คือวันนี้รู้สึกดิ่งยังไงก็ไม่รู้อารมณ์ไปหมดแล้วช่วงนี้
รู้สึกท้อๆคิดมากอะไรหลายอย่างอยู่ๆเรื่องที่นานมาแล้วก็ผุดเข้ามาในหัวรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆนึกถึงเรื่องที่เคยถูกแม่ทำร้ายแล้วไม่มีใครให้ความช่วยเหลือตอนนั้นแม่เล่นยากับคนรู้จักแล้วเขาก็คุยเรื่องปืนเขาหากระสุนปืนไม่เจอเลยถามเราเราก็ตอบว่าไม่รู้เพราะจริงๆเราเอาไปเล่นนั่นแหละเขาเลยโมโหเอาตีนถีบเต็มหน้าเราอย่างแรงเราเจ็บมากๆเลยร้องไห้เดินไปหายายไปฟ้องยายยายก็แค่บ่นด่าๆแต่ก็นั่งด่าอยู่กับน้าไม่เห็นช่วยอะไรได้ตอนนั้นฝนตกด้วยก็เปียกไปเลยรู้สึกยังแพนิคกลัวๆอยู่ก็อยากนอนกับยายกับน้าแต่เขาให้นอนตรงห้องโถงหน้าทีวีเขาไม่ได้ให้เราไปนอนด้วยเพราะกลัวเราฉี่ใส่ที่นอนแต่ตอนนั้นต้องการนอนกับยายกับน้าอยากหาความปลอดภัย
สุดท้ายเราก็เดินกลับบ้านมาโดนมาตีและขู่ก็ต้องนอนกับแม่เหมือนเดิมไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามไม่เคยเห็นมีใครปกป้องเราได้เลยโดนแม่ตีรุนแรงคนก็แค่มาด่ามาบ่นแต่ก็ไม่เห็นช่วยเหลืออะไรปากก็บอกไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัวยายก็แค่ด่ากับบ่นแม่เฉยๆ คนนอกก็มีช่วยไม่กี่คนแต่เขาก็มาปกป้องตลอดเวลาไม่ได้แม่ก็ชอบตะลอนไปกินเหล้าบ้านนั้นบ้านนี้
ชอบฝากเราไว้บ้านคนนั้นคนนี้ก็ไปต่อกับคนอื่นกับเพื่อนเขานั่นแหละไปกินเหล้าบ้านอื่นฝากเราไว้กับคนรู้จักเราก็เคยโดนคุกคามแต่ไม่กล้าบอกบ่อยด้วยหลายครั้งบ้านเขามีลูกชายแต่ละคนอะจำได้ขึ้นใจถึงตอนนั้นจะเด็กแต่รู้ว่าเป็นสิ่งไม่ดีแน่ๆเพราะรู้สึกกลัวและไม่ปลอดภัยน้าก็ไม่สนใจเพราะตอนนั้นเขาก็เป็นสาวๆอยู่ก็มีเพื่อนมีสังคมไม่ได้สนใจเราก็แค่หลานอะเนอะยายก็ไม่ว่างไม่มีเวลาเขาไปต่างประเทศนานๆกลับไทย
มาทีก็ไม่ได้ดูแลเพราะก็ไม่ใช่หน้าที่ส่วนแม่ก็กินแต่เหล้าไปบ้านนั้นบ้านนี้เล่นยาคือมันรู้สึกไม่ปลอดภัยรู้สึกว่าไม่อบอุ่นเลยอะค่ะคนอื่นๆก็ไม่ได้มาสนใจอะไรครอบครัวใครครอบครัวมัน พอช่วงวัยรุ่นโดนอะไรไม่ดีก็ไม่มีที่ปรึกษาเลยค่ะโดนไถตังโดนขู่จะตบครอบครัวยังเฉยปล่อยให้คนอื่นมารังแกลูกหลานตลอดเลยคนบ้านนี้อะแล้วคนอื่นมันก็ยิ่งกล้าครอบครัวก็เฉยแล้วเวลาพูดคุยเรื่องที่โดนคุกคามก็ยังพูดติดตลกเรื่องเพศพูดว่าโดนข่มขืนแล้วจะติดใจอะไรของเขานั่นแหละพูดมาได้ไงจะอ้วกรู้สึกถูกคุกคามมากๆมันไม่ควรพูดเล่นแล้วมันมีญาติแท้ๆคนนึงเป็นผู้ชายรุ่นพี่ก็เคยคุกคามเราค่ะนอนอยู่ในบ้านอยู่ๆก็เข้ามาหาแม่เราบอกมาขอคุยเรื่องยืมรถตอนนั้ยเราไม่ใส่กางเกงนอนเพราะเคยชินมันเป็นบ้านเราด้วยร้อยวันพันปีไม่มีใครเข้าถ้าคนจะมาเราจะต้องรู้ก่อน
