ผมไม่ค่อยตั่งใจเรียนเลยเล่นๆมาโดยตลอดตั่งเเต่เด็กจนถึงม.5เทอม2ผมพึ่งคิดได้ว่าชีวิตต้องมีการมีงานทำถึงไปรอด(การเอาชีวิตรอดมีการมีงานทำ)ครอบครัวผมไม่ได้รวย(ปัญหาก็เยอะอีก)
ผมเรียนสายภาษามาตั่งเเต่ม.1-6ผมเเถบไม่มีความรู้เลยเเต่ผมก็เรียนจบจนได้เกรดกากๆ2.5ประมาณนี้ ตอนนี้ผมอยู่ปี1ครับ คณะวิศวกรรม ไฟฟ้า มหาวิทยาลัย บ้านนอกเเห่งหนึ่ง ที่เเปลกคือผมเรียนไม่ตรงสาย คำนวนผมเเถบไม่ได้เลย เรียนๆมาผมเริ่มรู้สึกเเล้วว่าเรียนไม่ได้ ผมไม่ตั่งใจด้วยเเหละ จนถึงตอนนี้ถ้าผมจะออกผมก็กลัวที่บ้านเสียตังมาเรียนไปฟรีๆ ผมควรทำยังไง รู้สึกคิดมาก เเละผมควรทำอย่างไรต่อไปดีผมควรตั่งใจเริ่มใหม่หรอครับหรือผมควรจะหยุดทุกอย่าง รู้สึกว่าชีวิตผมตอนนี้เหมือนเล่นๆไปวันๆ เครียดมากครับ โตมาผมจะมีงานทำไหมผมจะเอาตัวรอดได้ไหม
กังกลกับชีวิตรู้สึกว่าตัวเองเล่นมากเกินไป
ผมเรียนสายภาษามาตั่งเเต่ม.1-6ผมเเถบไม่มีความรู้เลยเเต่ผมก็เรียนจบจนได้เกรดกากๆ2.5ประมาณนี้ ตอนนี้ผมอยู่ปี1ครับ คณะวิศวกรรม ไฟฟ้า มหาวิทยาลัย บ้านนอกเเห่งหนึ่ง ที่เเปลกคือผมเรียนไม่ตรงสาย คำนวนผมเเถบไม่ได้เลย เรียนๆมาผมเริ่มรู้สึกเเล้วว่าเรียนไม่ได้ ผมไม่ตั่งใจด้วยเเหละ จนถึงตอนนี้ถ้าผมจะออกผมก็กลัวที่บ้านเสียตังมาเรียนไปฟรีๆ ผมควรทำยังไง รู้สึกคิดมาก เเละผมควรทำอย่างไรต่อไปดีผมควรตั่งใจเริ่มใหม่หรอครับหรือผมควรจะหยุดทุกอย่าง รู้สึกว่าชีวิตผมตอนนี้เหมือนเล่นๆไปวันๆ เครียดมากครับ โตมาผมจะมีงานทำไหมผมจะเอาตัวรอดได้ไหม