สวัสดีครับ ผมขอใช้พื้นที่ตรงนี้เล่าเรื่องหนึ่งในชีวิตที่ผมไม่ค่อยเคยเล่าให้ใครฟัง
ผมอายุ 41 ปีครับ และปัจจุบันผมมีแฟนที่ผมรักและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
เรื่องที่ผมกำลังจะเล่าไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องการกลับไปหาใคร และผมไม่ได้ต้องการให้คนที่ผมเคยรักกลับมาเป็นอะไรกับผมอีก
ผมแค่กำลังพยายามทำความเข้าใจตัวเองว่า
ทำไมความรักครั้งหนึ่งที่ผมคิดว่าผมเก็บมันใส่กล่องความทรงจำไปแล้ว ถึงกลับมาเปิดออกอีกครั้งในวันนี้
เมื่อประมาณยี่สิบกว่าปีก่อน ผมได้รู้จักน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ผมขอเรียกเธอว่า “ตัวเล็ก” เป็นนามสมมตินะครับ
ตอนนั้นเราไม่ได้เป็นแฟนกัน
ผมเป็นพี่ และเธอเป็นน้อง
แต่ช่วงเวลาประมาณสองปีนั้น เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันค่อนข้างมาก
ผมไปรับเธอที่บ้านไปโรงเรียน พากินข้าวทั้งสามมื้อ พากลับบ้านตอนเย็น วันหยุดก็ใช้เวลาร่วมกัน ครอบครัวของผมรู้จักเธอ และครอบครัวของเธอก็รู้จักผม
ผมรู้ว่าเธอชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร ชอบดูอนิเมะแบบไหน ฟังเพลงอะไร ชอบทำอะไร
ผมตื่นเช้าเพื่อไปรับเธอได้ตลอดสองปี
ผมทำอาหารเป็นและรักการทำอาหาร ส่วนหนึ่งก็เพราะช่วงเวลาที่อยู่กับเธอ
ผมยังเคยมัดผมให้เธอด้วย
เธอเป็นตัวเล็ก ๆ ที่น่ารักมากสำหรับผม และผมชอบเวลาที่เธอเรียกผมว่า “พี่” และให้ผมเรียกเธอว่า “ตัวเล็ก”
เธอชอบทำหน้ามุ้ยเวลาผมขยี้หัว
ฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดาใช่ไหมครับ
แต่สำหรับผม มันเป็นความทรงจำที่อบอุ่นมาก
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากบอกคือ ตลอดสองปีนั้น ผมแทบไม่เคยกล้าจับมือหรือกอดเธอเลย
ไม่ใช่เพราะผมไม่รู้สึกอะไร
แต่เพราะพ่อแม่ของเธอไว้ใจผม
ผมรู้ว่าพวกเขาฝากลูกสาวไว้กับผม ผมจึงพยายามวางตัวให้ดีที่สุด
มีครั้งหนึ่งเราเคยนั่งดูคอมพิวเตอร์ด้วยกันที่บ้านเธอ และตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน เธอนั่งเบียดเข้ามาใกล้ผม
แต่ผมกลับลุกออกมา
ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ
ผมกลัวว่าถ้าผมก้าวข้ามเส้นนั้น ผมจะทำลายความไว้วางใจที่ครอบครัวของเธอมีให้ผม
ผมจึงเลือกถอย
จนวันหนึ่ง เธอพูดกับผมประโยคหนึ่งที่ผมจำได้จนถึงวันนี้
“มันสายไปแล้ว หนูคิดกับพี่ได้แค่พี่ชายเท่านั้น”
ผมไม่ได้โกรธเธอเลยครับ
และผมก็เป็นคนเลือกเดินออกมาเอง
เวลาผ่านไปหลายปี ผมคิดว่าผมน่าจะลืมทุกอย่างไปแล้ว
ผมมีชีวิตของผม มีครอบครัว มีแฟน และเดินต่อไปข้างหน้า
ผมคิดว่ากล่องความทรงจำใบนั้นถูกปิดไปแล้ว
แต่ไม่นานมานี้ ผมกลับไปเจอเธออีกครั้ง
ผมลองแอด Facebook และ LINE ไป เธอตอบรับ และผมทักไปและเธอเป็นฝ่ายทักกลับมา
ผมได้เห็นชีวิตของเธอผ่านโซเชียล เห็นว่าเธอยังใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ต้องดูแลพ่อแม่ที่อายุมากและมีปัญหาสุขภาพ
ผมเห็นเธอผอมลงกว่าเดิม
