สวัสดีค่ะทุกคน อยากมาขอพื้นที่ระบายแล้วก็อยากฟังมุมมองของคนนอกหน่อยค่ะ ตอนนี้เหนื่อยใจแล้วก็สับสนมากจนไม่รู้จะเอายังไงต่อกับความสัมพันธ์นี้แล้วจริงๆ
เรากับแฟนคบกันมาตั้งแต่วัยเรียน วันที่ 13 กันยา 62 นี้ก็ใกล้จะครบ 7 ปีแล้วค่ะ ไม่ได้แต่งงานหรือหมั้นกันนะ แยกกันอยู่ ไปๆ มาๆ หากันเอา เวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ เราแฮปปี้นะ เขามีมุมดูแลเราอยู่บ้างแบบเรื่องทั่วๆ ไป เช่น เตรียมช้อนส้อมให้ เก็บผ้าให้ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น สบายใจมาก
แต่ปัญหาที่มันสะสมมาตลอดจนเราเริ่มหมดพลัง มันคือเรื่องดีเทลเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละค่ะ
1. เรื่องความใส่ใจ เก็บโมเมนต์ หรืออวดเราบ้าง
เราถ่ายรูป เก็บโมเมนต์ให้เขาตลอดเวลาไปไหนมาไหน แต่กับเราอะ เราแค่อยากให้เขาแอบถ่ายตอนเราเผลอ หรือลงสตอรี่อวดเราบ้างแบบที่เรา "ไม่ต้องร้องขอ" อะค่ะ คนอื่นอาจจะมองว่าไร้สาระนะ แต่ผู้หญิงอะ มันก็อยากได้ความรู้สึกแบบนี้ปะคะ?
มีวันนึงทำงานเหนื่อยๆ เลยลองถามเขาเล่นๆ ดู สรุปตั้งแต่ต้นปีมา มีรูปเราที่เขาตั้งใจถ่ายให้เองโดยที่เราไม่ต้องบอกแค่ 3 รูปถ้วน นอกนั้นคือเราต้องสั่งให้ถ่ายให้หมด ผ่านมาครึ่งปีแล้วมันโคตรน้อยใจเลย ทำไมเราต้องคอยทวงความใส่ใจแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียวตลอด
2. เรื่องการจัดการ เราต้องเป็นฝ่ายแบกทุกอย่าง
เรื่องกิน เรื่องเที่ยว แพลนไปไหน เราต้องเป็นคนคิด หาข้อมูล และจัดการเองทั้งหมด เขาแทบไม่เคยริเริ่มอะไรเองเลย พอถามก็บอกว่ากลัวเลือกแล้วไม่ถูกใจเรา กลายเป็นเราต้องแบกทุกเรื่องอยู่คนเดียว
ฟางเส้นสุดท้ายกับเรื่องล่าสุด
ใกล้ถึงวันเกิดเรา เราแค่อยากไปกินร้านดีๆ นั่งกินข้าว ถ่ายรูปสวยๆ สักครั้ง เราก็พยายามหาเวลา เลือกร้านแล้วส่งให้เขาดู แต่คำตอบที่ได้คือ "แพงบ้าง ไม่มีตังค์บ้าง ไกลบ้านบ้าง" ทั้งที่เราไม่ได้ติดเรื่องช่วยออกหรือแชร์เลยนะ แค่อยากให้เขาช่วยซัพพอร์ตความรู้สึกหน่อย เพราะวันเกิดเราไม่ได้มีทุกวัน พอเราเริ่มนอยด์ เขาก็บอกว่า "พูดเล่น"
คำว่าพูดเล่นนี่แหละทำเราปรี๊ดแตกเลย ระเบิดความอัดอั้นออกมาหมดเลยว่า ทำไมทุกครั้งที่เราพยายามหา พยายามแพลน มันต้องมีปัญหาตลอด เหนื่อยที่จะต้องมารอ มาหวังอะไรลมๆ แล้งๆ จากคนที่แทบไม่เคยคิดจะทำอะไรเองเลยถ้าเราไม่บอก
