เมื่อก่อน...
เวลาทำอะไรดี ๆ
บางครั้งเราก็แอบหวังผลตอบแทนอยู่ลึก ๆ
ช่วยใคร ก็หวังว่าเขาจะจำ
ทำงานดี ก็อยากให้มีคนเห็น
เสียสละ ก็อยากให้มีคนรับรู้
พูดดี ทำดี ก็อดหวังไม่ได้ว่าอย่างน้อยจะได้รับคำขอบคุณกลับมาบ้าง
ผมว่ามันเป็นธรรมชาติของคนนะครับ
เราไม่ได้อยากได้รางวัลใหญ่โตอะไร
แค่บางครั้งก็อยากรู้ว่า สิ่งที่เราทำไป “มีความหมาย”
แต่พอผ่านชีวิตมาสักระยะ
เหมือนความคิดบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนไปเอง
วันหนึ่ง...เราจะเริ่มทำสิ่งดี ๆ
เพราะเราเห็นว่ามันควรทำ
ช่วยใครได้ ก็ช่วย
ให้อภัยได้ ก็ให้อภัย
พูดให้น้อยลงในเรื่องที่ไม่จำเป็น
ดูแลคนในบ้านให้มากขึ้น
ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี
แม้บางเรื่องจะไม่มีใครรู้เลยก็ตาม
ไม่ได้แปลว่าเราไม่ต้องการคำขอบคุณนะครับ
ถ้ามีก็ดี ใครชื่นชมก็ยินดี
เพียงแต่ถ้าไม่มี
ใจก็ไม่ได้รู้สึกขาดอะไรเหมือนเมื่อก่อน
เพราะสุดท้าย
สิ่งที่เราทำไม่ได้หายไปไหน
อย่างน้อยมันค่อย ๆ เปลี่ยนเรา
ให้เป็นคนที่ใจเย็นขึ้น
เบาลง
และอยู่กับตัวเองได้อย่างไม่ต้องรู้สึกติดค้าง
บางทีความดีในช่วงหลังของชีวิต
อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเลย
อาจเป็นแค่การไม่พูดคำหนึ่งที่รู้ว่าจะทำร้ายใคร
การช่วยคนโดยไม่ต้องบอกใคร
การยอมถอยในเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องชนะ
หรือการทำหน้าที่เล็ก ๆ ของเราให้ดีที่สุดในแต่ละวัน
พอมองแบบนี้แล้ว
ผมรู้สึกว่า “ความดี” อาจไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้คนอื่นเห็นว่าเราเป็นคนดี
แต่อาจมีไว้เพื่อทำให้เรา
อยู่กับใจของตัวเองได้อย่างสบายขึ้น
ไม่รู้ว่าคนอื่นรู้สึกเหมือนกันไหมครับ
พออายุมากขึ้น
เราเริ่มทำสิ่งดี ๆ โดยคาดหวังคำขอบคุณน้อยลงบ้างหรือเปล่า
แล้วมีเรื่องเล็ก ๆ เรื่องไหนไหมครับ
ที่ทุกวันนี้คุณทำอยู่เงียบ ๆ เพราะรู้สึกเพียงว่า
“มันเป็นสิ่งที่ควรทำ”
แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ
พอถึงช่วงหนึ่งของชีวิต เราจะเริ่มทำสิ่งดี ๆ เพราะ “เห็นว่ามันควรทำ” มากกว่าอยากให้ใครเห็นหรือเปล่าครับ ?
เวลาทำอะไรดี ๆ
บางครั้งเราก็แอบหวังผลตอบแทนอยู่ลึก ๆ
ช่วยใคร ก็หวังว่าเขาจะจำ
ทำงานดี ก็อยากให้มีคนเห็น
เสียสละ ก็อยากให้มีคนรับรู้
พูดดี ทำดี ก็อดหวังไม่ได้ว่าอย่างน้อยจะได้รับคำขอบคุณกลับมาบ้าง
ผมว่ามันเป็นธรรมชาติของคนนะครับ
เราไม่ได้อยากได้รางวัลใหญ่โตอะไร
แค่บางครั้งก็อยากรู้ว่า สิ่งที่เราทำไป “มีความหมาย”
แต่พอผ่านชีวิตมาสักระยะ
เหมือนความคิดบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนไปเอง
วันหนึ่ง...เราจะเริ่มทำสิ่งดี ๆ
เพราะเราเห็นว่ามันควรทำ
ช่วยใครได้ ก็ช่วย
ให้อภัยได้ ก็ให้อภัย
พูดให้น้อยลงในเรื่องที่ไม่จำเป็น
ดูแลคนในบ้านให้มากขึ้น
ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี
แม้บางเรื่องจะไม่มีใครรู้เลยก็ตาม
ไม่ได้แปลว่าเราไม่ต้องการคำขอบคุณนะครับ
ถ้ามีก็ดี ใครชื่นชมก็ยินดี
เพียงแต่ถ้าไม่มี
ใจก็ไม่ได้รู้สึกขาดอะไรเหมือนเมื่อก่อน
เพราะสุดท้าย
สิ่งที่เราทำไม่ได้หายไปไหน
อย่างน้อยมันค่อย ๆ เปลี่ยนเรา
ให้เป็นคนที่ใจเย็นขึ้น
เบาลง
และอยู่กับตัวเองได้อย่างไม่ต้องรู้สึกติดค้าง
บางทีความดีในช่วงหลังของชีวิต
อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเลย
อาจเป็นแค่การไม่พูดคำหนึ่งที่รู้ว่าจะทำร้ายใคร
การช่วยคนโดยไม่ต้องบอกใคร
การยอมถอยในเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องชนะ
หรือการทำหน้าที่เล็ก ๆ ของเราให้ดีที่สุดในแต่ละวัน
พอมองแบบนี้แล้ว
ผมรู้สึกว่า “ความดี” อาจไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้คนอื่นเห็นว่าเราเป็นคนดี
แต่อาจมีไว้เพื่อทำให้เรา
อยู่กับใจของตัวเองได้อย่างสบายขึ้น
ไม่รู้ว่าคนอื่นรู้สึกเหมือนกันไหมครับ
พออายุมากขึ้น
เราเริ่มทำสิ่งดี ๆ โดยคาดหวังคำขอบคุณน้อยลงบ้างหรือเปล่า
แล้วมีเรื่องเล็ก ๆ เรื่องไหนไหมครับ
ที่ทุกวันนี้คุณทำอยู่เงียบ ๆ เพราะรู้สึกเพียงว่า
“มันเป็นสิ่งที่ควรทำ”
แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