ายจังหวัดเราเลยได้ต่อคนละที่ ด้วยความที่ย้ายมาที่ใหม่ก็ต้องทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ แต่เราเป็นคนแบบเค้าหาคนยากคุยไม่เก่งไม่ได้เฟรนลี่แต่ว่าอยู่กับเพื่อนที่คุ้นเคยก็จะติ๊งต๊องปปล่อยจอย แต่ถ้ามีคนมาคุยด้วยก็คุยได้ พอนิเทศก็ได้มีเพื่อนคนนึงแค่คนเดียวเลยจริงๆ (นามสมมุติ เอ) สำหรับเรามันหายากมากๆ หลังก็เปิดเทอมเพื่อนในห้องก็มีคุยบ้างแต่นานที ก็จะมีแต่เอนี้แหละที่ไปไหนด้วยกันมีกันอยู่2คนเนี่ยแหละ แต่ตั้งแต่นางมีคนคุยอยู่ในห้องเดียว จากนั้นก็แบบเริ่มไม่สนใจเราและ ไปไหนด้วยกันกับเราเหมือนเดิมเพิ่มเติมแค่มีคนคุยนางเดินด้วย พอเราคุยด้วยก็ไม่ค่อยตอบเพราะฝั่งผู้ก็จะคุย เราก็ไม่อยากอะไรมาก ไม่อยากเรียงร้องความสนใจมาก คือก็ไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันขนาดนั้น พอหลังๆก็เริ่มห่างละ เรากับเอเดินเร็วอยู่แล้ว แต่พอมีผู้ก็เดินช้าตามผู้ พอเราเดินปกติของเราผู้ของเอก็ถามเราว่าทำไมเดินเร็วๆเราก็ไม่ได้ตอบ ก็เราเดินปกติอยู่แล้วอะเนาะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยเดินรอเขา2คนละเพราะว่ารู้สึกแบบเหมือนก ข ค แล้วก็อึดอัดแบบทุกทีเราก็เดินคุยกับเอแต่พอมีคนๆนั้นเขามาคือแบบคือเหมือนโดนเบ้าเสียความรุ้สึกก็ไม่อยากคุยอยากถามไรด้วยเลย หลังจากนั้นก็เราเดินคนเดียวไม่ได้กับเพื่อนคนอื่นๆหรอก เพราะก็เขากับคนอื่นๆไม่ค่อยได้ เพราะก็ด้วยความที่ไม่ใช่คนพื้นที่ด้วยแหละ คุยกับคนอื่นไม่เก่งด้วย แต่ระหว่างวันก็มีคนมาคุยด้วยบ้างนิดๆหน่อยๆ แต่เอก็เริ่มเหมือนกับคนอื่นๆ จากจะเริ่มสนิทก็ไม่ นี่ก็เลยลองไม่แคร์เอบ้างแต่ก็ทำไม่ได้ มีครั้งนึงเสียความรู้สึกมากๆ เอขอให้เราพาไปทำกิจกรรมเป็นเพื่อน จนทำให้ขึ้นรถรับส่งช้า ตอนแรกก็จะเดินไปด้วยกัน ละเอคุยผู้ก่อนกลับ ในใจเราก็เอาอีกแล้วหรอ ก็เลยเดินนำมานิดนึงละก็หยุดรอ แล้วเอก็บอกไปก่อน เพราะเราเดินมาสักพัก เอขึ้นรถกับผู้ให้ไปส่งรถส่งขับพาหน้าเราไปแบบเฉยๆ ความรู้เราก็แบบแอบเสียใจ นอยมากวันนั้น เราอุส่าไปช่วยทำ เลยขึ้นรถช้าแทนที่จะเดินไปพร้อมๆกัน ตัวเองกับเห็นแก่ตัวขึ้นรถผู้แล้วทิ้งเราเดินคนเดียว ทั้งที่ตอนนั้นเราปฏิเสธไม่ไปช่วยก็ได้ แต่ก็ไปเสียความรู้สึกมากแค้นมากวันนั้น แต่สุดท้ายวันต่อมาก็ต้องทำเหมือนปกติเพราะต้องทำงานคู่ด้วยกันอีกเรื่อยๆ เพื่อนในห้องเวลาเห็นเราเดินคนเดียว ก็มากอดคอแล้วตบไหล่แซวเล่นๆว่า "เพื่อน(เอ)ไม่เดินด้วยแล้ว
