อยากจากไปค่ะ รู้สึกสับสนมากๆค่ะ

เราอายุ 23 ค่ะคบกับแฟนตั้งเเต่ ม.3 แฟนเรียนเก่งมากได้ที่ 1-2 ประจำส่วนเราอยู่ห้องท้าย เกรดต่ำอยู่เกือบกลางๆ เราบ้านยากจนครอบครัวกู้หนี้ยืมสินจนแฟนนเข้ามาช่วยเหลือที่บ้าน เราอยากได้อะไรเขาก็เก็บเงินซื้อให้ บ้านแฟนเเม่มีกิจการเป็นของตัวเองแต่ก็มีหนี้เหมือนกันแต่กิจการคอยพยุงครอบครัวสามารถซื้อของที่อยากได้ไม่เคยอด เราย้ายมาอยู่กับแฟนนจริงจังภายในปีที่คบกันค่ะ แฟนกับแม่เขาก็ช่วยเหลือเราดีบางทีการใช้ชีวิตบ้านเรากับเขาต่างกันทำให้เราโดนด่าบางครั้งจนแอบไปร้องไห้ ตอนนี้เราเรียนจบ ป.ตรีแล้วค่ะ ยังไม่มีงานทำเพราะพ่อเลี้ยงแฟนนไปต่างประเทศเราเลยต้องมาเฝ้างานเเทน บางทีแม่แฟนโมโหก็มาลงที่เราโวยวายเสียงดังแต่หลังๆก็รับได้แต่ก็เสียใจเพราะวันไหนแม่ดีก็ดีมากๆรวมกับที่ให้เงินเยอะมากค่ะ เราไม่ขอเงินแม่เเฟนเลยหลังจากเรียนจบขอแค่ได้อยู่ได้กินช่วยงานเขาก็พอ แต่ไม่มีลูกจ้างเลย ยกของหนัก เรียงสินค้า ทำงานในนั้นเราทำเองหมด บางทีแม่ก็ใจดีให้เราไปพักช่วงบ่ายได้2-3 ชม หลังๆมาคนที่บ้านทะเลาะกันแล้วก็โดนแม่เเฟนดุ และแม่แฟนให้แฟนสมัครสอบไปทำงานที่เกาหลีเพราะจะได้หาเงินมาตั้งตัวได้ แต่เราก็ยังกลัวค่ะ เพราะต้องไป 5 ปีแบบไม่มีกลับมาเลย และะไม่อยากให้เขาไปถึงจะได้เงินเยอะมากก็ตาม เราเป็นคนละเมอเวลานอนคนเดียวฝันร้ายง่ายเวลานอนคนเดียว มันเป็นความรู้สึกที่กดดันและเครียดแต่ก็ไม่กล้าบอกใคร กดดันเรื่องหนี้ที่ครอบครัวไปก่อไว้ด้วย มาคิดๆดูแล้วแฟนสนับสนุนดีมากเป็นผู้ให้มาเสมอ เคยพูดว่าไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้แฟนก็บอกว่าไม่อยากให้เราพูดกลัวจะเป็นจริงและะเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เราเหมือนตัวถ่วงชีวิตแฟนไม่ให้ก้าวไปข้างหน้า และตอนเรียนก็ใช้เงินแฟนไปเยอะมาก ไม่อยากให้เขาทำข้อสอบและได้ไปจนรู้สึกถ้าเรารีบจากไปเร็วๆจะทำให้เเฟนหาคนใหม่ได้ในสักวันที่เหมาะสมมากกว่าเราและเป็นฝ่ายให้เขาได้บ้าง ได้เจอคนที่พร้อมผลักดันเขาไป เพราะเราคิดว่าความคิดเรามันเห็นเเก่ตัวและไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อไปค่ะ เราพยายามหาเงินทั้งขายของ ทำดอกไม้ วาดรูปขาย เงินก็ไม่ได้มาซื้อของดีๆให้เขาได้เลย

อยากถามความเห็นทุกคนค่ะว่าเราต้องทำยังไงกับความคิดที่สับสนของตัวเองพอดิ่งก็เริ่มอยากจากไปไม่ต้องการความรักอีกเเล้ว แต่ก็เป็นห่วงคนที่ยังอยู่กลัวเขาจะเสียใจ ทั้งเเฟนทั้งครอบครัวค่ะ 😢