ผมถามอย่างนึกคือผมกลับบ้านมานั่งรถมานานมันก็เหนื่อยเเล้วกลับบ้านมาผมก็มานอนพักที่ยายกะถือโทรศัพท์คอยคุยกับเเม่มาบอกให้ผมไปยกของให้ผมกะพูดพิงประมาณว่าคนกะเหนื่อยให้พักก่อนซะเเต่พูดเสียงดังฟิวประมาณโอ้ยครูเนาะอะไรประมาณนี้เเล้วแม่ก็ว่าผมว่าตะคอกทำไมพูดดีก็ได้จะบอกไว้ก่อนว่าพูดปกติกับยายเเบบนี้อยู่เเล้วตอนพูดผมก็ฟิวโกรธโมโหก็พูดฟิวอารมณ์ดีเเล้วยายผมนี้กะพูเสริมต่อเลยว่าเอ๋อพูดดีก็ได้ไม่ต้องตะคอกผมกะบอกไปเเล้วว่าไม่ได้ตะคอกผมเลยเลือกอยู่คนเดียวไม่พูดกะใครที่นี้เเม่ก็ไม่คุยกะผมใช้ไหมพอตอนเย็นๆมาก็บอกว่าที่ไม่คุยด้วยก็เพราะชอบผมพูดตะคอกผมก๋ไม่อ่านไม่ตอบเพราะรู้อยู่เเล้วอธิบายไปก็ไม่มีผลอะ/รดีอธิบายไปก็ว่าเถียงที่นี้เงินก็ไม่ให้คารถก็จะจ่ายไหมดูค่าเทอมก็จะจ่ายให้ไหมก็ไม่รู้เพราะแม่พูดว่าถ้าซ่อนไม่ได้ก็หาเลี้ยงตัวเองซะคือคำพูดแบบนี้ใครก็ไม่ชอบไหมครับมันก็เป็นอีกคำพูดที่ทำให้ผมคิดลบใครก็เครียดเพราะพี่ผมก็เจอเหตุการณ์เเบบนี้มาก่อนเเต่ของพี่จะเป็นฟิวขี้เกียจไม่อยากไปเรียนจะอธิบายก็ว่าเถียงบวกกับยายพูดให้ถ้ายเเม่เสริมใส่ใข่2ฟองไปอีกที่ผคิดที่จะอยู่เงียบไม่พูดไม่ตอบก็เพราะแบบนี้ตอนนี้คือมีเรื่องอีกซักพักเครียดจนจะเป็นซึมเศร้าปิดชีพตัวเองอยู่ละเครียดมากที่สุดก็ไม่รู้จะจ่ายค่าเทอมกับค่ารถให้ไหมคือเครียดตรงนี้มากๆคืออยากจะบอกแม่มากว่าโตเเล้วก็มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าผมเเล้วไหมคือเก็บเรื่องพวกนี้มาโกรธผมทั้งที่ไม่รู้ว่าอารมณ์ที่ผมพูดไปเป็นอารมณ์ไหนคือจากผมอารมณ์ดีมาจากโรงเรียนก็กลายเป็นความเครียดน้อยใจท้อไม่อยากทำอะไรเพราะให้หัวคิดได้เเค่ทำไปก็ไม่มีผลอะไรในชีวิตอยู่เเล้วคือผมไรได้บ่างในชีวิตนี้ผมก็เด็กคนนึงที่อายุเเค่15อยู่เลย