วันนี้เราอยากมาเล่าเรื่องให้ทุกคนฟังเรื่องที่1เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยแม้แต่คนเดียวเรื่องมีอยู่ว่า ตอนเราอายุประมาณ5-6ขวบเราอยู่กับตายายแล้วก็น้าชาย(น้องชายแท้ๆของแม่)ตอนนั้นน้าเราบวชเป็นพระก็ไม่ได้มีอะไรแต่ตอนที่น้าเราออกจากการเป็นพระแล้วกลับบ้านมาตอนนั้นตากับยายเราไม่อยู่บ้านเราถูกน้าเราขข.ตอนนั้นเราไม่รู้ว่ามันคืออะไรน้าเราบอกว่าห้ามบอกใครด้วยแต่เราจำได้เลยว่าช่วงนั้นเราเจ็บตรงนั้นมากเราจำไม่ได้ว่าเขาใส่เข้ามาหรือใช้มือแต่ช่วงนั้นแค่เราเข้าห้องน้ำก็เจ็บแสบไปหมดแต่โชคดีที่หลังจากนั้น2วันเขาก็ไปอยู่กับเมียเลยไม่ได้อยู่ไกล้เราอีก
เรื่องที่2เราเคยเล่าไปแล้วและเรื่องนี้มีคนรู้ เรื่องมีอยู่ว่าตอนเราอยู่ประมาณป.4-5ช่วงนั้นใกล้ปิดเทอมแม่เราไปขายของกับป้าตอนแรกจะพาเราไปด้วยเพราะอีก2อาทิตย์โรงเรียนจะปิดและสอบเสร็จแล้วแต่ครูไม่ยอมให้เราหยุดเราเลยต้องอยู่กับพ่อเลี้ยงและน้องสาวที่อายุห่างกับเรา6ปีพ่อเลี้ยงเราเข้ามาลวนลามเราแทบทุกคืนเรายังจำทั้ง สัมผัสทั้งคำพูดลามกได้หมดมันหน้าขยะแขยงหน้าลังเกลียดตอนแรกเราไม่กล้าบอกใครจนแม่เรากลับมาอยู่บ้านเราเล่าให้เขาฟังเขาไปถามพ่อเลี้ยงเราพ่อเลี้ยงเราไม่ยอมรับแม่เราให้เขาสาบานเขาก็ยอมจนสุดท้ายเรื่องก็เงียบไป หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก
ตอนนี้เราอายุ21แล้วเราทำงานหาเงินตามปกติถึงจะไม่ได้ดีมากแต่ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก ที่จริงเราเคยอยากลืมเรื่องพวกนี้นะแต่อยากที่ทุกคนเคยได้ยินยิ่งอยากลืมยิ่งจำถ้าถามว่าเราให้อภัยพวกเขาไม่เราตอบได้เต็มปากว่าไม่ถ้าเราไม่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์หรือความจำเสื่อมถ้าเรายังจำได้เราจะไม่ให้อภัยไม่ อโหสิกรรมอะไรทั้งนั้นแต่เราก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเพราะเราเคยกล้าที่จะบอกแม่แต่แม่ทำลายมันจนหมด
2 เรื่อง
เรื่องที่2เราเคยเล่าไปแล้วและเรื่องนี้มีคนรู้ เรื่องมีอยู่ว่าตอนเราอยู่ประมาณป.4-5ช่วงนั้นใกล้ปิดเทอมแม่เราไปขายของกับป้าตอนแรกจะพาเราไปด้วยเพราะอีก2อาทิตย์โรงเรียนจะปิดและสอบเสร็จแล้วแต่ครูไม่ยอมให้เราหยุดเราเลยต้องอยู่กับพ่อเลี้ยงและน้องสาวที่อายุห่างกับเรา6ปีพ่อเลี้ยงเราเข้ามาลวนลามเราแทบทุกคืนเรายังจำทั้ง สัมผัสทั้งคำพูดลามกได้หมดมันหน้าขยะแขยงหน้าลังเกลียดตอนแรกเราไม่กล้าบอกใครจนแม่เรากลับมาอยู่บ้านเราเล่าให้เขาฟังเขาไปถามพ่อเลี้ยงเราพ่อเลี้ยงเราไม่ยอมรับแม่เราให้เขาสาบานเขาก็ยอมจนสุดท้ายเรื่องก็เงียบไป หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก
ตอนนี้เราอายุ21แล้วเราทำงานหาเงินตามปกติถึงจะไม่ได้ดีมากแต่ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก ที่จริงเราเคยอยากลืมเรื่องพวกนี้นะแต่อยากที่ทุกคนเคยได้ยินยิ่งอยากลืมยิ่งจำถ้าถามว่าเราให้อภัยพวกเขาไม่เราตอบได้เต็มปากว่าไม่ถ้าเราไม่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์หรือความจำเสื่อมถ้าเรายังจำได้เราจะไม่ให้อภัยไม่ อโหสิกรรมอะไรทั้งนั้นแต่เราก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเพราะเราเคยกล้าที่จะบอกแม่แต่แม่ทำลายมันจนหมด