ผมเข้าใจว่าหลายๆ คนคงขัดหูขัดตากับการเข้าร่วมการแข่งขัน AVC Women's Continental Championship 2026 ของทีมวอลเลย์บอลหญิงอิรักอยู่พอสมควร เพราะดูจากมาตรฐานการเล่นแล้ว ต้องยอมรับตรงๆ ว่า พวกเธอยังห่างจากการแข่งขันระดับนี้อยู่มาก

แต่ผมคิดว่า ก่อนจะวิพากษ์วิจารณ์พวกเธอ เราอาจต้องเปิดใจกว้างกับโลกยุคใหม่กันสักนิดครับ

โลกในวันนี้กำลังเคลื่อนเข้าสู่ Multipolar World และแนวคิดเรื่องการกระจายโอกาสไปยังภูมิภาคต่างๆ
ก็ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในเรื่องภูมิรัฐศาสตร์ แต่กำลังเกิดขึ้นในโลกกีฬาด้วย

ช่วงหลังเราจึงเห็นองค์กรกีฬาหลายแห่งพยายามเปิดพื้นที่ให้ประเทศจากภูมิภาคต่างๆ มีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันใหญ่ๆ มากขึ้น

แม้มาตรฐานอาจยังห่างจากประเทศชั้นนำ

ฟุตบอลโลกขยายจาก 32 เป็น 48 ทีม วอลเลย์บอลมีโควตาจากภูมิภาคต่างๆ รวมถึงแอฟริกา ขณะที่ Thomas-Uber Cup ของแบดมินตันก็มีระบบ Continental Representation ทำให้เราได้เห็นทีมจาก Oceania หรือภูมิภาคที่แบดมินตันยังไม่ได้แข็งแกร่งมากนักเข้ามาแข่งขันกับมหาอำนาจของโลก

สำหรับโซน West Asia หรือ WAVA นั้น Lebanon, Jordan และ Iraq จบการแข่งขันระดับภูมิภาคในอันดับ 1, 2 และ 3 ตามลำดับ
แต่เมื่อ Lebanon กับ Jordan ถอนตัวด้วยเหตุผลด้านความไม่พร้อมหลากหลายด้าน...อิรักจึงได้เข้ามาร่วมทัวนาเมนท์นี้แทน...

ผมคิดว่าพวกเธอไม่ได้มาเพราะไม่รู้จักประมาณตน และคงไม่ได้เดินทางมาจีนด้วยความหวังว่าจะมาล้มจีนหรือทีมชั้นนำของเอเชีย

การเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้จึงมีความหมายอีกอย่างหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจมากกว่าเรื่องแพ้หรือชนะ

นั่นคือการบอกกับเพื่อนร่วมทวีปและสังคมกีฬานานาชาติว่า “ผู้หญิงอิรักพร้อมแล้วที่จะกลับเข้าสู่สังคมกีฬาโลก”

ทีมวอลเลย์บอลหญิงอิรักเพิ่งกลับมาฟื้นฟูทีมชาติอีกครั้งเมื่อปี 2022 หลังจากกิจกรรมของทีมหญิงหยุดไปนานกว่า 20 ปี

ด้วยข้อจำกัดทั้งเรื่องงบประมาณ บุคลากร และระบบกีฬา พวกเธอมี Training Camp ที่ Erbil เพียงสองครั้ง
ไม่มีแม้แต่เกมอุ่นเครื่องระดับนานาชาติก่อนเดินทางมาแข่งขันครั้งนี้

แล้วต้องมาเจอกับจีนตั้งแต่นัดแรก...ผลก็อย่างที่เราเห็นครับ Outclassed

แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง การที่เราได้เห็นผู้หญิงอิรักสวมชุดนักกีฬา สวมกางเกงขาสั้น แต่งหน้า เดินเข้าสนามในฐานะนักกีฬา

และแต่งตัวทันสมัยมานั่งชมเกมจีนกับอิหร่านบนอัฒจันทร์อย่างเป็นธรรมชาติ...จนหลายคนอดแซวว่า "พวกเธอมาเที่ยวมากกว่า"

ภาพเหล่านี้อาจไม่ได้มีอะไรพิเศษสำหรับพวกเราแต่สำหรับประเทศที่ผ่านสงคราม ความขัดแย้ง

และความไม่แน่นอนทางการเมืองมาเป็นเวลาหลายสิบปี มันมีความหมายครับ

มันทำให้ผมนึกถึงทีมวอลเลย์บอลหญิง Afghanistan ใน Asian Games ที่ Hangzhou พวกเธอแพ้ญี่ปุ่นถึง 2–25, 0–25, 5–25

แต่สิ่งที่คนจำนวนมากจดจำกลับไม่ใช่ 0–25 แต่คือภาพของนักกีฬาหญิง Afghanistan ที่ยืนอยู่ในสนาม Asian Games
เพื่อบอกกับโลกว่า "ยังมีพวกเธออยู่"

อิรักอาจไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เดียวกับ Afghanistan และสังคมอิรักเองก็มีความหลากหลายและเปิดกว้างมากกว่า
แต่ผมคิดว่า สิ่งที่ผู้หญิงอิรักกำลังทำอยู่ใน Tianjin มีความหมายบางอย่างคล้ายกันคือ

สำหรับผลการแข่งขัน...ก็คงต้องยอมรับว่า พวกเธอแพ้แบบ Outclassed จริงๆ

แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ พวกเธอสู้ทุกแต้ม และดีใจกันมากกับทุกคะแนนที่ทำได้

และที่สำคัญ...

รูปร่างบางคนอาจไม่ได้เหมือนนักวอลเลย์บอลกที่เราคุ้นตา แต่ Makeup มาเต็ม ความมั่นใจก็มาเต็ม

ผมกลับชอบภาพแบบนี้นะครับ

เพราะมันทำให้เราเห็นว่า พวกเธอไม่ได้เดินทางมาในฐานะ “เหยื่อ” ที่ต้องการความสงสาร

แต่เดินทางมาในฐานะ ผู้หญิงอิรักยุคใหม่ที่ต้องการพื้นที่ของตัวเองในโลกกีฬา

ดังนั้น สำหรับผม...

ต่อให้ Tournament นี้พวกเธอจะแพ้ทุกนัด และแพ้แบบห่างชั้นก็ตาม

ไม่ใช่เสียงปรบมือเพราะสงสาร แต่เป็นเสียงปรบมือให้กับ Spirit

และให้กับภาพเล็กๆ ภาพหนึ่งที่กำลังบอกเราว่า...

“บางครั้ง สิ่งที่สวยงามของเกมกีฬา อาจไม่ใช่ผลแพ้ หรือชนะ

แต่คือความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการได้อยู่ในสนาม…

เพราะสำหรับคนจากบางประเทศ แค่ได้มายืนอยู่ตรงนั้น ก็เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เท่าที่พวกเขาจะทำได้ในช่วงเวลานั้นๆแล้วนะครับ”