ท่าทีของเขาหลังเราปรี๊ดแตก
ที่ผ่านมาเคยเปิดใจคุยเรื่องพวกนี้ไป 2-3 ครั้ง เขาก็บอกจะพยายามปรับนะ แล้วหลังจากคุยเขาก็พยายามเก็บโมเมนต์ให้เราแหละ แต่คือความรู้สึกมันไม่ได้แล้วไงคะ เรารู้สึกว่าการที่เขาทำ มันก็แค่ทำเพราะเราเคยทะเลาะกันเรื่องนี้ มันไม่ได้มาจากความอยากทำของเขาจริงๆ พอเห็นเขาทำแบบนั้น มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีเลย จะหาว่าเราเอาแต่ใจก็ได้นะ แต่มันรู้สึกว่าสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นเพราะเราบอกอยู่ดี แล้วสักพักก็วนลูปเดิม คือถ้าเราไม่สั่งหรือไม่ได้เพิ่งทะเลาะกัน เขาก็ไม่ทำ
ความรู้สึกตอนนี้
เหนื่อยใจมากค่ะ คบมาไกลมากจนผูกพัน
ใจนึงก็เหนื่อยกับการต้องเป็นฝ่ายร้องขอ รู้สึกเหมือนความสัมพันธ์มันอยู่ที่เดิม ไม่ได้เดินหน้าไปไหนเลย อยากจบๆ ไป
แต่อีกใจก็กลัวทำใจไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าไม่มีเขาเราต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ เพราะเรายังรักเขามาก
เลยอยากถามทุกคนตรงๆ ค่ะ:
1. เรื่องแบบนี้มันปรับจูนกันได้จริงๆ ไหม หรือมันคือนิสัยธรรมชาติของเขาที่แก้ไม่ได้แล้ว?
2. เราควรทำยังไงดีคะ ควรปรับความคิดที่ตัวเราเอง ทำใจยอมรับไปเลย หรือเราควรตัดใจเดินออกมาให้มันจบๆ ไม่ต้องมานั่งทรมานใจวนลูปแบบนี้อีก?
คบกันมาจะ 7 ปีแต่เหนื่อยที่ต้องเป็นฝ่ายจัดการและร้องขอความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ มาตลอด ควรไปต่อหรือพอแค่นี้ดีค่ะ?
เรากับแฟนคบกันมาตั้งแต่วัยเรียน วันที่ 13 กันยา 62 นี้ก็ใกล้จะครบ 7 ปีแล้วค่ะ ไม่ได้แต่งงานหรือหมั้นกันนะ แยกกันอยู่ ไปๆ มาๆ หากันเอา เวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ เราแฮปปี้นะ เขามีมุมดูแลเราอยู่บ้างแบบเรื่องทั่วๆ ไป เช่น เตรียมช้อนส้อมให้ เก็บผ้าให้ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น สบายใจมาก
แต่ปัญหาที่มันสะสมมาตลอดจนเราเริ่มหมดพลัง มันคือเรื่องดีเทลเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละค่ะ
1. เรื่องความใส่ใจ เก็บโมเมนต์ หรืออวดเราบ้าง
เราถ่ายรูป เก็บโมเมนต์ให้เขาตลอดเวลาไปไหนมาไหน แต่กับเราอะ เราแค่อยากให้เขาแอบถ่ายตอนเราเผลอ หรือลงสตอรี่อวดเราบ้างแบบที่เรา "ไม่ต้องร้องขอ" อะค่ะ คนอื่นอาจจะมองว่าไร้สาระนะ แต่ผู้หญิงอะ มันก็อยากได้ความรู้สึกแบบนี้ปะคะ?
