ผมบวชได้2พรรษาแล้ว ก็อยู่มาเรื่อยๆ ทำกิจของสงฆ์ ไม่เคยขาด ไม่เคยทำผิดอะไรให้ตัวผมเองต้องหนักใจ แต่เมื่อต้นเดิอนที่แล้ว หัวใจผมมันกลับหวั่นไหวใฟ้คนๆหนึ่ง ซึ่งเขาก็เป็นพระเหมือนกัน เจอกันครั้งแรกผมก็เฉยๆนะ แต่พอได้คุย ได้ใช้เวลาร่วมกัน ผมกลับรู้สึกชอบโดยที่ไม่ทันตั้งหลักรับมือเลย อยู่ๆมันก็ชอบขึ้นมาปุบปับภายในนาทีนั้นเลย พอต้องแยกย้ายกันผมกลับคิดถึงแต่เขา ผมตั้งตัวไม่ได้เลย อยู่ๆความรู้สึกมันก็แรงขึ้น ผมพยายามข่มใจให้เลิกคิด เลิกชอบแต่มันก็ยังทำไม่ได้ เพราะต้องเจอกันแทบทุกวัน ผมก็ไม่รู้เลยว่าเพราะอะไรที่ทำให้ผมชอบ เพราะผมก็ไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่เคยรู้สึกดีอะไรกับใครถึงขั้นนี้ หรือเพราะผมอยู่ในสมณเพศมานาน แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยคิดอะไรกับใครเลย ผมก็อยู่ของผมไป ไม่อะไรกับใคร แต่แล้วทำไมผมต้องชอบเขา ยังสับสนและไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ
…ผมแทบอยากจะพูดทุกอย่างออกไปให้เขาได้รู้ มันอึดอัดจริงๆ แต่มันก็ไม่ควรหรอก เพราะผมก็เคารพและให้เขามีพื้นที่ของเขา พูดไปมันคงอึดอัดทั้งสองฝ่าย ผมทุกข์ใจมากมาจนวันนี้ มันทำให้ผมไม่เป็นตัวเอง นั่งสมาธิก็แล้วสมองมันก็หยุดคิดไม่ได้ พยายามหาที่เงียบๆสงบๆไปนั่งอ่านหนังสือมันก็ฟุ้งซ่าน ผมรู้สึกเหมือนจะแพ้ต่อความรู้สึกของผมมาก มันทั้งเหงา เศร้า อึดอัดที่ทำอะไรไม่ได้ ออกพรรษานี้ผมคิดไว้แล้วว่าคงจะสึกดีกว่า แต่คิดแล้วก็เสียดายนะตอนนี้กำลังเรียนนักธรรมชั้นโท
…ใครพอมีประสบการณ์แบบนี้บ้างไหมครับ แนะนำผมที 🥲