ผมอยากจะมาแชร์ประสบการณ์เรียนอาชีวะของตัวเองครับ ส่วนตัวจบไปหลายปีได้ทำงานแล้ว แต่ใจจริงยังประทับใจช่วงที่เรียน ปวช.-ปวส. อยู่เลยครับ
สมัยผมเรียนมัธยมตั้งแต่ ม.1-3 อยู่โรงเรียนประจำจังหวัด ผมเป็นคนที่โดนบูลลี่แรงมากๆ ทั้งห้องแกล้งผมอยู่คนเดียว ทั้งไถเงิน ตบหัว เป็นเบ๊โดนพวกเกเรใช้ไปซื้อของเป็นประจำ ส่วนพวกเด็กเรียนก็เหยียดผมว่าโง่ ไม่ให้ลอกงาน ไม่เล่นด้วยบ้าง ดูถูกไปถึงครอบครัวบ้าง เพื่อนจะทิ้งเราไว้ไปไหนมาไหนไม่บอกเรา ทิ้งให้เราเดินคนเดียวกลับบ้านคนเดียว ไปไหนไม่รอผม พอจบ ม.3 จึงตัดสินใจไปเรียน ปวช. ที่สถาบันวิทยาลัยอาชีวะประจำจังหวัดแห่งหนึ่งครับ
ผมได้เรียนสายพาณิชย์ สาขาหนึ่ง ที่ทั้งห้องมีผู้หญิง 8 คน และมีผู้ชายประมาณ 5 คน ตอนแรกที่เข้ามาเรียนผมที่เคยโดนบูลลี่จากโรงเรียนเก่ามาก่อนแล้วก็รู้สึกระวังตัวมากๆเลยครับ วันที่เข้าเรียนวันแรกรู้สึกเกร็งๆกับยูนิฟอร์มใหม่ จากใส่ขาสั้น มาใส่กางเกงสแลกขายาว มีเพื่อนผู้ชายคนนึงมาถาม มาจากโรงเรียนไหนเนี่ย เรามาจาก.... ชื่อS นะ แล้วคนนี้ก็เป็นเพื่อนผมมาถึงตอนนี้ สิ่งที่ผมได้พบเจอในวิทยาลัยแห่งนี้มันคือสิ่งที่ผมไม่ได้พบเจอในโรงเรียนมัธยม มาก่อน คือเพื่อนชวนไปเที่ยวตอนเวลาว่างครับ ผมได้รู้ฟีลไปเดินห้างกับเพื่อน ไปกินข้าว กินเหล้าครั้งแรกกับเพื่อน ก็ช่วงเวลาที่เรียนที่วิทยาลัยนี้เลยครับ ตลอดเวลาที่เรียนตั้งแต่ ปวช.-ปวส. ผมไม่เคยโดนบูลลี่เลย วิชาไหนไม่เข้าใจ ทำไม่ได้ ก็มีเพื่อนคอยช่วยตลอด ขนาดขนมยังแบ่งให้กันกินเลย นัดไปกินหมูกระทะตอนกลางคืนแล้วก็ออกเงินกันแบบแฟร์ๆ เป็นชีวิตที่สนุกที่สุดเลยครับตลอดเวลาที่เรียนทีวิทยาลัยนี้ ได้ฝึกงานทำงานเป็นกับเขาครั้งแรก ทุกวันนี้ผมจบมา 10 กว่าปีแล้ว แต่ผมยังประทับใจในช่วงเวลานี้ไม่หาย ผมได้มีงานทำดีๆก็เพราะได้เรียนที่นี่เลยครับ ตลอดเวลาที่เรียนที่นี่ผมมีความสุขและหัวเราะแทบทุกวัน ต่างจากตอนมัธยมที่ผมไม่เคยหัวเราะเลย แล้วสังคมอาชีวะของเพื่อนๆเป็นยังไงบ้างครับ
ตอนเรียนมัธยมโดนบูลลี่แรงมาตลอด แต่พอเรียนอาชีวะไม่โดนบูลลี่เลย สังคมอาชีวะที่อื่นเป็นแบบนี้ไหม
สมัยผมเรียนมัธยมตั้งแต่ ม.1-3 อยู่โรงเรียนประจำจังหวัด ผมเป็นคนที่โดนบูลลี่แรงมากๆ ทั้งห้องแกล้งผมอยู่คนเดียว ทั้งไถเงิน ตบหัว เป็นเบ๊โดนพวกเกเรใช้ไปซื้อของเป็นประจำ ส่วนพวกเด็กเรียนก็เหยียดผมว่าโง่ ไม่ให้ลอกงาน ไม่เล่นด้วยบ้าง ดูถูกไปถึงครอบครัวบ้าง เพื่อนจะทิ้งเราไว้ไปไหนมาไหนไม่บอกเรา ทิ้งให้เราเดินคนเดียวกลับบ้านคนเดียว ไปไหนไม่รอผม พอจบ ม.3 จึงตัดสินใจไปเรียน ปวช. ที่สถาบันวิทยาลัยอาชีวะประจำจังหวัดแห่งหนึ่งครับ
ผมได้เรียนสายพาณิชย์ สาขาหนึ่ง ที่ทั้งห้องมีผู้หญิง 8 คน และมีผู้ชายประมาณ 5 คน ตอนแรกที่เข้ามาเรียนผมที่เคยโดนบูลลี่จากโรงเรียนเก่ามาก่อนแล้วก็รู้สึกระวังตัวมากๆเลยครับ วันที่เข้าเรียนวันแรกรู้สึกเกร็งๆกับยูนิฟอร์มใหม่ จากใส่ขาสั้น มาใส่กางเกงสแลกขายาว มีเพื่อนผู้ชายคนนึงมาถาม มาจากโรงเรียนไหนเนี่ย เรามาจาก.... ชื่อS นะ แล้วคนนี้ก็เป็นเพื่อนผมมาถึงตอนนี้ สิ่งที่ผมได้พบเจอในวิทยาลัยแห่งนี้มันคือสิ่งที่ผมไม่ได้พบเจอในโรงเรียนมัธยม มาก่อน คือเพื่อนชวนไปเที่ยวตอนเวลาว่างครับ ผมได้รู้ฟีลไปเดินห้างกับเพื่อน ไปกินข้าว กินเหล้าครั้งแรกกับเพื่อน ก็ช่วงเวลาที่เรียนที่วิทยาลัยนี้เลยครับ ตลอดเวลาที่เรียนตั้งแต่ ปวช.-ปวส. ผมไม่เคยโดนบูลลี่เลย วิชาไหนไม่เข้าใจ ทำไม่ได้ ก็มีเพื่อนคอยช่วยตลอด ขนาดขนมยังแบ่งให้กันกินเลย นัดไปกินหมูกระทะตอนกลางคืนแล้วก็ออกเงินกันแบบแฟร์ๆ เป็นชีวิตที่สนุกที่สุดเลยครับตลอดเวลาที่เรียนทีวิทยาลัยนี้ ได้ฝึกงานทำงานเป็นกับเขาครั้งแรก ทุกวันนี้ผมจบมา 10 กว่าปีแล้ว แต่ผมยังประทับใจในช่วงเวลานี้ไม่หาย ผมได้มีงานทำดีๆก็เพราะได้เรียนที่นี่เลยครับ ตลอดเวลาที่เรียนที่นี่ผมมีความสุขและหัวเราะแทบทุกวัน ต่างจากตอนมัธยมที่ผมไม่เคยหัวเราะเลย แล้วสังคมอาชีวะของเพื่อนๆเป็นยังไงบ้างครับ