มีวันนึงทำงานเหนื่อยๆ เลยลองถามเขาเล่นๆ ดู สรุปตั้งแต่ต้นปีมา มีรูปเราที่เขาตั้งใจถ่ายให้เองโดยที่เราไม่ต้องบอกแค่ 3 รูปถ้วน นอกนั้นคือเราต้องสั่งให้ถ่ายให้หมด ผ่านมาครึ่งปีแล้วมันโคตรน้อยใจเลย ทำไมเราต้องคอยทวงความใส่ใจแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียวตลอด
2. เรื่องการจัดการ เราต้องเป็นฝ่ายแบกทุกอย่าง
เรื่องกิน เรื่องเที่ยว แพลนไปไหน เราต้องเป็นคนคิด หาข้อมูล และจัดการเองทั้งหมด เขาแทบไม่เคยริเริ่มอะไรเองเลย พอถามก็บอกว่ากลัวเลือกแล้วไม่ถูกใจเรา กลายเป็นเราต้องแบกทุกเรื่องอยู่คนเดียว
ฟางเส้นสุดท้ายกับเรื่องล่าสุด
ใกล้ถึงวันเกิดเรา เราแค่อยากไปกินร้านดีๆ นั่งกินข้าว ถ่ายรูปสวยๆ สักครั้ง เราก็พยายามหาเวลา เลือกร้านแล้วส่งให้เขาดู แต่คำตอบที่ได้คือ "แพงบ้าง ไม่มีตังค์บ้าง ไกลบ้านบ้าง" ทั้งที่เราไม่ได้ติดเรื่องช่วยออกหรือแชร์เลยนะ แค่อยากให้เขาช่วยซัพพอร์ตความรู้สึกหน่อย เพราะวันเกิดเราไม่ได้มีทุกวัน พอเราเริ่มนอยด์ เขาก็บอกว่า "พูดเล่น"
คำว่าพูดเล่นนี่แหละทำเราปรี๊ดแตกเลย ระเบิดความอัดอั้นออกมาหมดเลยว่า ทำไมทุกครั้งที่เราพยายามหา พยายามแพลน มันต้องมีปัญหาตลอด เหนื่อยที่จะต้องมารอ มาหวังอะไรลมๆ แล้งๆ จากคนที่แทบไม่เคยคิดจะทำอะไรเองเลยถ้าเราไม่บอก
ท่าทีของเขาหลังเราปรี๊ดแตก
ที่ผ่านมาเคยเปิดใจคุยเรื่องพวกนี้ไป 2-3 ครั้ง เขาก็บอกจะพยายามปรับนะ แล้วหลังจากคุยเขาก็พยายามเก็บโมเมนต์ให้เราแหละ แต่คือความรู้สึกมันไม่ได้แล้วไงคะ เรารู้สึกว่าการที่เขาทำ มันก็แค่ทำเพราะเราเคยทะเลาะกันเรื่องนี้ มันไม่ได้มาจากความอยากทำของเขาจริงๆ พอเห็นเขาทำแบบนั้น มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีเลย จะหาว่าเราเอาแต่ใจก็ได้นะ แต่มันรู้สึกว่าสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นเพราะเราบอกอยู่ดี แล้วสักพักก็วนลูปเดิม คือถ้าเราไม่สั่งหรือไม่ได้เพิ่งทะเลาะกัน เขาก็ไม่ทำ
ความรู้สึกตอนนี้
เหนื่อยใจมากค่ะ คบมาไกลมากจนผูกพัน
ใจนึงก็เหนื่อยกับการต้องเป็นฝ่ายร้องขอ รู้สึกเหมือนความสัมพันธ์มันอยู่ที่เดิม ไม่ได้เดินหน้าไปไหนเลย อยากจบๆ ไป
แต่อีกใจก็กลัวทำใจไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าไม่มีเขาเราต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ เพราะเรายังรักเขามาก
เลยอยากถามทุกคนตรงๆ ค่ะ:
1. เรื่องแบบนี้มันปรับจูนกันได้จริงๆ ไหม หรือมันคือนิสัยธรรมชาติของเขาที่แก้ไม่ได้แล้ว?
2. เราควรทำยังไงดีคะ ควรปรับความคิดที่ตัวเราเอง ทำใจยอมรับไปเลย หรือเราควรตัดใจเดินออกมาให้มันจบๆ ไม่ต้องมานั่งทรมานใจวนลูปแบบนี้อีก?