สวัสดีครับ ตอนนี้ผมอายุ 20 ปีแล้วครับ
ผมไม่ค่อยได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เด็ก แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรเรียกมันว่าอะไร ตอนนั้นผมยังเด็กมากจริง ๆ
ตอนเด็กผมเป็นคนไม่ค่อยแข็งแรง เลยไม่ค่อยมีเพื่อน แล้วก็โดนแกล้งบ่อย ๆ จนสุดท้ายตอนประมาณ 10 ขวบ ผมได้ย้ายไปเรียนโรงเรียนประจำ
ผมเป็นเด็กซน ๆ ครับ หน้าตาก็ประมาณเด็กน่ารัก ๆ ทั่วไป ตอนนั้นก็มีเพื่อนเล่นด้วย
มีคืนหนึ่ง ผมกำลังเล่นอยู่กับเพื่อน แล้วมีรุ่นพี่ ม.3 คนหนึ่งเข้ามาหยอกผม ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่าพี่เล่นด้วย
แต่หลังจากนั้นเขาจับผมลงบนเตียงแล้วใช้กำลัง ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมกลัวมาก พยายามขัดขืน แต่สู้แรงเขาไม่ได้ แล้วเขาก็พยายามบังคับผมทำเรื่องทางเพศ
ตอนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่าเจ็บและไม่อยากให้พี่เขาทำ
สุดท้ายผมหนีเข้าห้องน้ำได้ เหตุการณ์ไม่ได้ถึงขั้นสำเร็จนะครับ
ที่ผมยังจำได้คือ ตอนนั้นมีเพื่อนของพี่เขาอยู่ด้วย แต่เหมือนไม่มีใครช่วยผมเลย ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกัน
วันต่อมามีคนที่เห็นเหตุการณ์ไปบอกครู แล้วรุ่นพี่คนนั้นก็ถูกเรียกเข้าไปคุยกับอาจารย์ก่อน
ผมจำได้ว่าตอนเดินผ่าน ผมได้ยินประมาณว่า “รักน้อง” หรืออะไรสักอย่าง จำคำพูดทั้งหมดไม่ได้แล้วครับ แต่ผมรู้สึกแปลก ๆ ว่าทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นถึงถูกพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็ก
พอถึงตาผมเข้าไป อาจารย์ถามว่า
“เป็นอะไรไหม”
ผมก็ตอบไปว่า
“พี่เขาทำอย่างนั้นครับ จับผมลงบนเตียง แล้วก็ทำแบบนั้นแบบนี้ ผมเจ็บ แล้วผมก็หนีเข้าห้องน้ำ”
ผมเล่าตามที่จำได้ตอนนั้นเลยครับ เพราะผมยังเด็กมาก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรหรือทำยังไง
แต่สุดท้ายมันก็เหมือนจบแค่นั้น
ไม่มีใครอธิบายอะไรกับผมมาก ไม่มีใครถามผมละเอียด ๆ แล้วพ่อแม่ผมก็ไม่รู้เรื่องนี้จนถึงทุกวันนี้
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทางโรงเรียนตอนนั้นคิดยังไง อาจจะกลัวเรื่องเสียชื่อเสียงหรือไม่ก็ไม่รู้ว่าควรจัดการยังไง
ตอนนั้นผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะยังเด็ก ผมแค่รู้สึกว่า “มันเจ็บ” แล้วก็อยากให้เรื่องมันผ่านไป
แต่พอโตขึ้น ผมถึงเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ
จนทุกวันนี้มันยังอยู่ในหัวผมครับ
โดยเฉพาะเรื่องความรัก
เวลาผมมีแฟนหรือมีคนเข้ามา ความสัมพันธ์หลายครั้งมันมักจะจบลงด้วยการมีอะไรกัน แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้สมหวังหรือไม่ได้ไปต่อ ผมร้องไห้กับเรื่องความรักหลายครั้ง
บางครั้งตอนที่มีความสัมพันธ์กับใคร ความทรงจำตอนเด็กมันก็แวบกลับมาในหัวแบบไม่ทันตั้งตัว
ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันไหม แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยมีความสุขกับเรื่องความรักเท่าไหร่
บางครั้งก็คิดว่า หรือจริง ๆ แล้วผมไม่ควรมีความรักเลย
ตอนนี้ผมเริ่มอยากอยู่คนเดียว เพราะอย่างน้อยอยู่คนเดียวก็ไม่ต้องคาดหวังกับใคร และไม่ต้องกลับมาเสียใจแบบเดิม
ผมเคยคิดว่าตัวเองชินแล้วนะครับ เพราะผ่านมา 10 ปีแล้ว แต่พอพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ ผมถึงรู้ว่าผมอาจจะไม่ได้ชิน ผมแค่ไม่เคยพูดถึงมัน
ผมเลยอยากถามคนในพันทิปว่า มีใครเคยเจอเรื่องอะไรตั้งแต่เด็ก แล้วมันยังตามมามีผลกับชีวิตตอนโตบ้างไหมครับ
แล้วถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ เราควรทำยังไงกับมันดีครับ
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครสงสารนะครับ แค่อยากระบาย และอยากรู้ว่าผมไม่ได้เป็นคนเดียวที่ยังติดอยู่กับเรื่องในอดีตครับ