(เราก็ไม่รู้จักเซฟตัวเองด้วยนั่นแหละ)เขาก็เห็นและเหมือนจะลองใจว่าเราจะยอมไหมเดินมาจะขึ้นค่อมเราไม่ยอมแสดงออกไปว่ากลัวเขาก็เหมือนน่าเสียและเตะเราไปทีนึงก่อนจะออกไปอันนี้หนักสุดเท่าที่เคยเจอปกติที่ผ่านมาในวัยเด็กกว่านี้ก็เจอนะแบบโชว์ตรงนั้นอะค่ะจะให้เราอมด้วยแต่เรากลัวเลยไม่ยอมร้องไห้เขาจึงไม่กล้าแต่อันนี้เขาจะค่อมเลย
พอหน้าเสียก็หายออกไปเลยเราก็เข้าไปแอบยุในตู้เสื้อผ้ากลังสุดๆพอสักพักก็ใส่กางเกงแล้วรีบวิ่งไปบ้านยายตอนแรกก็อายๆไม่กล้าพูดแต่ก็เล่าให้เขาฟังยายกับน้าเลยไปบอกญาติๆน้นแหละเขาก็ไม่เชื่อคิดว่าเราโกหกเขาบอกว่าหลานเขาเป็นคนดีไม่ใช่คนแบบนั้นยายของพี่คนนั้นอะนะส่วนแม่เขาอะเชื่อว่าลูกเขาเป็นแบบนั้นเพราะผัวเขาก็เป็นน่าจะได้เชื้อจากพ่อนิสัยชอบขข.ญาติเมียแต่ก้ไม่เกิดอะไรขึ้นทุกอย่างก็เงียบแม่เขาก็แค่ด่าเราก็ไม่กล้าไปบ้านเขาอีกเลยกลัวฝังใจแล้วก็คนซ่อมท่อน้ำตรงนามันก็เคยมาแอบดูเราจากหน้าต่างห้องนอนตอนนั้นอายุ15นี่โดนบ่อยพวกคุกคามเราไม่ได้สวยนะแต่ผู้หญิงเวลาเข้าสู่วัยรุ่นมันก็จะแบบยังไงอะบอกไม่ถูกโดนบ่อยจนกลัวผู้ชายแหยงๆไปเลยช่วงนึงชีวิตแบบระแวงมากรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งกับครอบครัว ชีวิตมันค่อนข้างจะบัดซบเลยแหละมันโดนหลายอย่างโดนมาตั้งแต่เด็กช่วงวัยเด็กนี่จะโดนซ้อมโดนทำร้ายไร้ความช่วยเหลือโดยส่วนใหญ่โดนคุกคามทางเพศพอเข้าสู่วัยรุ่นจะถูกคุกคามหนักสุดพอเริ่มโตก็โดนทางด้านจิตใจถ้าแม่ตายยายตายเราก็ไม่เหลือใครเลยค่ะพ่อเราก็มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ญาติๆเราก็ไม่อยากไปรบกวนเขาน้าก็พอพึ่งได้แต่ก็ไม่อยากไปรบกวนเขาเขาก็ไม่น่าจะชอบสักเท่าไหร่เขาเอาแค่น้องชายเรา
เราก็ตัวคนเดียวอย่างที่น้าบอกจริงๆนั่นแหละเพื่อนก็ไว้ใจไม่ค่อยได้อีกเพราะชอบพูดจาแปลกๆเหมือนจะหลอกเราไปทำอะไรสักอย่างเพื่อนเรามันเคยหลอกพารุ่นน้องไปรุมตบตบเสร็จก็ให้ผช.