เห็นว่าเธอตัดผมทรงที่ผมเคยจำได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของเธอออกไปแล้ว
เรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้กลับทำให้ความทรงจำทั้งหมดที่ผมคิดว่าหายไปแล้ว กลับมาอีกครั้ง
ผมไม่ได้คิดว่าเธอต้องกลับมารักผม
ผมไม่ได้คิดว่าเธอต้องเป็นอะไรกับผม
และผมก็ไม่ต้องการทำให้ชีวิตปัจจุบันของเธอเปลี่ยนแปลง
ผมเองก็มีแฟนที่ผมรักอยู่แล้ว และผมต้องให้เกียรติคนที่อยู่ข้างผมในวันนี้
แต่ผมยอมรับว่า ผมยังเป็นห่วงเธอ
บางครั้งผมก็คิดถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น
ไม่ใช่เพราะผมอยากได้เธอกลับมา
แต่เพราะผมรู้สึกว่า เด็กคนนั้นเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมจริง ๆ
ผมยังจำได้ว่าตัวเองเคยทำอะไรให้เธอบ้าง
และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ เมื่อมองย้อนกลับไป ผมไม่รู้สึกเสียดายเลยครับ
ผมกลับรู้สึกว่า
สองปีนั้นสวยงามมาก
ผมเคยรักคนคนหนึ่งโดยไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ
ผมไม่เคยคิดว่าเธอต้องตอบแทนผม
ไม่เคยคิดว่าเธอต้องรักผม
ผมแค่มีความสุขกับการได้ดูแลเธอ
และบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมยังขอบคุณเธออยู่จนถึงวันนี้
ช่วงนี้ผมเลยคิดอยู่บ่อย ๆ ว่า
ความรักแบบนี้มันควรถูกเรียกว่าอะไรครับ?
มันไม่ใช่ความรักที่ผมอยากได้คืน
ไม่ใช่ความรักที่ผมต้องการครอบครอง
มันเป็นความรู้สึกที่ผมอยากเก็บเอาไว้ในกล่องความทรงจำ แล้วบอกตัวเองว่า
“ครั้งหนึ่งในชีวิต เราเคยรักใครสักคนได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ได้หวังอะไรจากเขาเลย”
ผมคิดว่าต่อจากนี้ ผมควรเริ่มนับหนึ่งใหม่กับเธอในฐานะคนรู้จักหรือพี่น้องคนหนึ่ง
ผมจะไม่พยายามย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม
ไม่พยายามรื้อฟื้นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
ถ้าเธออยากคุย ผมก็จะคุย
ถ้าเธอไม่อยากคุย ผมก็จะเคารพ
ถ้าวันหนึ่งเธอบังเอิญเห็นเรื่องราวนี้ ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เธอตอบอะไรผม
ผมแค่อยากบอกว่า
ขอบคุณนะ
ขอบคุณสำหรับสองปีที่ทำให้ชีวิตของผมมีความทรงจำที่อบอุ่นมากมาย
ขอบคุณที่เคยเรียกผมว่า “พี่”
ขอบคุณที่เคยให้ผมเรียกว่า “ตัวเล็ก”
ขอบคุณสำหรับเช้าวันนั้น วันที่ผมไปรับเธอไปโรงเรียน
ขอบคุณสำหรับอาหารทุกมื้อ
ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะและหน้ามุ้ยเวลาโดนขยี้หัว
และขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม
วันนี้ผมไม่ได้อยากกลับไปเอาอะไรจากเธอแล้วครับ
ผมแค่อยากเก็บเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ในกล่องความทรงจำ
แล้วเดินต่อไปกับชีวิตของผม
เพียงแต่ผมยังมีคำถามหนึ่งที่อยากถามคนที่อ่านกระทู้นี้ครับ
ถ้าคุณเคยรักใครสักคนมาก ๆ แต่สุดท้ายไม่ได้ลงเอยด้วยกัน และคุณก็ไม่ได้อยากได้เขากลับมาแล้ว คุณจะวางความรักครั้งนั้นไว้ตรงไหนในชีวิตของคุณครับ?
