จินตนิยายเรืองพิลารโกสิยเศรษฐี

พิลารโกสิยเศรษฐี

ทรัพย์มากมายก่ายกองอยู่ในคลัง
แต่ใจยังหวาดหวั่นพรั่นไหว
ยิ่งหวงแหนยิ่งก่อกำแพงใจ
ยิ่งเก็บไว้ยิ่งจนลงทุกวัน

กำแพงสูงเจ็ดชั้นนั้นกั้นทรัพย์
แต่กลับจับหัวใจให้โศกศัลย์
ทองเต็มบ้านกลับเปลี่ยวเปล่าทุกคืนวัน
เพราะความหวั่นกลัวทรัพย์จะจากไป

คิดว่าตนฉลาดกว่าบรรพชน
จึงหลงกลความคิดอันยิ่งใหญ่
หารู้ไม่สิ่งที่กักเอาไว้
สุดท้ายไซร้ก็ต้องทิ้งทุกสิ่ง

เมื่อวันหนึ่งความจริงปรากฏชัด
กำแพงแห่งความหลงพลันหยุดนิ่ง
ทรัพย์มิใช่สิ่งใดจะยึดจริง
เหลือเพียงสิ่งติดตามตนคือกรรม

จึงประจักษ์ทานนั้นเป็นเสบียง
หล่อเลี้ยงใจให้พ้นความถลำ
ทรัพย์ภายนอกแม้มากก็เพียงชั่วคราว
แต่กุศลนำติดตนพ้นภพภัย

จากหยดน้ำที่เคยหวงดังดวงแก้ว
กลับยอมแล้วแบ่งปันด้วยดวงใจ
กำแพงเจ็ดชั้นมิอาจกั้นน้ำใจ
เมื่อหัวใจเปิดได้... ก็ไร้กำแพง