เนาะตั้งแต่มีแฟนนี้ลืมเพื่อนเลยเนาะเดินกับแฟน ปล่อยให้เพื่อน(เรา)เดินคนเดียวเลย" แปลกจริงคนเรา ทำไมคนรอบข้างถึงรู้แต่ตัวของเอไม่รู้ เราก็ไม่ได้ห้ามเขารักกันไม่กีดกันให้เขาห่างเหินแล้วมาสนใจเรา ก็เข้าใจว่ามีความรักเพราะเราก็มีแต่ไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน ก็เข้าใจเขานะ ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ ลืมกันเฉยเลย ทุกวันนี้ไม่อยากไปเรียนเลยท้อมาก ไม่มีความสุขเลยสักวันเวลาอยู่ในวิลัย เหงา เบื่อ เซ็ง เพื่อนคุยก็แทบไม่มี ไม่เคยได้เป็นตัวเองเลย ตรงข้ามกับตอนมัธยมมากๆ นี่สินะรสชาติชีวิตที่กำลังจะโต แค่นี้ก็รู้สึกเหนื่อยแล้วท้อ พยายามไม่สนใจว่าจะเป็นยังไงก็ตาม แต่ก็ทำไม่ได้อดคิดไม่ได้ สังคมในห้องก็ไม่น่าเข้าเจอแต่คนนินทาคนเกียจกัน นินทากันไปกันมา แบ่งแยกกลุ่มคนที่ทำผิดขอโทษก็ยังโดนแซะสังคมสมัยนี้แย่จริงๆ แต่ก็ทำไรไม่ได้เลือกอยู่เดียวแล้วก็ทำตัวดีๆไม่วุ่นวายกะใครแต่ก็แลกด้วยความเหงา อย่างน้อยก็มีโทรศัพท์ได้เล่นเกม ฟังเพลงพอแก้เหงาได้บ้างแต่ก็ไม่ได้มีความสุขเท่ามีเพื่อนๆ🥹
อยากจะบอกว่าคิดถึงเพื่อนเก่ามากๆแล้วก็อยากระบายด้วยนะแต่ก็ไม่กล้า อยู่กับพวกมีความสุขมากเป็นตัวเองมากได้ติ๊งต๊องด้วยกันมีความสุขสุดคิดถึงจนร้องไห้ซึ้ง ต่างคนก็ต้องต่างใช้ชีวิตทำหน้าที่จะทักหาบ่อยๆก็คงไม่ได้ตลอด ชีวิตมัธยมต้นก็มีความสุขที่สุดแล้วจริงๆ😢
ขอบคุณคนที่อ่านจนจบนะคะ5555🫠
มาระบายเฉยๆ คิดถึงเพื่อนๆ
ตอนจบม.3ไม่เศร้ามากหรอก ก็ไม่คิดว่าสังคมใหม่จะเหงาแบบนี้เนาะ จริงๆตอนแรกก็ไม่ได้เหงาขนาดนี้ ตอน ม.3 อยู่กับเพื่อนที่คบมาหลายปีความที่แบบมันคุ้นเคยมันเป็นตัวเอง กว่าจะจบที่นี้ก็ย้ายมา
รร.หลายรร.แต่ก็วนกลับอีก ได้กลับมาเรียน2ปี ก็จบม.3 ก็จะได้แยกย้ายจริงๆ ไม่ได้วนกลับมารร.นี้อีก ตอนแรกก็จะต่อปวช.ที่เดียวกันหมดจะต่อกับเพื่อน แต่ก็ครอบครัวย้ายจังหวัดเราเลยได้ต่อคนละที่ ด้วยความที่ย้ายมาที่ใหม่ก็ต้องทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ แต่เราเป็นคนแบบเค้าหาคนยากคุยไม่เก่งไม่ได้เฟรนลี่แต่ว่าอยู่กับเพื่อนที่คุ้นเคยก็จะติ๊งต๊องปปล่อยจอย แต่ถ้ามีคนมาคุยด้วยก็คุยได้ พอนิเทศก็ได้มีเพื่อนคนนึงแค่คนเดียวเลยจริงๆ (นามสมมุติ เอ) สำหรับเรามันหายากมากๆ หลังก็เปิดเทอมเพื่อนในห้องก็มีคุยบ้างแต่นานที ก็จะมีแต่เอนี้แหละที่ไปไหนด้วยกันมีกันอยู่2คนเนี่ยแหละ แต่ตั้งแต่นางมีคนคุยอยู่ในห้องเดียว จากนั้นก็แบบเริ่มไม่สนใจเราและ ไปไหนด้วยกันกับเราเหมือนเดิมเพิ่มเติมแค่มีคนคุยนางเดินด้วย พอเราคุยด้วยก็ไม่ค่อยตอบเพราะฝั่งผู้ก็จะคุย เราก็ไม่อยากอะไรมาก ไม่อยากเรียงร้องความสนใจมาก คือก็ไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันขนาดนั้น พอหลังๆก็เริ่มห่างละ เรากับเอเดินเร็วอยู่แล้ว แต่พอมีผู้ก็เดินช้าตามผู้ พอเราเดินปกติของเราผู้ของเอก็ถามเราว่าทำไมเดินเร็วๆเราก็ไม่ได้ตอบ ก็เราเดินปกติอยู่แล้วอะเนาะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยเดินรอเขา2คนละเพราะว่ารู้สึกแบบเหมือนก