ขออนุญาติ นำเรื่องราวที่คุยกันวันนั้นมาพูดถึงน่ะ (ไม่ระบุตัวตน)
เรื่องราวมีอยู่ว่า ....พี่แกเป็นพนักงานราชการอยู่กรมนุง เเล้วต้องมาเช่าหอพักอยู่ใน กทม.
ก็นั่งคุย + ยิงมุขเพื่อให้บรรยากาศมันผ่อนคลายก่อนสอบ ทำให้พี่แกขำตลอดเวลา (นั่งด้านหลังอาคาร the deck เป็นม้าหิน)
เห็นพี่แกเดินมาเเล้วหาที่นั่งไม่ได้ ก็เลย ชวนพี่แกนั่ง +กินข้าว
- กระทู้ก่อนๆ จขกท.เป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง //..... เเต่ก็เข้าได้นะ เเค่กลยุทธการพูดคุย สามารถรังสรรขึ้นได้
- การพูดจุดที่อยู่ภายในใจพี่เขา = ก็เลยได้ข้อมูลหลายๆอย่าง !!! (ทำให้พี่แกไว้ใจก่อน + เล่าเรื่องราวออกมามากมาย)
- ประวัติส่วนตัวพี่แกก็เล่า จะไม่ขอกล่าวถึงน้าาา
สรุปดีฟ่า ..... การใช้ชีวิต
1. พี่แกแบบตัดพ้ออยู่นะ ! ทำงานเช้า-เย็น (จ-ศ) วนเวียน - เหมือนไม่มีความสุข เช้าก็ตื่นไปทำงาน เย็นก็กลับห้อง เเล้วก็เหงา
2. พี่แกขับรถกลับบ้านทุกอาทิตย์เลย = สระบุรี
3. ระหว่าง จ- ศ ไม่ได้ไปไหนเลย เราก็พูดไปว่า กทม. มีที่เที่ยวเยอะมากเลยน้าาา ใครๆก็อยากมาอยุ๋
- พี่แกก็ตัดพ้อไปต่างๆ นาๆ ไม่รู้จะไปไหนดี
4. ไม่เล่าเกี่ยวกับการทำงานภายใน กรมของพี่แกน้า ...... จุดพีก มีเยอะแยะ
5. ค่าเช่าหอก็เเพง ถูกๆก็ 3500-4000 สภาพผีสิง ถ้าสภาพดีๆก็เเพงมาก ค่าน้ำค่าไฟ ค่าเดินทาง ค่ากินอยู่ <แทบไม่เหลือ เดือนชนเดือน>
- เป้าหมายของพี่เขาคือ การได้ทำงานใกล้บ้าน ตจว. (บ้านพี่แกอยู่สระบุรี....)
- ถ้าได้อยุ่บ้าน จะมีเงินเก็บ มีความสุข บลาๆ
พี่แกก็เล่าความฝัน เอ้ย.....คือ สิ่งที่อยากให้เป็นในอนาคต เกี่ยวกับการทำงานใกล้บ้าน .......มากมาย ฟังเเล้วเพลินมาก
6. พี่แกก็เดินไปชื้อไอติม = มาเลี้ยงเราด้วย (เราบอกไม่เอาไม่กินฟรี ถามราคาก็ไม่บอก เลยยื่นไป 20 ...บาท ) : ถ้วยนั้น 30-40 บาทมั้ง คะยั้นคะยอถามราคาก็ไม่บอก พี่แกก็เลยรับไป 20 บาท เราก็ไม่รู้ราคา ไม่เคยชื้อไอติมรถเข็นแถวนั้น....
สะท้อนเลยว่า ...... เรามันนักสืบสายชุ่มนี่หว่า เอ้ยๆๆ ไม่ใช่ๆๆ!!
ชีวิตมนุษย์เงินเดือน กทม. ในอุดมคติ vs ความจริง
- ไม่มีเงินเที่ยวหรอก หมดกับค่ากิน+ค่าเดินทาง + ค่าเช่าหอ + ค่าเข้าสังคม <หมดตรูดเเล้ว.....>
- ทั้งเหนื่อยทั้งเหงา แต่ชีวิตต้องสู้ต่อ
- คนคุยถูกคอ แบบเป็นกันเองในออฟฟิค : .... หายากนะ "ดูจากแววตาพี่แก น่าจะเหงาสุดๆ" แบบมิตรภาพในที่ทำงานไม่เหมือนเพื่อนสนิท
- ยิ่งวันหยุด : ... สวรรค์แห่งความอ้างว้าง.... พอหมดวันหยุดก็ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว !
- สัจธรรมห้องเช่า : ....จ่ายค่าห้องเดือนละหลายพัน เพื่อเอาตัวเองมานอนกอดหมอนข้าง
แล้วถามตัวเองเบาๆ ว่า "เรามาทำอะไรที่นี่วะ?"
และ เราก็แหย่พี่เขาไปเป็นจังหวะๆๆ .....เพื่อหา : สมการความอยู่รอด
สภาพจิตใจ = ยับเยิน
เงินในบัญชี = ริบหรี่
สิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวให้ลุกจากเตียงทุกเช้า = ภาระกับความหวัง (เติบโตในหน้าที่การงาน)
แต่พี่แกก็ไม่ได้ท้อ...นะ !!
ขอให้พี่แกสู้ๆ เเละสู้ต่อไป.....ชีวิตเกิดมาไม่เท่าเขา เเต่ก็ไขว่คว้ามาได้
< ยินดีที่ได้รู้จัก - ไม่ได้ถามชื่อ เลยไม่รู้จักชื่อ คุยกัน2-3 ชม. >
งานราชการ ......... สอบ
ราชการกับการใช้ชีวิตใน กทม. (รอเวลาสอบ เเล้วไปคุยกับพี่คนนุงที่ไม่รู้จัก มาสอบเวลาเดียวกัน)
เรื่องราวมีอยู่ว่า ....พี่แกเป็นพนักงานราชการอยู่กรมนุง เเล้วต้องมาเช่าหอพักอยู่ใน กทม.
