ธุรกิจครอบครัวที่ผมเจอ

สวัสดีทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะครับ ผมเป็นคนหนึ่งที่มีธุรกิจครอบครัว ผมและน้องถูกเลี้ยงมาด้วยคำด่าทอที่รุนแรงของแม่ ตีลูกเหมือนไม่ใช่ลูกในไส้ ผมและน้องเลยไม่กล้าพูดอะไรกับแม่  เพราะรู้ว่าถ้าพูดไปจะโดนอะไร ขอเข้าเรื่องเลยนะครับ ผมเรียนจบปวส2 พึ่งฝึกงานเสร็จ.และแม่อยากให้กลับบ้าน มาช่วยทำงานที่บ้าน ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เลือกที่จะกลับมา ผมกลับมาทำงานเหมือนลูกน้องชาวพม่าในโรงงาน แบกหาม ตากแดด อยู่กับฝุ่นตลอดทุกวัน ไม่มีวันหยุด (มีแค่ช่วงเทศการ) ผมทำทุกอย่างเพื่อแบ่งเบาภาระแม่ ไม่ได้ใช่แค่แรงกาย แต่ใช้แรงใจด้วย เพียงเพราะคำว่า งานของที่บ้าน ผมต้องทำให้ดี ผมได้เงินเดือนเท่าลูกน้อง เดือนละประมาณ 17-18 k ได้เงินเดือนแรก แม่หักผม 3,000บาท แล้วบอกกับผมว่า ค่ากินค่าอยู่ ผมไม่โอเคมากๆ ทั้งที่ปกติธรรมชาติของคนเป็นแม่ ต้องอยากให้ลูกสร้างชีวิต อยากให้มีเงินเก็บเงินใช้ ได้ทำงานที่บ้านจะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้านค่ากิน แถมยังพูดว่า อยู่กรุงเทพ แพงกว่านี้อีกนะ คงเหลือแต่หัว ผมก็ไม่เข้าใจว่าเงิน3,000ของผมมันมีประโยชน์อะไรกับเขา (แม่ได้เดือนละ 100k) ผมรู้สึกอึดใจมากๆ และด้วยความที่เป็นคนไม่กล้าพูดอะไร เหมือนที่บอกไปต้นเรื่อง ก็เลยยอมให้เขาหัก ตอนนี้ผมกลับมาอยู่บ้าน1ปี6เดือนแล้วครับ และน้องของผมสองคน รับไม่ได้หนีไปหมดแล้วทั้งสองคน ผมอยากถามคนที่เป็นพ่อเป็นแม่นะครับ มีใครอยากให้ลูกต้องลำบากทำงานตากแดดดมฝุ่นบ้างครับทั้งที่แม่รายได้มหาศาลแต่ให้ลูกทำงานแบบกรรมกร ผมคนหนึ่งที่มีลูกแล้ว และไม่อยากให้ลูกมาลำบากเหมือนผม แต่ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้แบบผมบ้าง ผมมองกลับไปหาลูกเถ้าแก่เหมือนกันที่เป็นคนรู้จัก เขาแบ่งให้ลูกทำ บางคนยกกิจการให้ลูกไปเลย ผลักดันทุกทางเพื่อให้ลูกได้มีงาน มีอาชีพดีๆ แต่มองกลับมาที่ผม ต้องตากแดด ลม ฝน ฝุ่น ทุกๆวันมาปีครึ่งแล้วผมไม่ใช่ไม่อยากทำหรืออยากทิ้งธุรกิจนี้เลย แต่เขาไม่อยากให้ผมได้เติบโตในธุรกิจเขาเลย ตอนนี้ผมกำลังรวบรวมความกล้าเข้าไปคุยกับเขาครับ ว่าอยากทำสาขาย่อยได้ไหม ลงทุนให้สักนิดได้ไหม ชีวิตนี้ไม่เคยขออะไรเขาเลยครับ สิ่งที่ผมขอไม่ได้เกินตัวเขาเลยนะครับ ไม่ถึงกับขายที่ขายนามาทำให้ผม ทำสาขาย่อยโดยควบคุมการผลิตเอง ทุนตัวเอง และใช้จุดแข็งของแม่(แม่ค้าเจ้าใหญ่ในอำเภอ) ในการขาย ผมโอกาสมากกว่าคนอื่น แต่ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ มองกลับกันลูกเถ้าแก่คนอื่น อยู่สบายคุมเครื่องจักร แต่ผมต้องแบกหามมอมแมมเหมือนแรงงาน ที่ผมพูดมาทั้งหมดนี้ผมทำได้และเข้าใจการผลิตทั้งหมดแล้วครับ ขาดแค่โอกาส และจะพลิกชีวิตจริงๆ ตอนนี้กำลังทำใจจะเข้าไปคุยอยู่ครับ ในปีหน้า มีใครประสบปัญหาเดียวกันแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ ขอบคุณที่รับฟังครับ