รุมโทรมและเรารู้ก็แยกตัวออกมาเพราะรู้สึกรับไม่ได้กับพฤติกรรมมันสะใจกับการกระทำตัวเองโดยไม่รู้สึกผิดเลยไม่อยากถูกมองไม่ดีไปด้วยเลยเลิกคุยมันก็ดูอันตรายกับเราไปเลยพูดเหมือนจะหลอกเราไปทำร้ายเพียงแค่เราเลิกคบมันคงเจ็บใจเจ็บแค้นที่เราเลิกคบมันรู้สึกระแวงตลอดเวลากลัวจะไม่ปลอดภัยกลัวตัวคนเดียวกลัวหลายๆอย่างยิ่งช่วงนี้เรื่องแบบนี้มันผุดเข้ามาในหัวอีกแล้วเลยดิ่งนานๆทีมันจะผุดเข้ามาในหัวแต่เราเป็นบ่อยแต่ก็มีนะหลับอยู่ภาพก็เข้ามาในหัวทรมานมากร้องไห้บ่อยมันทรมานทางจิตใจร่างกายเราก็เป็นมันเกร็งเหมือนจะชักมันหดหู่อะค่ะชีวิตทำไมมันเป็นแบบนี้
ทำไมแม่ทำร้ายทำไมไม่ปกป้องและยายกับน้าทำไมแค่บ่นและนิ่งเฉยและพวกเขาก็จะจากเราไปอีกทำไมเราเกิดมาถึงไม่มีใครเลยทุกๆคนเลยที่เข้ามาในครอบครัวเราเขาก็เลือกที่จะเมินบ้างก็ไม่ชอบเราเลือกสมาชิกคนในครอบครัวแต่เมินเราเจอแต่แบบนี้นอยส์นะคือมันไม่มีใครจะถูกชะตากับเราบ้างเลยหรอ แต่ก็นั่นแหละใครๆก็ชอบคนที่เข้าถึงง่ายคุยได้แต่เราเงียบเพราะขี้อายไม่กล้าแสดงออกขี้ระแวงเข้าสังคมไม่เก่งชอบแพนิคด้วยมั้งแต่ที่เป็นอยู่มันทรมานนะก็ไม่ได้อยากจะเป็นหรอกพยายามแล้วแต่ยากคนที่เข้ากับเราได้ส่วนใหญ่ก็ห่างหายไปกันหมดไปใช้ชีวิตไปมีครอบครัวแต่ละคนก็อยู่ไกลมากๆอยู่เมืองนอกบ้างอยู่ตามที่อื่นที่ไกลๆงี้ (อยากระบาย)
รู้สึกแย่จังเรื่องเดิมๆซ้ำวนอยู่ในหัวตลอด
รู้สึกท้อๆคิดมากอะไรหลายอย่างอยู่ๆเรื่องที่นานมาแล้วก็ผุดเข้ามาในหัวรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆนึกถึงเรื่องที่เคยถูกแม่ทำร้ายแล้วไม่มีใครให้ความช่วยเหลือตอนนั้นแม่เล่นยากับคนรู้จักแล้วเขาก็คุยเรื่องปืนเขาหากระสุนปืนไม่เจอเลยถามเราเราก็ตอบว่าไม่รู้เพราะจริงๆเราเอาไปเล่นนั่นแหละเขาเลยโมโหเอาตีนถีบเต็มหน้าเราอย่างแรงเราเจ็บมากๆเลยร้องไห้เดินไปหายายไปฟ้องยายยายก็แค่บ่นด่าๆแต่ก็นั่งด่าอยู่กับน้าไม่เห็นช่วยอะไรได้ตอนนั้นฝนตกด้วยก็เปียกไปเลยรู้สึกยังแพนิคกลัวๆอยู่ก็อยากนอนกับยายกับน้าแต่เขาให้นอนตรงห้องโถงหน้าทีวีเขาไม่ได้ให้เราไปนอนด้วยเพราะกลัวเราฉี่ใส่ที่นอนแต่ตอนนั้นต้องการนอนกับยายกับน้าอยากหาความปลอดภัย
สุดท้ายเราก็เดินกลับบ้านมาโดนมาตีและขู่ก็ต้องนอนกับแม่เหมือนเดิมไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามไม่เคยเห็นมีใครปกป้องเราได้เลยโดนแม่ตีรุนแรงคนก็แค่มาด่ามาบ่นแต่ก็ไม่เห็นช่วยเหลืออะไรปากก็บอกไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัวยายก็แค่ด่ากับบ่นแม่เฉยๆ คนนอกก็มีช่วยไม่กี่คนแต่เขาก็มาปกป้องตลอดเวลาไม่ได้แม่ก็ชอบตะลอนไปกินเหล้าบ้านนั้นบ้านนี้
