รู้สึกนอย ไม่ได้จับลูกเลย เมื่อแม่ยายมาช่วยเลี้ยง จัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี

เกริ่นก่อนว่า ก่อนแฟนคลอด คุยกันว่าจะช่วยกันเลี้ยงแค่ 2 คน ซึ่งแม่ยายก็เคยเสนอตัวว่าจะมาช่วยแต่ก็ยังไม่ให้คำตอบไป
พอคลอดออกมาปรากฎแฟนเป็นซึมเศร้าหลังคลอด แทบเลี้ยงลูกไม่ได้ ผมเองก็ช่วยไม่ได้มาก เพราะต้องไปทำงาน
แฟนเลยโทรขอให้แม่เขามาช่วยเลี้ยง ผมก็จะให้แม่ผมมาช่วยแต่คิดว่าถ้าเป็นแม่เขาน่าจะช่วยเรื่องซึมเศร้าได้ เพราะสนิทคุ้นเคยกว่าแม่ผม

ผมไม่ได้รังเกียจหรืออะไรนะ แต่ด้วยบุคลิกภาพและเสื้อผ้าค่อนข้างมอมแมมที่มาครั้งแรก ก็กังวลเรื่องความสะอาด
แฟนก็รู้และเข้าใจ แฟนก็หาเสื้อผ้าที่ดูสะอาดให้ใส่  ช่วยเลี้ยงได้ประมาณ 1 สัปดาห์ ก็กลับตจว.เพราะมีปัญหาทางนั้น
ผมกับแฟนช่วยกันเลี้ยงสลับกันนอนช่วงกลางคืน ช่วงกลางวันผมออกไปทำงาน แฟนดูลูกคนเดียว ทำแบบนี้จนลูกครบ 1 เดือน
ปรากฎแฟนบอกว่าอยากให้แม่เขามาช่วยอีก ผมก็โอเคอะไรที่ทำแล้วสบายใจคุณแม่มือใหม่ก็เอาเลย

แต่พอรอบนี้มา คือ ผมรู้สึกอึดอีดแบบบอกไม่ถูกเลย
1 ปกติกลางคืนจะให้ลูกนอนเปลในห้องเดียวกับผมและแฟน พอรอบนี้มาแม่อาสาเอาหลานไปนอนด้วย
โดยบอกว่าผมกับแฟนจะได้พักผ่อน  ซึ่งผมเองก็อยากนอนกับลูกเหมือนกัน ก็แค่คิดในใจไม่ได้บอกไป
2  ก่อนหน้านี้ผมลาหยุดมาช่วยเลี้ยง ช่วงกลางวันก็ได้อุ้ม ได้ป้อนนม ได้กล่อม หลายๆอย่าง กลางคืนก็สลับกันกล่อมลูก ช่วยกันกับแฟน รู้สึกดีมากๆเลย
แล้วอยู่ๆ ผมไม่ได้ทำกิจกรรมนั้นเลยหลังจากแม่ยายผมมา พอผมอุ้มลูกอยู่ดีๆ ก็มาละ  เสียงมาก่อนเลย  "มาอยู่กับยายนะ มาๆ" แล้วให้ผมทำไง
ก็ต้องปล่อยให้เขาอุ้มต่อ จนผมไม่กล้าไปแตะลูกเลย พอจะแตะลูกปุ้ป ก็เดินมาละ หรือบางทีตอนเย็นแฟนจะออกไปตลาด
ผมบอกให้ไปกับแม่สิจะได้เลือกของที่อยากกิน แม่ยายก็พูดมาว่า "แล้วหลานจะอยู่กับใคร" ทั้งๆที่ผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้นอ่ะ

มันก็ดีที่เขามาช่วยเลี้ยง แฟนผมก็จะได้ไม่เครียดมาก  แต่กลายเป็นผมเองที่เครียดแทน  
ถามว่าอดทนได้ไหม มันก็ได้ เพื่อตัวลูกจะได้กินนมแม่ เพราะเครียดแล้วน้ำนมไม่ออก

ตอนนี้รู้สึกนอยมาก สับสนว่าเป็นพ่อแท้ๆ แต่ไม่ได้จับลูกเลย   อยากหาวิธีจัดการกับความคิดตัวเองหน่อยครับ
ที่คิดได้คือออกมาทำงาน  ทำงานหนักๆเลย จะได้โฟกัสแต่เรื่องงาน หาเงินให้ลูก  

ปล.ได้คุยกับแฟนแล้ว แฟนบอกให้อดทน แม่เขามาช่วยเลี้ยงแค่ชั่วคราว  แฟนก็กลัวว่าถ้าไปคุยแล้วเดี๋ยวแม่จะไม่มาช่วย