การใช้ความน่าสงสาร/ความพิการมาเรียกความเห็นใจ ถือเป็นเรื่องน่าสมเพชรึเปล่า

ดีนะคะทุกคน เรากลับมาอีกแล้ว และมีปัญหาอีกแล้ว รู้สึกจะอัดอันพอสมควร ตอนนี้โตขึ้นบ้างแล้วค่ะไม่มากก็น้อย
แต่ เราก็ยังคงมีปัญหา ซึ่ง มันน่าจะส่งผลต่อทัศนคติของเราเป็นอย่างมาก เราเป็นคนเกลียดความอ่อนแอทั้งตัวเองละผู้อื่น
เราไม่ชอบมากนักกับการที่คนเอาปมด้อยมาหาเงินนู่นนี่ขายของ แม้จะดูเก่งดูดิ้นรน เราพอจะคิดได้ว่ามันแปลกและดูขาดควาเห็นอกเห็นใจ เราเกลียดการสงสารและเกลียดคนที่ดูเรียกร้องความสงสาร
ทั้งหมด เกิดจากที่นี้ที่เราอยู่ค่ะ สภาพแวดล้อมที่เราคิดว่ามันน่ารำคาญ บอกตรงๆเพื่อให้เข้าใจตรงกันว่าเราเป็นสมาธิสั้นและบกพร่องทางการเรียนรู้ ขออนุญาตของขึ้นนิดหน่อย แต่ อาการบกพร่องทางการเรียนรู้มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยหรอ ตอนเรียนแม่บอกครูว่าเราเป็นสิ่งนี้ เราเลยโดนบูลลี่ว่า โง่ เอ๋อ แต่พอเราเรียนต่อ ก็หลุดพ้นจากการโดนแกล้งแล้วค่ะแต่กลายเป็นว่าเหมือนเรา ได้อภิสิทธิ์ดูแลจากครู ซึ่ง โดนเป็นห่วงยันการเดิน ทำเอาเรารู้สึกสมเพชตัวเองทั้งนี้ พอสมเพชตัวเอง เราปรึกษาพ่อแม่กลับได้คำตอบว่า ก็ดีแล้ว โดยที่พ่อแม่ดูไม่พยายามเข้าใจ มันเลยทำให้เราไปสมเพชคนอื่นซะงั้นที่ไม่ใช้ความสามารถมากนักแต่กลับใช้ความพิการแขนขาขาดตาเหล่ตาหลุดมาแล้วแค่วางอะไรที่จะขายไว้ข้างๆโดยไม่ต้องทำอะไร ทั้งหมดนี้ทำให้เรานั่งคิดกับตัวเองว่าจะทำยังไงให้เราเปลี่ยนออกจากทัศนคติขยะแบบนี้ เราอยากจะไปปรึกษาจิตแพทย์มากเลยค่ะ คิดอยู่ว่า เราอาจจะหลงผิดรึเปล่า