ชอบฝากเราไว้บ้านคนนั้นคนนี้ก็ไปต่อกับคนอื่นกับเพื่อนเขานั่นแหละไปกินเหล้าบ้านอื่นฝากเราไว้กับคนรู้จักเราก็เคยโดนคุกคามแต่ไม่กล้าบอกบ่อยด้วยหลายครั้งบ้านเขามีลูกชายแต่ละคนอะจำได้ขึ้นใจถึงตอนนั้นจะเด็กแต่รู้ว่าเป็นสิ่งไม่ดีแน่ๆเพราะรู้สึกกลัวและไม่ปลอดภัยน้าก็ไม่สนใจเพราะตอนนั้นเขาก็เป็นสาวๆอยู่ก็มีเพื่อนมีสังคมไม่ได้สนใจเราก็แค่หลานอะเนอะยายก็ไม่ว่างไม่มีเวลาเขาไปต่างประเทศนานๆกลับไทย
มาทีก็ไม่ได้ดูแลเพราะก็ไม่ใช่หน้าที่ส่วนแม่ก็กินแต่เหล้าไปบ้านนั้นบ้านนี้เล่นยาคือมันรู้สึกไม่ปลอดภัยรู้สึกว่าไม่อบอุ่นเลยอะค่ะคนอื่นๆก็ไม่ได้มาสนใจอะไรครอบครัวใครครอบครัวมัน พอช่วงวัยรุ่นโดนอะไรไม่ดีก็ไม่มีที่ปรึกษาเลยค่ะโดนไถตังโดนขู่จะตบครอบครัวยังเฉยปล่อยให้คนอื่นมารังแกลูกหลานตลอดเลยคนบ้านนี้อะแล้วคนอื่นมันก็ยิ่งกล้าครอบครัวก็เฉยแล้วเวลาพูดคุยเรื่องที่โดนคุกคามก็ยังพูดติดตลกเรื่องเพศพูดว่าโดนข่มขืนแล้วจะติดใจอะไรของเขานั่นแหละพูดมาได้ไงจะอ้วกรู้สึกถูกคุกคามมากๆมันไม่ควรพูดเล่นแล้วมันมีญาติแท้ๆคนนึงเป็นผู้ชายรุ่นพี่ก็เคยคุกคามเราค่ะนอนอยู่ในบ้านอยู่ๆก็เข้ามาหาแม่เราบอกมาขอคุยเรื่องยืมรถตอนนั้ยเราไม่ใส่กางเกงนอนเพราะเคยชินมันเป็นบ้านเราด้วยร้อยวันพันปีไม่มีใครเข้าถ้าคนจะมาเราจะต้องรู้ก่อน
(เราก็ไม่รู้จักเซฟตัวเองด้วยนั่นแหละ)เขาก็เห็นและเหมือนจะลองใจว่าเราจะยอมไหมเดินมาจะขึ้นค่อมเราไม่ยอมแสดงออกไปว่ากลัวเขาก็เหมือนน่าเสียและเตะเราไปทีนึงก่อนจะออกไปอันนี้หนักสุดเท่าที่เคยเจอปกติที่ผ่านมาในวัยเด็กกว่านี้ก็เจอนะแบบโชว์ตรงนั้นอะค่ะจะให้เราอมด้วยแต่เรากลัวเลยไม่ยอมร้องไห้เขาจึงไม่กล้าแต่อันนี้เขาจะค่อมเลย
พอหน้าเสียก็หายออกไปเลยเราก็เข้าไปแอบยุในตู้เสื้อผ้ากลังสุดๆพอสักพักก็ใส่กางเกงแล้วรีบวิ่งไปบ้านยายตอนแรกก็อายๆไม่กล้าพูดแต่ก็เล่าให้เขาฟังยายกับน้าเลยไปบอกญาติๆน้นแหละเขาก็ไม่เชื่อคิดว่าเราโกหกเขาบอกว่าหลานเขาเป็นคนดีไม่ใช่คนแบบนั้นยายของพี่คนนั้นอะนะส่วนแม่เขาอะเชื่อว่าลูกเขาเป็นแบบนั้นเพราะผัวเขาก็เป็นน่าจะได้เชื้อจากพ่อนิสัยชอบขข.