สวัสดีค่ะ ขออนุญาตตั้งกระทู้ถามพี่ๆ เซียนพระ หรือคนที่เล่นสายเครื่องรางหน่อยนะคะ พอดีเพิ่งเจอเรื่องปวดหัวมากับตัว รู้สึกคาใจกับ "มาตรฐาน" ของ การออกใบ Cer พระเครื่อง... มากๆ ค่ะ ไม่รู้ว่าคนอื่นเคยโดนแบบเราไหม
เรื่องมีอยู่ว่า เราไปประมูลตะกรุดของเกจิอาจารย์ดังท่านนึงมาจากเซียนใหญ่ระดับประเทศ (ขออนุญาตไม่เอ่ยชื่อนะคะ แต่สายนี้รู้จักแกแน่ๆ) ตอนประมูลมา แกก็มีใบ Cer ของสำนักแกแนบมาให้ด้วย เราก็อุ่นใจละระดับนึง
แต่ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงเพิ่งมาสะสม อยากให้มันจบๆ ชัวร์ๆ เลยเอาตะกรุดดอกนี้ไปส่งออกใบเซอร์ อีกรอบ
ปรากฏว่าผลออกมาคือ... "แท้ ไม่ทราบที่"
งงสิคะ! อ้าว แล้วที่เช่ามาคืออะไร?
เราก็เลยทักไปหาเซียนใหญ่คนนั้นเพื่อทำเรื่องขอคืนของ ซึ่งอันนี้ต้องขอชมพี่เขาเลยนะคะว่าแฟร์มาก รับผิดชอบดี คืนเงินให้เต็มจำนวน 100% ไม่มีตุกติกเลย
แต่... ประโยคพีคก่อนจบสนทนา พี่เขากระซิบมาว่า...
"น้อง... ถ้าน้องให้พี่เป็นคนเอาไปส่งเองเนี่ย ผ่านแน่นอน แค่บอกว่าของพี่ (ชื่อเซียน)... กรรมการเขาก็ให้ผ่านแล้ว เขาเอาใครมาดูไม่รู้ซึ่งดูไม่เป็น"
เจอประโยคนี้เข้าไป เราถึงกับสตั๊นเลยค่ะ เลยอยากมาตั้งคำถามกับสังคมวงการพระเครื่องว่า:
1. สรุปแล้วมาตรฐานมันอยู่ตรงไหนคะ?
พวกเครื่องรางที่ดูยากๆ ถ้าตาสีตาสาหรือคนธรรมดาอย่างเราเอาไปส่ง คือตีตกเป็น "ไม่ทราบที่" หมดเลยหรอ? แต่ถ้าเซียนใหญ่ระดับสปอนเซอร์หิ้วไปเอง หรือแค่เห็นหน้าคนส่งคือผ่านฉลุย? ตกลงเขาใช้กล้องส่องพระ หรือส่องหน้าคนส่งกันแน่คะ?
2. ดูไม่ออก ควรคืนเงินค่าตรวจไหม?
ค่าส่งตรวจตั้ง หลายบาท ถ้ากรรมการดูไม่ออก ไม่กล้าฟันธง ก็ควรจะคืนเงินลูกค้าไหมคะ? ตีกลับมาว่า "แท้ ไม่ทราบที่" คือใบเซอร์นี้มันเอาไปทำประโยชน์อะไรไม่ได้เลยนะคะ มูลค่าเท่ากับกระดาษเปล่า!
แถมตอนคืนของมา ก็ไม่มีการอธิบายจุดตาย จุดตัดอะไรให้ความรู้เลย ว่าทำไมถึงไม่ใช่ของเกจิท่านนี้ (เช่น ลายถักไม่ใช่ โลหะไม่ถึงยุค ฯลฯ) ไม่มีเลยค่ะ! คือรับเงิน หลายบาทไปกินเปล่าๆ เนียนๆ แบบนี้เลยหรอคะ?
ส่วนตัวเฟลมากค่ะ เจอแบบนี้เข้าไปรู้สึกว่าวงการนี้มันมีมาตรฐานจริงๆ หรือแค่ผลประโยชน์เอื้อกันของคนในกลุ่มคะ?