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะครับ
ปล. เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงในมุมมองและความทรงจำของผม ผมเปลี่ยนชื่อและไม่เปิดเผยข้อมูลที่สามารถระบุตัวบุคคลได้ เพราะผมยังเคารพความเป็นส่วนตัวของคนที่อยู่ในเรื่องนี้ครับ
ผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งโดยไม่เคยหวังอะไรจากเธอเลย ผ่านไปหลายปี ทำไมความทรงจำถึงกลับมาอีกครั้ง
ผมอายุ 41 ปีครับ และปัจจุบันผมมีแฟนที่ผมรักและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
เรื่องที่ผมกำลังจะเล่าไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องการกลับไปหาใคร และผมไม่ได้ต้องการให้คนที่ผมเคยรักกลับมาเป็นอะไรกับผมอีก
ผมแค่กำลังพยายามทำความเข้าใจตัวเองว่า
ทำไมความรักครั้งหนึ่งที่ผมคิดว่าผมเก็บมันใส่กล่องความทรงจำไปแล้ว ถึงกลับมาเปิดออกอีกครั้งในวันนี้
เมื่อประมาณยี่สิบกว่าปีก่อน ผมได้รู้จักน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ผมขอเรียกเธอว่า “ตัวเล็ก” เป็นนามสมมตินะครับ
ตอนนั้นเราไม่ได้เป็นแฟนกัน
ผมเป็นพี่ และเธอเป็นน้อง
แต่ช่วงเวลาประมาณสองปีนั้น เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันค่อนข้างมาก
ผมไปรับเธอที่บ้านไปโรงเรียน พากินข้าวทั้งสามมื้อ พากลับบ้านตอนเย็น วันหยุดก็ใช้เวลาร่วมกัน ครอบครัวของผมรู้จักเธอ และครอบครัวของเธอก็รู้จักผม
ผมรู้ว่าเธอชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร ชอบดูอนิเมะแบบไหน ฟังเพลงอะไร ชอบทำอะไร
ผมตื่นเช้าเพื่อไปรับเธอได้ตลอดสองปี
ผมทำอาหารเป็นและรักการทำอาหาร ส่วนหนึ่งก็เพราะช่วงเวลาที่อยู่กับเธอ
ผมยังเคยมัดผมให้เธอด้วย
เธอเป็นตัวเล็ก ๆ ที่น่ารักมากสำหรับผม และผมชอบเวลาที่เธอเรียกผมว่า “พี่” และให้ผมเรียกเธอว่า “ตัวเล็ก”
เธอชอบทำหน้ามุ้ยเวลาผมขยี้หัว
ฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดาใช่ไหมครับ
แต่สำหรับผม มันเป็นความทรงจำที่อบอุ่นมาก
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากบอกคือ ตลอดสองปีนั้น ผมแทบไม่เคยกล้าจับมือหรือกอดเธอเลย
ไม่ใช่เพราะผมไม่รู้สึกอะไร
แต่เพราะพ่อแม่ของเธอไว้ใจผม
ผมรู้ว่าพวกเขาฝากลูกสาวไว้กับผม ผมจึงพยายามวางตัวให้ดีที่สุด
มีครั้งหนึ่งเราเคยนั่งดูคอมพิวเตอร์ด้วยกันที่บ้านเธอ และตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน เธอนั่งเบียดเข้ามาใกล้ผม
แต่ผมกลับลุกออกมา
ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ
ผมกลัวว่าถ้าผมก้าวข้ามเส้นนั้น ผมจะทำลายความไว้วางใจที่ครอบครัวของเธอมีให้ผม
ผมจึงเลือกถอย
จนวันหนึ่ง เธอพูดกับผมประโยคหนึ่งที่ผมจำได้จนถึงวันนี้
“มันสายไปแล้ว หนูคิดกับพี่ได้แค่พี่ชายเท่านั้น”
ผมไม่ได้โกรธเธอเลยครับ
และผมก็เป็นคนเลือกเดินออกมาเอง
เวลาผ่านไปหลายปี ผมคิดว่าผมน่าจะลืมทุกอย่างไปแล้ว
ผมมีชีวิตของผม มีครอบครัว มีแฟน และเดินต่อไปข้างหน้า
ผมคิดว่ากล่องความทรงจำใบนั้นถูกปิดไปแล้ว
แต่ไม่นานมานี้ ผมกลับไปเจอเธออีกครั้ง
ผมลองแอด Facebook และ LINE ไป เธอตอบรับ และผมทักไปและเธอเป็นฝ่ายทักกลับมา
ผมได้เห็นชีวิตของเธอผ่านโซเชียล เห็นว่าเธอยังใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ต้องดูแลพ่อแม่ที่อายุมากและมีปัญหาสุขภาพ