ญาติเมียแต่ก้ไม่เกิดอะไรขึ้นทุกอย่างก็เงียบแม่เขาก็แค่ด่าเราก็ไม่กล้าไปบ้านเขาอีกเลยกลัวฝังใจแล้วก็คนซ่อมท่อน้ำตรงนามันก็เคยมาแอบดูเราจากหน้าต่างห้องนอนตอนนั้นอายุ15นี่โดนบ่อยพวกคุกคามเราไม่ได้สวยนะแต่ผู้หญิงเวลาเข้าสู่วัยรุ่นมันก็จะแบบยังไงอะบอกไม่ถูกโดนบ่อยจนกลัวผู้ชายแหยงๆไปเลยช่วงนึงชีวิตแบบระแวงมากรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งกับครอบครัว ชีวิตมันค่อนข้างจะบัดซบเลยแหละมันโดนหลายอย่างโดนมาตั้งแต่เด็กช่วงวัยเด็กนี่จะโดนซ้อมโดนทำร้ายไร้ความช่วยเหลือโดยส่วนใหญ่โดนคุกคามทางเพศพอเข้าสู่วัยรุ่นจะถูกคุกคามหนักสุดพอเริ่มโตก็โดนทางด้านจิตใจถ้าแม่ตายยายตายเราก็ไม่เหลือใครเลยค่ะพ่อเราก็มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ญาติๆเราก็ไม่อยากไปรบกวนเขาน้าก็พอพึ่งได้แต่ก็ไม่อยากไปรบกวนเขาเขาก็ไม่น่าจะชอบสักเท่าไหร่เขาเอาแค่น้องชายเรา
เราก็ตัวคนเดียวอย่างที่น้าบอกจริงๆนั่นแหละเพื่อนก็ไว้ใจไม่ค่อยได้อีกเพราะชอบพูดจาแปลกๆเหมือนจะหลอกเราไปทำอะไรสักอย่างเพื่อนเรามันเคยหลอกพารุ่นน้องไปรุมตบตบเสร็จก็ให้ผช.รุมโทรมและเรารู้ก็แยกตัวออกมาเพราะรู้สึกรับไม่ได้กับพฤติกรรมมันสะใจกับการกระทำตัวเองโดยไม่รู้สึกผิดเลยไม่อยากถูกมองไม่ดีไปด้วยเลยเลิกคุยมันก็ดูอันตรายกับเราไปเลยพูดเหมือนจะหลอกเราไปทำร้ายเพียงแค่เราเลิกคบมันคงเจ็บใจเจ็บแค้นที่เราเลิกคบมันรู้สึกระแวงตลอดเวลากลัวจะไม่ปลอดภัยกลัวตัวคนเดียวกลัวหลายๆอย่างยิ่งช่วงนี้เรื่องแบบนี้มันผุดเข้ามาในหัวอีกแล้วเลยดิ่งนานๆทีมันจะผุดเข้ามาในหัวแต่เราเป็นบ่อยแต่ก็มีนะหลับอยู่ภาพก็เข้ามาในหัวทรมานมากร้องไห้บ่อยมันทรมานทางจิตใจร่างกายเราก็เป็นมันเกร็งเหมือนจะชักมันหดหู่อะค่ะชีวิตทำไมมันเป็นแบบนี้
ทำไมแม่ทำร้ายทำไมไม่ปกป้องและยายกับน้าทำไมแค่บ่นและนิ่งเฉยและพวกเขาก็จะจากเราไปอีกทำไมเราเกิดมาถึงไม่มีใครเลยทุกๆคนเลยที่เข้ามาในครอบครัวเราเขาก็เลือกที่จะเมินบ้างก็ไม่ชอบเราเลือกสมาชิกคนในครอบครัวแต่เมินเราเจอแต่แบบนี้นอยส์นะคือมันไม่มีใครจะถูกชะตากับเราบ้างเลยหรอ แต่ก็นั่นแหละใครๆก็ชอบคนที่เข้าถึงง่ายคุยได้แต่เราเงียบเพราะขี้อายไม่กล้าแสดงออกขี้ระแวงเข้าสังคมไม่เก่งชอบแพนิคด้วยมั้งแต่ที่เป็นอยู่มันทรมานนะก็ไม่ได้อยากจะเป็นหรอกพยายามแล้วแต่ยากคนที่เข้ากับเราได้ส่วนใหญ่ก็ห่างหายไปกันหมดไปใช้ชีวิตไปมีครอบครัวแต่ละคนก็อยู่ไกลมากๆอยู่เมืองนอกบ้างอยู่ตามที่อื่นที่ไกลๆงี้ (อยากระบาย)