ข ค แล้วก็อึดอัดแบบทุกทีเราก็เดินคุยกับเอแต่พอมีคนๆนั้นเขามาคือแบบคือเหมือนโดนเบ้าเสียความรุ้สึกก็ไม่อยากคุยอยากถามไรด้วยเลย หลังจากนั้นก็เราเดินคนเดียวไม่ได้กับเพื่อนคนอื่นๆหรอก เพราะก็เขากับคนอื่นๆไม่ค่อยได้ เพราะก็ด้วยความที่ไม่ใช่คนพื้นที่ด้วยแหละ คุยกับคนอื่นไม่เก่งด้วย แต่ระหว่างวันก็มีคนมาคุยด้วยบ้างนิดๆหน่อยๆ แต่เอก็เริ่มเหมือนกับคนอื่นๆ จากจะเริ่มสนิทก็ไม่ นี่ก็เลยลองไม่แคร์เอบ้างแต่ก็ทำไม่ได้ มีครั้งนึงเสียความรู้สึกมากๆ เอขอให้เราพาไปทำกิจกรรมเป็นเพื่อน จนทำให้ขึ้นรถรับส่งช้า ตอนแรกก็จะเดินไปด้วยกัน ละเอคุยผู้ก่อนกลับ ในใจเราก็เอาอีกแล้วหรอ ก็เลยเดินนำมานิดนึงละก็หยุดรอ แล้วเอก็บอกไปก่อน เพราะเราเดินมาสักพัก เอขึ้นรถกับผู้ให้ไปส่งรถส่งขับพาหน้าเราไปแบบเฉยๆ ความรู้เราก็แบบแอบเสียใจ นอยมากวันนั้น เราอุส่าไปช่วยทำ เลยขึ้นรถช้าแทนที่จะเดินไปพร้อมๆกัน ตัวเองกับเห็นแก่ตัวขึ้นรถผู้แล้วทิ้งเราเดินคนเดียว ทั้งที่ตอนนั้นเราปฏิเสธไม่ไปช่วยก็ได้ แต่ก็ไปเสียความรู้สึกมากแค้นมากวันนั้น แต่สุดท้ายวันต่อมาก็ต้องทำเหมือนปกติเพราะต้องทำงานคู่ด้วยกันอีกเรื่อยๆ เพื่อนในห้องเวลาเห็นเราเดินคนเดียว ก็มากอดคอแล้วตบไหล่แซวเล่นๆว่า "เพื่อน(เอ)ไม่เดินด้วยแล้ว
เนาะตั้งแต่มีแฟนนี้ลืมเพื่อนเลยเนาะเดินกับแฟน ปล่อยให้เพื่อน(เรา)เดินคนเดียวเลย" แปลกจริงคนเรา ทำไมคนรอบข้างถึงรู้แต่ตัวของเอไม่รู้ เราก็ไม่ได้ห้ามเขารักกันไม่กีดกันให้เขาห่างเหินแล้วมาสนใจเรา ก็เข้าใจว่ามีความรักเพราะเราก็มีแต่ไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน ก็เข้าใจเขานะ ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ ลืมกันเฉยเลย ทุกวันนี้ไม่อยากไปเรียนเลยท้อมาก ไม่มีความสุขเลยสักวันเวลาอยู่ในวิลัย เหงา เบื่อ เซ็ง เพื่อนคุยก็แทบไม่มี ไม่เคยได้เป็นตัวเองเลย ตรงข้ามกับตอนมัธยมมากๆ นี่สินะรสชาติชีวิตที่กำลังจะโต แค่นี้ก็รู้สึกเหนื่อยแล้วท้อ พยายามไม่สนใจว่าจะเป็นยังไงก็ตาม แต่ก็ทำไม่ได้อดคิดไม่ได้ สังคมในห้องก็ไม่น่าเข้าเจอแต่คนนินทาคนเกียจกัน นินทากันไปกันมา แบ่งแยกกลุ่มคนที่ทำผิดขอโทษก็ยังโดนแซะสังคมสมัยนี้แย่จริงๆ แต่ก็ทำไรไม่ได้เลือกอยู่เดียวแล้วก็ทำตัวดีๆไม่วุ่นวายกะใครแต่ก็แลกด้วยความเหงา อย่างน้อยก็มีโทรศัพท์ได้เล่นเกม ฟังเพลงพอแก้เหงาได้บ้างแต่ก็ไม่ได้มีความสุขเท่ามีเพื่อนๆ🥹
อยากจะบอกว่าคิดถึงเพื่อนเก่ามากๆแล้วก็อยากระบายด้วยนะแต่ก็ไม่กล้า อยู่กับพวกมีความสุขมากเป็นตัวเองมากได้ติ๊งต๊องด้วยกันมีความสุขสุดคิดถึงจนร้องไห้ซึ้ง ต่างคนก็ต้องต่างใช้ชีวิตทำหน้าที่จะทักหาบ่อยๆก็คงไม่ได้ตลอด ชีวิตมัธยมต้นก็มีความสุขที่สุดแล้วจริงๆ😢
ขอบคุณคนที่อ่านจนจบนะคะ5555🫠