ก็ตามหัวข้อเลยนะครับ เเต่ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อน ผมอายุ16 ปี เรียนอยู่ ปวช.2 สายคอมธุรกิจ อยู่หอคนเดียวซึ่งเป็นหอนอกนะครับ
เรื่องมีอยู่ว่าตอนผมเรียนที่วิลัยมาช่วงปวช 1 ผมก็เรียนได้ที่ 1 มีเพื่อนหลายคน ได้เรียน ร.ด. ได้คัดไปแข่งทักษะได้ที่ 2 ฯลฯ แบบปกติทุกอย่างเลย
แต่พอช่วงปิดเทอมใหญ่ของปวช2 ผมต้องกลับบ้านไปหาพ่อแม่เเละย่า ซึ่งผมรู้สึกไม่มีความสุขเลย มีเเต่ความระแวง เพราะครอบครัวผมมีปัญหาขัดแย้งกันตลอด มีด่ากัน ตีกัน ซึ่งผมก็ต้องคอยห้ามและคอยปลอบความรู้สึกของคนในครอบครัวตลอด ซึ่งมันเกิดมาหลายรอบแล้วจนผมรู้สึกว่า ทำไมผมต้องมาเกิดในครอบครัวนี้
ผมก็ทนๆมาจนเปิดเทอม ปวช.2 ผมก็ได้กลับมาที่หอพักของผม แต่การกลับมาเรียนรอบนี้ ผมรู้สึกว่าเข้ากับเพื่อนได้ไม่เหมือนเเต่ก่อน เหมือนต่างคนก็ไปมีกลุ่มของตัวเอง ซึ่งผมเข้าใจได้ว่าเราเข้ากับบางคนไม่ได้เป็นเรื่องปกติ แต่คือที่ผ่านมาเหมือนผมจะเข้ากับใครไม่ได้เลย ผมพยายามทำความรู้จักกับหลายคนแต่ก็ไม่เคยได้เป็นเพื่อนเลย อย่างมากก็เเค่คุยอยู่ช่วงนึงแล้วก็หายไป จนผมเริ่มคิดว่า หรือจริงๆผมมันไม่มีใครรัก หรือผมมันหน้าตาแย่
น่ารังเกียจ และบางครั้งผมก็เคยคิดว่าถ้าผมต-ยไปก็คงจะดีกว่าการมีชีวิตอยู่ ผมร้องไห้เเทบทุกคืน
เเต่ถ้าถามว่ามีเพื่อนสนิทบ้างไหม ก็ตอบได้ว่าเคยมี เเต่ตอนนี้เขาก็ไปมีแฟน ผมเข้าใจว่าเขาต้องให้เวลาแฟนเขาเป็นพิเศษอยู่แล้วผมเข้าใจได้ เเต่ก็นึกอิจฉาคนที่มีแฟนกัน ตอนเดินกลับหอหรือเดินเล่นก็มักจะไปเห็นนักเรียนหรือคนทำงานเดินควงเเขนกลับบ้านกลับหอยิ่งทำให้ผมรู้สึกอยากจะร้องไห้ ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่อยากให้เขารักกันนะ "เเต่คือทำไมผมไม่เคยได้มีแฟนเหมือนกับเขาบ้าง"
เพื่อนในห้องผมก็มีแฟนกันจะหมดห้องแล้ว เห็นเพื่อนเขามีคนคอยปลอบมีคนรัก มีคนช่วย แต่ผมต้องทำงานกลุ่มคนเดียว ลุยเดียวตลอด หรือแบกงานกลุ่มบ่อย ไม่มีคนมาคอยปลอบผมตอนร้องไห้ หรือตอนที่ผมต้องการความช่วยเหลือเลย ไม่มีใครให้ไว้ใจได้เลย พ่อเเม่ ครอบครัว ไม่มีใครที่ผมไว้ใจได้เลยเพราะ(ประสบการณ์แย่ๆตอนวัยเด็ก) ยิ่งช่วงผมตอนนี้แทบจะเหนื่อยง่าย ปวดเมื่อยทั้งตัว นอนก็ครบ8ชั่วโมง งดมือถือก่อนนอน กินวิตามิน อะไรก็แล้วก็เหมือนตื่นมาเเล้วไม่ได้นอน เเรงหาย ไม่มีกำลังใจจะทำอะไรอีก ทำได้แค่ฝืนทำไปวันๆ ผมก็พยายามทำความเข้าใจว่ามันน่าจะเป็นความเหงาทั่วไปๆ เเต่ผมก็คิดว่าหรือผมมันไม่อดทนเองรึป่าว คนอื่นเขาก็เหงาเหมือนกันเขาก็ทนได้หรือมีที่ระบาย
เรื่องแฟนผมก็แทบไม่มีแรงจะไปหาเลยเพราะชีวิตประจำวันผมแน่นและเหนื่อยกายเหนื่อยใจมาแทบทุกวัน ต้องจัดการเองเกือบทุกอย่าง
***พี่ๆอาจจะเตือนผมว่า รักตัวเองก่อนที่จะไปรักคนอื่น หรือ ยังไม่ถึงช่วงวัยที่ควรจะมีแฟน หรือ อย่าผูกคุณค่าของตัวเองไว้กับคนอื่นหรือการมีแฟน***
ผมเคยพยายามที่จะรักตัวเองแล้ว เเต่ก็ทำไปไม่เห็นผลเลย ยิ่งทำให้ผมเกลียดตัวเองมากขึ้นไปอีก ผมคิดว่าในเมื่อผมไม่มีความสุข
จากผูกคุณค่าไว้กับตัวเอง แล้วทำไมผมไม่ควรที่จะผูกคุณค่าไว้กับคนอื่น ในเมื่อมันคือทางเดียวที่จะทำให้ผมกลับมารักตัวเองได้เเละแก้สิ่งที่ผมเคยคิดว่าตัวเองมันไร้ค่า ว่ามันไม่เป็นเรื่องจริงได้
หรือถ้าพี่ๆคิดว่ามันไม่ได้มีเเค่ทางเดียวที่จะทำให้ผมรู้สึกดีได้ ผมก็ลองทั้งเล่นเกม วาดรูป อ่านหนังสือ นอน เดินเล่นในเมือง อะไรหลายๆอย่างมันก็ไม่ตอบโจทย์ความต้องการที่ผมอยากได้สักที
ถ้าสรุปคำถามให้เข้าใจง่ายๆคือ ผมอยากมีแฟนมากๆ ครั้งเดียวในชีวิตก็ได้ถ้ามันแย่จริงๆ ผมอยากรู้สึกว่าการมีแฟนรู้สึกยังไง มีแฟนมากอดรู้สึกยังไง และมีแฟนคอยปลอบรู้สึกยังไง ผมจะจัดการความรู้สึกนี้ยังไง ผมจะมีแนวทางการใช้ชีวิตยังไงในเมื่อผมพลังงานน้อย
โดยที่ผมยังมีความสุขหรือมีความทุกข์น้อยลง
หรือพี่ๆอยากบอกอะไรเพิ่มเติมก็ได้นะครับเเต่ขออย่าแรงเกินไปนะครับ ผมอ่อนไหวต่อคำพูดนะครับ
****(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ)****
ผมมันห่วยหรือผมไม่สมควรได้รับความรัก