ช่วงนี้มีแมวจรตัวหนึ่งชอบมานั่งอยู่หน้าห้องเรา ไม่รู้ว่าเป็นแมวของใครหรือเคยมีเจ้าของมาก่อนหรือเปล่า
แต่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกว่าหน้าตามันดูเหนื่อยๆ ยังไงไม่รู้
ตอนแรกเราก็ไม่ได้สนใจมาก เพราะคิดว่ามันคงเดินผ่านมาแล้วก็ไป แต่พอผ่านไปหลายวันมันกลับมานั่งตรงเดิมแทบทุกเย็น
บางวันเรากลับจากทำงานดึก มันก็นั่งอยู่ตรงทางเดิน พอเห็นเราเดินมาก็แค่มอง ไม่ได้ร้องหรือเดินเข้ามาหาเหมือนแมวตัวอื่น
วันแรกๆ เราไม่ได้ให้อะไรมัน เพราะกลัวว่าถ้าให้อาหารแล้วมันจะติดอยู่ตรงนี้ แต่สุดท้ายก็แพ้สายตา เลยหาอาหารแมวถุงเล็กๆ มาวางให้
หลังจากนั้นมันก็เริ่มจำเราได้มั้ง เพราะพอได้ยินเสียงประตูห้องเปิด มันจะลุกขึ้นมามองทุกที
มีอยู่วันหนึ่งฝนตกหนักมาก เรากลับมาถึงห้องแล้วเห็นมันตัวเปียกนั่งหลบอยู่ตรงมุมบันได
ก็เลยเอากล่องกระดาษกับผ้าผืนเก่าไปวางไว้ให้ตรงที่แห้งๆ
มันไม่ยอมเข้าไปทันทีนะ นั่งมองกล่องอยู่นานมาก เหมือนระแวงเราอยู่เหมือนกัน
แล้วพอเราเดินเข้าห้องไปสักพักค่อยได้ยินเสียงมันเดินไปนอนในกล่อง
ตั้งแต่นั้นเวลาฝนตกเราจะคอยมองหามันก่อนเข้าห้องตลอด บางวันไม่เจอก็แอบเป็นห่วง ทั้งที่จริงๆ เราก็ไม่ได้รู้จักมันเลย
ช่วงหลังมันเริ่มกล้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม บางครั้งเดินมานั่งข้างๆ ตอนเรากินข้าวหน้าห้อง แต่ก็ยังไม่ยอมให้จับอยู่ดี
มีวันหนึ่งเรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่แล้วมันเอาหัวมาถูขาแป๊บเดียว จากนั้นก็เดินหนีไป เหมือนแค่มาทักแล้วก็พอ
เรื่องมันก็มีแค่นี้เลย ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่แมวจรตัวหนึ่งกับคนที่บังเอิญเจอกันทุกเย็น
แต่แปลกดี จากที่เมื่อก่อนกลับห้องมาก็เปิดประตูเข้าห้องเลย ตอนนี้เรากลับชอบเดินช้าลงนิดหนึ่ง เผื่อจะได้เห็นมันนั่งรออยู่ตรงเดิม
บางทีชีวิตประจำวันมันก็มีเรื่องเล็กๆ แบบนี้แหละ ที่ไม่ได้เปลี่ยนชีวิตอะไร แต่ทำให้วันที่เหนื่อยๆ รู้สึกดีขึ้นมาได้เฉยๆ
แมวจรตัวหนึ่งที่มานั่งรอหน้าห้องเราทุกเย็น
แต่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกว่าหน้าตามันดูเหนื่อยๆ ยังไงไม่รู้
ตอนแรกเราก็ไม่ได้สนใจมาก เพราะคิดว่ามันคงเดินผ่านมาแล้วก็ไป แต่พอผ่านไปหลายวันมันกลับมานั่งตรงเดิมแทบทุกเย็น
บางวันเรากลับจากทำงานดึก มันก็นั่งอยู่ตรงทางเดิน พอเห็นเราเดินมาก็แค่มอง ไม่ได้ร้องหรือเดินเข้ามาหาเหมือนแมวตัวอื่น
วันแรกๆ เราไม่ได้ให้อะไรมัน เพราะกลัวว่าถ้าให้อาหารแล้วมันจะติดอยู่ตรงนี้ แต่สุดท้ายก็แพ้สายตา เลยหาอาหารแมวถุงเล็กๆ มาวางให้
หลังจากนั้นมันก็เริ่มจำเราได้มั้ง เพราะพอได้ยินเสียงประตูห้องเปิด มันจะลุกขึ้นมามองทุกที
มีอยู่วันหนึ่งฝนตกหนักมาก เรากลับมาถึงห้องแล้วเห็นมันตัวเปียกนั่งหลบอยู่ตรงมุมบันได
ก็เลยเอากล่องกระดาษกับผ้าผืนเก่าไปวางไว้ให้ตรงที่แห้งๆ
มันไม่ยอมเข้าไปทันทีนะ นั่งมองกล่องอยู่นานมาก เหมือนระแวงเราอยู่เหมือนกัน
แล้วพอเราเดินเข้าห้องไปสักพักค่อยได้ยินเสียงมันเดินไปนอนในกล่อง
ตั้งแต่นั้นเวลาฝนตกเราจะคอยมองหามันก่อนเข้าห้องตลอด บางวันไม่เจอก็แอบเป็นห่วง ทั้งที่จริงๆ เราก็ไม่ได้รู้จักมันเลย
ช่วงหลังมันเริ่มกล้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม บางครั้งเดินมานั่งข้างๆ ตอนเรากินข้าวหน้าห้อง แต่ก็ยังไม่ยอมให้จับอยู่ดี
มีวันหนึ่งเรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่แล้วมันเอาหัวมาถูขาแป๊บเดียว จากนั้นก็เดินหนีไป เหมือนแค่มาทักแล้วก็พอ
เรื่องมันก็มีแค่นี้เลย ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่แมวจรตัวหนึ่งกับคนที่บังเอิญเจอกันทุกเย็น
แต่แปลกดี จากที่เมื่อก่อนกลับห้องมาก็เปิดประตูเข้าห้องเลย ตอนนี้เรากลับชอบเดินช้าลงนิดหนึ่ง เผื่อจะได้เห็นมันนั่งรออยู่ตรงเดิม
บางทีชีวิตประจำวันมันก็มีเรื่องเล็กๆ แบบนี้แหละ ที่ไม่ได้เปลี่ยนชีวิตอะไร แต่ทำให้วันที่เหนื่อยๆ รู้สึกดีขึ้นมาได้เฉยๆ