ก็นั่งคุย + ยิงมุขเพื่อให้บรรยากาศมันผ่อนคลายก่อนสอบ ทำให้พี่แกขำตลอดเวลา (นั่งด้านหลังอาคาร the deck เป็นม้าหิน)
เห็นพี่แกเดินมาเเล้วหาที่นั่งไม่ได้ ก็เลย ชวนพี่แกนั่ง +กินข้าว
- กระทู้ก่อนๆ จขกท.เป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง //..... เเต่ก็เข้าได้นะ เเค่กลยุทธการพูดคุย สามารถรังสรรขึ้นได้
- การพูดจุดที่อยู่ภายในใจพี่เขา = ก็เลยได้ข้อมูลหลายๆอย่าง !!! (ทำให้พี่แกไว้ใจก่อน + เล่าเรื่องราวออกมามากมาย)
- ประวัติส่วนตัวพี่แกก็เล่า จะไม่ขอกล่าวถึงน้าาา
สรุปดีฟ่า ..... การใช้ชีวิต
1. พี่แกแบบตัดพ้ออยู่นะ ! ทำงานเช้า-เย็น (จ-ศ) วนเวียน - เหมือนไม่มีความสุข เช้าก็ตื่นไปทำงาน เย็นก็กลับห้อง เเล้วก็เหงา
2. พี่แกขับรถกลับบ้านทุกอาทิตย์เลย = สระบุรี
3. ระหว่าง จ- ศ ไม่ได้ไปไหนเลย เราก็พูดไปว่า กทม. มีที่เที่ยวเยอะมากเลยน้าาา ใครๆก็อยากมาอยุ๋
- พี่แกก็ตัดพ้อไปต่างๆ นาๆ ไม่รู้จะไปไหนดี
4. ไม่เล่าเกี่ยวกับการทำงานภายใน กรมของพี่แกน้า ...... จุดพีก มีเยอะแยะ
5. ค่าเช่าหอก็เเพง ถูกๆก็ 3500-4000 สภาพผีสิง ถ้าสภาพดีๆก็เเพงมาก ค่าน้ำค่าไฟ ค่าเดินทาง ค่ากินอยู่ <แทบไม่เหลือ เดือนชนเดือน>
- เป้าหมายของพี่เขาคือ การได้ทำงานใกล้บ้าน ตจว. (บ้านพี่แกอยู่สระบุรี....)
- ถ้าได้อยุ่บ้าน จะมีเงินเก็บ มีความสุข บลาๆ
พี่แกก็เล่าความฝัน เอ้ย.....คือ สิ่งที่อยากให้เป็นในอนาคต เกี่ยวกับการทำงานใกล้บ้าน .......มากมาย ฟังเเล้วเพลินมาก
6. พี่แกก็เดินไปชื้อไอติม = มาเลี้ยงเราด้วย (เราบอกไม่เอาไม่กินฟรี ถามราคาก็ไม่บอก เลยยื่นไป 20 ...บาท ) : ถ้วยนั้น 30-40 บาทมั้ง คะยั้นคะยอถามราคาก็ไม่บอก พี่แกก็เลยรับไป 20 บาท เราก็ไม่รู้ราคา ไม่เคยชื้อไอติมรถเข็นแถวนั้น....
สะท้อนเลยว่า ...... เรามันนักสืบสายชุ่มนี่หว่า เอ้ยๆๆ ไม่ใช่ๆๆ!!
ชีวิตมนุษย์เงินเดือน กทม. ในอุดมคติ vs ความจริง
- ไม่มีเงินเที่ยวหรอก หมดกับค่ากิน+ค่าเดินทาง + ค่าเช่าหอ + ค่าเข้าสังคม <หมดตรูดเเล้ว.....>
- ทั้งเหนื่อยทั้งเหงา แต่ชีวิตต้องสู้ต่อ
- คนคุยถูกคอ แบบเป็นกันเองในออฟฟิค : .... หายากนะ "ดูจากแววตาพี่แก น่าจะเหงาสุดๆ" แบบมิตรภาพในที่ทำงานไม่เหมือนเพื่อนสนิท
- ยิ่งวันหยุด : ... สวรรค์แห่งความอ้างว้าง.... พอหมดวันหยุดก็ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว !
- สัจธรรมห้องเช่า : ....จ่ายค่าห้องเดือนละหลายพัน เพื่อเอาตัวเองมานอนกอดหมอนข้าง
แล้วถามตัวเองเบาๆ ว่า "เรามาทำอะไรที่นี่วะ?"
และ เราก็แหย่พี่เขาไปเป็นจังหวะๆๆ .....เพื่อหา : สมการความอยู่รอด
สภาพจิตใจ = ยับเยิน
เงินในบัญชี = ริบหรี่
สิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวให้ลุกจากเตียงทุกเช้า = ภาระกับความหวัง (เติบโตในหน้าที่การงาน)
แต่พี่แกก็ไม่ได้ท้อ...นะ !!
ขอให้พี่แกสู้ๆ เเละสู้ต่อไป.....ชีวิตเกิดมาไม่เท่าเขา เเต่ก็ไขว่คว้ามาได้
< ยินดีที่ได้รู้จัก - ไม่ได้ถามชื่อ เลยไม่รู้จักชื่อ คุยกัน2-3 ชม. >
งานราชการ ......... สอบ