ผมเห็นเธอผอมลงกว่าเดิม
เห็นว่าเธอตัดผมทรงที่ผมเคยจำได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของเธอออกไปแล้ว
เรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้กลับทำให้ความทรงจำทั้งหมดที่ผมคิดว่าหายไปแล้ว กลับมาอีกครั้ง
ผมไม่ได้คิดว่าเธอต้องกลับมารักผม
ผมไม่ได้คิดว่าเธอต้องเป็นอะไรกับผม
และผมก็ไม่ต้องการทำให้ชีวิตปัจจุบันของเธอเปลี่ยนแปลง
ผมเองก็มีแฟนที่ผมรักอยู่แล้ว และผมต้องให้เกียรติคนที่อยู่ข้างผมในวันนี้
แต่ผมยอมรับว่า ผมยังเป็นห่วงเธอ
บางครั้งผมก็คิดถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น
ไม่ใช่เพราะผมอยากได้เธอกลับมา
แต่เพราะผมรู้สึกว่า เด็กคนนั้นเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมจริง ๆ
ผมยังจำได้ว่าตัวเองเคยทำอะไรให้เธอบ้าง
และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ เมื่อมองย้อนกลับไป ผมไม่รู้สึกเสียดายเลยครับ
ผมกลับรู้สึกว่า
สองปีนั้นสวยงามมาก
ผมเคยรักคนคนหนึ่งโดยไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ
ผมไม่เคยคิดว่าเธอต้องตอบแทนผม
ไม่เคยคิดว่าเธอต้องรักผม
ผมแค่มีความสุขกับการได้ดูแลเธอ
และบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมยังขอบคุณเธออยู่จนถึงวันนี้
ช่วงนี้ผมเลยคิดอยู่บ่อย ๆ ว่า
ความรักแบบนี้มันควรถูกเรียกว่าอะไรครับ?
มันไม่ใช่ความรักที่ผมอยากได้คืน
ไม่ใช่ความรักที่ผมต้องการครอบครอง
มันเป็นความรู้สึกที่ผมอยากเก็บเอาไว้ในกล่องความทรงจำ แล้วบอกตัวเองว่า
“ครั้งหนึ่งในชีวิต เราเคยรักใครสักคนได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ได้หวังอะไรจากเขาเลย”
ผมคิดว่าต่อจากนี้ ผมควรเริ่มนับหนึ่งใหม่กับเธอในฐานะคนรู้จักหรือพี่น้องคนหนึ่ง
ผมจะไม่พยายามย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม
ไม่พยายามรื้อฟื้นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
ถ้าเธออยากคุย ผมก็จะคุย
ถ้าเธอไม่อยากคุย ผมก็จะเคารพ
ถ้าวันหนึ่งเธอบังเอิญเห็นเรื่องราวนี้ ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เธอตอบอะไรผม
ผมแค่อยากบอกว่า
ขอบคุณนะ
ขอบคุณสำหรับสองปีที่ทำให้ชีวิตของผมมีความทรงจำที่อบอุ่นมากมาย
ขอบคุณที่เคยเรียกผมว่า “พี่”
ขอบคุณที่เคยให้ผมเรียกว่า “ตัวเล็ก”
ขอบคุณสำหรับเช้าวันนั้น วันที่ผมไปรับเธอไปโรงเรียน
ขอบคุณสำหรับอาหารทุกมื้อ
ขอบคุณสำหรับเสียงหัวเราะและหน้ามุ้ยเวลาโดนขยี้หัว
และขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม
วันนี้ผมไม่ได้อยากกลับไปเอาอะไรจากเธอแล้วครับ
ผมแค่อยากเก็บเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ในกล่องความทรงจำ
แล้วเดินต่อไปกับชีวิตของผม
เพียงแต่ผมยังมีคำถามหนึ่งที่อยากถามคนที่อ่านกระทู้นี้ครับ
ถ้าคุณเคยรักใครสักคนมาก ๆ แต่สุดท้ายไม่ได้ลงเอยด้วยกัน และคุณก็ไม่ได้อยากได้เขากลับมาแล้ว คุณจะวางความรักครั้งนั้นไว้ตรงไหนในชีวิตของคุณครับ?
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะครับ
ปล. เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงในมุมมองและความทรงจำของผม ผมเปลี่ยนชื่อและไม่เปิดเผยข้อมูลที่สามารถระบุตัวบุคคลได้ เพราะผมยังเคารพความเป็นส่วนตัวของคนที่อยู่ในเรื่องนี้ครับ