อายุ 20 แล้ว แต่เรื่องที่เกิดตอน 10 ขวบ ยังเป็นปมในใจผมอยู่เลย
ผมไม่ค่อยได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เด็ก แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรเรียกมันว่าอะไร ตอนนั้นผมยังเด็กมากจริง ๆ
ตอนเด็กผมเป็นคนไม่ค่อยแข็งแรง เลยไม่ค่อยมีเพื่อน แล้วก็โดนแกล้งบ่อย ๆ จนสุดท้ายตอนประมาณ 10 ขวบ ผมได้ย้ายไปเรียนโรงเรียนประจำ
ผมเป็นเด็กซน ๆ ครับ หน้าตาก็ประมาณเด็กน่ารัก ๆ ทั่วไป ตอนนั้นก็มีเพื่อนเล่นด้วย
มีคืนหนึ่ง ผมกำลังเล่นอยู่กับเพื่อน แล้วมีรุ่นพี่ ม.3 คนหนึ่งเข้ามาหยอกผม ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่าพี่เล่นด้วย
แต่หลังจากนั้นเขาจับผมลงบนเตียงแล้วใช้กำลัง ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมกลัวมาก พยายามขัดขืน แต่สู้แรงเขาไม่ได้ แล้วเขาก็พยายามบังคับผมทำเรื่องทางเพศ
ตอนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่าเจ็บและไม่อยากให้พี่เขาทำ
สุดท้ายผมหนีเข้าห้องน้ำได้ เหตุการณ์ไม่ได้ถึงขั้นสำเร็จนะครับ
ที่ผมยังจำได้คือ ตอนนั้นมีเพื่อนของพี่เขาอยู่ด้วย แต่เหมือนไม่มีใครช่วยผมเลย ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกัน
วันต่อมามีคนที่เห็นเหตุการณ์ไปบอกครู แล้วรุ่นพี่คนนั้นก็ถูกเรียกเข้าไปคุยกับอาจารย์ก่อน
ผมจำได้ว่าตอนเดินผ่าน ผมได้ยินประมาณว่า “รักน้อง” หรืออะไรสักอย่าง จำคำพูดทั้งหมดไม่ได้แล้วครับ แต่ผมรู้สึกแปลก ๆ ว่าทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นถึงถูกพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็ก
พอถึงตาผมเข้าไป อาจารย์ถามว่า
“เป็นอะไรไหม”
ผมก็ตอบไปว่า
“พี่เขาทำอย่างนั้นครับ จับผมลงบนเตียง แล้วก็ทำแบบนั้นแบบนี้ ผมเจ็บ แล้วผมก็หนีเข้าห้องน้ำ”
ผมเล่าตามที่จำได้ตอนนั้นเลยครับ เพราะผมยังเด็กมาก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรหรือทำยังไง
แต่สุดท้ายมันก็เหมือนจบแค่นั้น
ไม่มีใครอธิบายอะไรกับผมมาก ไม่มีใครถามผมละเอียด ๆ แล้วพ่อแม่ผมก็ไม่รู้เรื่องนี้จนถึงทุกวันนี้
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทางโรงเรียนตอนนั้นคิดยังไง อาจจะกลัวเรื่องเสียชื่อเสียงหรือไม่ก็ไม่รู้ว่าควรจัดการยังไง
ตอนนั้นผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะยังเด็ก ผมแค่รู้สึกว่า “มันเจ็บ” แล้วก็อยากให้เรื่องมันผ่านไป
แต่พอโตขึ้น ผมถึงเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ
จนทุกวันนี้มันยังอยู่ในหัวผมครับ
โดยเฉพาะเรื่องความรัก
เวลาผมมีแฟนหรือมีคนเข้ามา ความสัมพันธ์หลายครั้งมันมักจะจบลงด้วยการมีอะไรกัน แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้สมหวังหรือไม่ได้ไปต่อ ผมร้องไห้กับเรื่องความรักหลายครั้ง
บางครั้งตอนที่มีความสัมพันธ์กับใคร ความทรงจำตอนเด็กมันก็แวบกลับมาในหัวแบบไม่ทันตั้งตัว
ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันไหม แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยมีความสุขกับเรื่องความรักเท่าไหร่
บางครั้งก็คิดว่า หรือจริง ๆ แล้วผมไม่ควรมีความรักเลย
ตอนนี้ผมเริ่มอยากอยู่คนเดียว เพราะอย่างน้อยอยู่คนเดียวก็ไม่ต้องคาดหวังกับใคร และไม่ต้องกลับมาเสียใจแบบเดิม
ผมเคยคิดว่าตัวเองชินแล้วนะครับ เพราะผ่านมา 10 ปีแล้ว แต่พอพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ ผมถึงรู้ว่าผมอาจจะไม่ได้ชิน ผมแค่ไม่เคยพูดถึงมัน
ผมเลยอยากถามคนในพันทิปว่า มีใครเคยเจอเรื่องอะไรตั้งแต่เด็ก แล้วมันยังตามมามีผลกับชีวิตตอนโตบ้างไหมครับ
แล้วถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ เราควรทำยังไงกับมันดีครับ
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครสงสารนะครับ แค่อยากระบาย และอยากรู้ว่าผมไม่ได้เป็นคนเดียวที่ยังติดอยู่กับเรื่องในอดีตครับ