ใครเคยเจอประสบการณ์แบบนี้บ้าง หรือพี่ๆ มีความเห็นยังไง แนะนำได้นะคะ ตอนนี้เข็ดกับการส่งพระออกบัตรมากค่ะ
สรุป เวลาขอใบ Cer พระเครืองเขาดูที่ "พระ" หรือดูที่ "หน้าคนส่ง" คะ? เสียค่าออกบัตร แต่ได้คำตอบสุดอึ้ง!
เรื่องมีอยู่ว่า เราไปประมูลตะกรุดของเกจิอาจารย์ดังท่านนึงมาจากเซียนใหญ่ระดับประเทศ (ขออนุญาตไม่เอ่ยชื่อนะคะ แต่สายนี้รู้จักแกแน่ๆ) ตอนประมูลมา แกก็มีใบ Cer ของสำนักแกแนบมาให้ด้วย เราก็อุ่นใจละระดับนึง
แต่ด้วยความที่เราเป็นผู้หญิงเพิ่งมาสะสม อยากให้มันจบๆ ชัวร์ๆ เลยเอาตะกรุดดอกนี้ไปส่งออกใบเซอร์ อีกรอบ
ปรากฏว่าผลออกมาคือ... "แท้ ไม่ทราบที่"
งงสิคะ! อ้าว แล้วที่เช่ามาคืออะไร?
เราก็เลยทักไปหาเซียนใหญ่คนนั้นเพื่อทำเรื่องขอคืนของ ซึ่งอันนี้ต้องขอชมพี่เขาเลยนะคะว่าแฟร์มาก รับผิดชอบดี คืนเงินให้เต็มจำนวน 100% ไม่มีตุกติกเลย
แต่... ประโยคพีคก่อนจบสนทนา พี่เขากระซิบมาว่า...
"น้อง... ถ้าน้องให้พี่เป็นคนเอาไปส่งเองเนี่ย ผ่านแน่นอน แค่บอกว่าของพี่ (ชื่อเซียน)... กรรมการเขาก็ให้ผ่านแล้ว เขาเอาใครมาดูไม่รู้ซึ่งดูไม่เป็น"
เจอประโยคนี้เข้าไป เราถึงกับสตั๊นเลยค่ะ เลยอยากมาตั้งคำถามกับสังคมวงการพระเครื่องว่า:
1. สรุปแล้วมาตรฐานมันอยู่ตรงไหนคะ?
พวกเครื่องรางที่ดูยากๆ ถ้าตาสีตาสาหรือคนธรรมดาอย่างเราเอาไปส่ง คือตีตกเป็น "ไม่ทราบที่" หมดเลยหรอ? แต่ถ้าเซียนใหญ่ระดับสปอนเซอร์หิ้วไปเอง หรือแค่เห็นหน้าคนส่งคือผ่านฉลุย? ตกลงเขาใช้กล้องส่องพระ หรือส่องหน้าคนส่งกันแน่คะ?
2. ดูไม่ออก ควรคืนเงินค่าตรวจไหม?
ค่าส่งตรวจตั้ง หลายบาท ถ้ากรรมการดูไม่ออก ไม่กล้าฟันธง ก็ควรจะคืนเงินลูกค้าไหมคะ? ตีกลับมาว่า "แท้ ไม่ทราบที่" คือใบเซอร์นี้มันเอาไปทำประโยชน์อะไรไม่ได้เลยนะคะ มูลค่าเท่ากับกระดาษเปล่า!
แถมตอนคืนของมา ก็ไม่มีการอธิบายจุดตาย จุดตัดอะไรให้ความรู้เลย ว่าทำไมถึงไม่ใช่ของเกจิท่านนี้ (เช่น ลายถักไม่ใช่ โลหะไม่ถึงยุค ฯลฯ) ไม่มีเลยค่ะ! คือรับเงิน หลายบาทไปกินเปล่าๆ เนียนๆ แบบนี้เลยหรอคะ?
ส่วนตัวเฟลมากค่ะ เจอแบบนี้เข้าไปรู้สึกว่าวงการนี้มันมีมาตรฐานจริงๆ หรือแค่ผลประโยชน์เอื้อกันของคนในกลุ่มคะ?
ใครเคยเจอประสบการณ์แบบนี้บ้าง หรือพี่ๆ มีความเห็นยังไง แนะนำได้นะคะ ตอนนี้เข็ดกับการส่งพระออกบัตรมากค่ะ