เริ่มมาจากเกริ่นก่อนนะคะเรากำลังเรียนอยู่ม.6เป็นเด็ก70 เราค่อนข้างชอบขายของชอบนำนู่นนี่มาขายที่โรงเรียนเราำเองั้งหมดค่ะรวมถึงเราเป็ฯเด็กกิจกรรมด้วย ในสัปดาห์นี้เราขายไดฟูกุกับทำกุ้งดองไปขาย ตัวไดฟุกุเรารับมาเก้าสิบซึ่งก็ขายหมดเเล้วกุ้งก็ขายหมดทำคนเดียวราวๆ19ออเดอร์ค่ะ มันทำเงินให้เราเยอะพอสมควรเเต่ก็เราไม่ได้มีเป้าหมายที่จะนำเงินไปทำอะไรหาได้ก็เก็บค่ะเเค่มีไว้ดีกว่า เเล้วในวันเสาร์นี่เเหละค่ะพ่อเปิดประตูมาถามว่าทำไมเราไม่กินขนมราวๆห้าโมงค่ะเราพึ่งตื่นนะคะเพราะว่าล้ามากๆ รอบสองพ่อถามเราว่าายของเป็น ทำไมไม่ไปช่วยพ่อขายของที่ร้านข เราด้วยความที่พ่อเราพูดด้วยน้ำเสียงดุดันเราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเค้าเลยค่ะว่า เเล้วททำไมต้องไป ไปรรก็เหนื่อยมากเเล้ว ขายของที่รรอีก ในหัวเราคือพ่อไม่เคยมาช่วยเราทำอะไรของเราเหมือนกัน อีกั้งญาติเราพึ่งดรอปเเล้วก็ไปช่วยพ่อเราอยู๋เเล้วเราก็พูดไปด้วยนะว่า ทำไมให้ไปพี่ก็ไปอยู่ พ่อเราบอกว่าพี่เขาขายไม่เป็นเเต่พี่เขาขายมาสองเดือนได้เเล้วค่ะทุกคน พ่อเลยเดินออกไป เรามองว่าพ่อเราจอยเกมทุกวัน เพราะว่าคอยมีคนขายของให้ พ่อชิวมาก เเล้วในขะที่เราทำทุกอย่างคนเดียว เราทำทุกอย่างจริงๆค่ะ เรารับเขียนงาน เเก้ร เเก้ศูนย์ เราขายของ เรารับกกิจกรรมที่ครูเสนอ เราตอนป.6 พ่อเเม่เเยกทางพ่อทำร้ายตัวเอง เราเก็บเงินเพื่อจ่ายค่าเรียนพิเศษภาษาจีนกับสสวทเดือนละสองพันเองเพื่อเพราะว่าที่บ้านไม่มีใครให้พึ่งเพราะงานที่พ่อทำเเละเลี้ยงเรามันเกี่ยวกับต่างชาติค่ะ อยู่ในที่ๆต้องมีฝรั่ง บ้านเราก็ตื่นกันบ่ายๆค่ะเพราะว่าทำงานหกโมงกลับสีุ่่มครึ่งถึงบ้านห้าทุ่มกว่าวนลูป ที่เรามาเขียนเพราะเเค่อยากรู้ว่าเราต้องทำไงต่อเราควรไปให้สัปดาห์หน้าจริงๆหรอ หรือสิทธิ์ที่จะพักมันถูกเเล้วเพราะเรามีโอกาสทักหาเเม่ก่อนจะมาตั้งกะทู้เราได้คำตอบว่าการช่วยพ่อเเม่เป็นสิ่งที่ถูกต้องเราไม่ได้ขัดเเต่เพียงเเต่มีครนไปอยุ่เเล้ว น้องสาวกับน้องชายเราไปร้านทุกเสาร์ไปที่เเปลว่าไปนอนเล่นค่ะ เเต่เราไปเราต้องนั่งเฝ้าเเผงสี่ชมเต็ม เเถมพ่อเราเป็นคนจู้จี้ค่ะต้องเติมของต้องเก็บเป้ะ เราเคยไปทำทุกอาทิตย์อยุ่ปีนึงค่ะเราเลยอยากพัก ละก็พ่อมักจะให้เราออกค่าดัดฟันเองก่อน เเม้บางครั้งเราจะไม่มี
เราไม่ช่วยพ่อขายของในวันเสาร์ เราผิดมากไหม