คนที่ไปได้ไกล อาจไม่ใช่คนที่วิ่งเร็วทุกวัน…แต่คือคนที่ยังมีแรงยิ้มให้ตัวเองตอนกลับบ้าน...

เมื่อก่อนเราเคยคิดว่า
คนทำงานที่ทุ่มเทต้องพร้อมอยู่เสมอ
ต้องรับไหวทุกเรื่อง
และห้ามแสดงความเหนื่อยออกมา

แต่เมื่อทำงานมานานขึ้น (อาวุโสก็มากตาม)
จึงค่อยๆ เข้าใจว่า
คนที่เดินทางได้ไกล
ไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วในทุกวัน

เขาเพียงรู้ว่าวันไหนควรเร่ง
วันไหนควรผ่อน
และเรื่องใดควรวางลงชั่วคราว
เพื่อกลับมาทำให้ดีขึ้นกว่าเดิม

การดูแลสุขภาพ
ให้เวลากับครอบครัว
หรือเก็บพื้นที่เล็กๆ ไว้ให้หัวใจได้พัก
ไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนสู้งานน้อยลง

ตรงกันข้าม...
เมื่อชีวิตในบ้าน (ข้างนอกงาน) ยังอบอุ่น
มีบ้านที่ไม่ได้เป็นเพียงที่นอน
มีคนที่เราพูดคุยด้วยโดยไม่ต้องรายงานผล
และมีเวลาบางส่วนให้ร่างกายกับหัวใจได้กลับมาเป็นตัวเอง
เราก็มักกลับไปทำหน้าที่ด้วยใจที่เบา มั่นคง
และมองปัญหาได้ชัดขึ้น

เพราะพลังในการทำงาน
ไม่ได้เกิดจากแรงผลักดันเพียงอย่างเดียว
แต่อาจเกิดจากชีวิตส่วนอื่นๆ
ที่คอยโอบอุ้มเราไว้ในวันที่เหนื่อยล้าด้วย

เพราะบางที...
การเติบโตที่แท้จริง
อาจไม่ใช่การบังคับตัวเองให้เก่งขึ้นทุกวัน
แต่คือการรู้จักประคองทั้งงานและชีวิต ให้เดินไปด้วยกันได้นานๆ
มีใครกำลังเรียนรู้เรื่องนี้อยู่เหมือนกันบ้างไหมครับ

แสดงความคิดเห็นและประสบการณ์กันได้นะครับ