เราอายุ 34 ปี แฟน 29 ปี คบกันตั้งแต่ กลางปี 67
ก่อนรู้จักกัน เรามีรถยนต์ผ่อนอยู่ 1 คัน  มีเงินเก็บบ้าง มีทองเก็บไว้เกือบ 2 บาท
ตั้งแต่คบกันมา เงินเก็บหมด ทองที่เก็บไว้หมด แลกกับ เขาได้ปิดหนี้รถมอไซค์ ได้ให้แม่ไปลงทุน 10,000 บาท ได้ไอแพด ตัวรุ่นล่าสุด  ได้ออกรถใหม่ คันที่ 1 คันที่ 2 ได้ไอโฟนตัวล่าสุด   และสิ่งที่เป็นหนี้ร่วมกันใหญ่โตคือบ้าน  เราซัพพอร์ตเต็มที่ทุกอย่าง แม้ตัวเองจะลำบาก  ช่วงแรกๆก็ดี ใช้อะไรก็ง่าย ช่วงหลัง ๆ เหมือนเราเป็นคนใช้ เรายอมเพราะว่าเรารักเขา การใช้ชีวิตของเขา เหมือนคนรวยมีชีวิตดี ดูใจดี ดูเปย์กัยทุกคน  แต่เราคนที่หาเงินได้มากกว่ากลับใช้ชีวิต ขัดสนกินของแพงๆไม่ได้ เราต้องเป็นคนควบคุมค่าใช้จ่าย ถ้าเราหมด เขาจะไม่มีอะไรกิน ในโซเชียลเขาจะไม่มีรูปเราเลย ไม่เคยลง ไม่เคยถ่ายรูป เราไม่เคยคุยถึงอนาคต หรือวางแผนชีวิต เหมือนไม่จริงจัง  ยิ่งเราแก่ ยิ่งจน ยิ่งมีหนี้เยอะ ยิ่งไม่สวย เรายิ่งรู้สึกว่าเขาจะทิ้งเราไปเมื่อไรก็ได้  เวลานั่งรถมอไซค์ด้วยทุกครั้งเขาจะชอบบ่นว่านั่งด้วยแล้วไม่โอเค ไม่ดีแบบนั้น แบบนี้  บางทีกอดก็เหมือนสบัดออก ทั้งๆที่เขารถเร็ว ก็ไม่เคยหวงเราเลย  แต่เรื่องที่เสียใจบ่อยครั้ง เขาจะชอบพยายามติดต่อกับแฟนเก่าทุกช่องทางที่สามารถได้คุยกัน เกมส์หรืออะไรก็แล้วแต่ จะเปลี่ยนเรื่อยๆ ตามที่เราจับได้  พอเรารู้เรื่องก็จะหงุดหงิดใส่ เลือกที่จะทะเลาะกับ โยนความผิดให้เรา ว่าเรางี่เง่า  แอบซ่อนรูปที่เขากับแฟนไปเทั้ยวด้วยกันซ่อนภาพถ่ายในห้องแฟนเก่า ไว้  เราเริ่มสับสนกับความสัมพันธ์แบบนี้มาก  เราไม่รู้ว่าการมีชีวิตคู่ที่ดีมันต้องเป็นยังไง …