ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
.
.
แม้นบุปผาหลากสีมีต่างกลิ่น
กลับถวิลแต้มหล้าโสภีศรี
หากเหลือเพียงดอกเดียวเปลี่ยวฤดี
สวนคงมีเพียงเงียบเหงาเศร้าดวงมาลย์
.
...
เพลง:งามในความพร่อง
เดือนจะเพ็ญก็เพียงเยี่ยงเดือนพร่อง
มิอาจผ่องพร้อมพิสุทธิ์ดุจจินต์ฝัน
มวลมนุษย์สุดหล้าฟ้ารำพัน
ล้วนแปรผันเพราะกรรมนำวิถี
ดอกพยอมหอมไกลใช่ไร้หนาม
แก้วอันงามยังร้าวคราวบัดสี
ทองบริสุทธิ์หลอมซ้ำช้ำฤดี
จึงเปรมปรีดิ์เปล่งประกายพรายอำพัน
อย่ามองโทษโปรดมองผ่องคุณค่า
ทุกชีวาล้วนเรืองเรื่องสร้างสรรค์
ต่างเป็นดาวพราวพรรณบนฟากวัน
ส่องแบ่งปันแสงธรรมนำชีวี
แม้นบุปผาหลากสีมีต่างกลิ่น
กลับถวิลแต้มหล้าโสภีศรี
หากเหลือเพียงดอกเดียวเปลี่ยวฤดี
สวนคงมีเพียงเงียบเหงาเศร้าดวงมาลย์
ใจประหนึ่งพื้นนทีอันกว้างใหญ่
รับธารไหลขุ่นใสไม่หักหาญ
โอบลำธารผ่านผันทุกวันวาร
จึงเบิกบานด้วยเมตตาอารี
อภัยมิใช่อ่อนแรงแห่งชีวิต
คือชัยชิตเหนือโทสะแห่งวิถี
ผู้ชนะตนนั้นประเสริฐมี
กว่าผู้ที่ชนะหล้าฟ้าดินไกล
ยื่นไมตรีดุจฝนหล่นหล้าหล่อ
ชุบหน่อกอแห่งหวังครั้งหมองไหม้
เมตตาธรรมล้ำเลิศกว่าทรัพย์ใด
ยิ่งมอบไปยิ่งเพิ่มพูนอุ่นวิญญาณ
ครั้นยอมรับดับอัตตาพาใจนิ่ง
ทุกสรรพสิ่งล้วนงามตามแก่นสาร
เห็นคุณผู้อื่นดุจญาติร่วมจักรวาล
โลกเบิกบานด้วยอภัย... และไมตรี



🌕✨แม้จันทร์เพ็ญยังพร่องผ่องอำไพ💐💐
.
.
แม้นบุปผาหลากสีมีต่างกลิ่น
กลับถวิลแต้มหล้าโสภีศรี
หากเหลือเพียงดอกเดียวเปลี่ยวฤดี
สวนคงมีเพียงเงียบเหงาเศร้าดวงมาลย์
.
...
เพลง:งามในความพร่อง
เดือนจะเพ็ญก็เพียงเยี่ยงเดือนพร่อง
มิอาจผ่องพร้อมพิสุทธิ์ดุจจินต์ฝัน
มวลมนุษย์สุดหล้าฟ้ารำพัน
ล้วนแปรผันเพราะกรรมนำวิถี
ดอกพยอมหอมไกลใช่ไร้หนาม
แก้วอันงามยังร้าวคราวบัดสี
ทองบริสุทธิ์หลอมซ้ำช้ำฤดี
จึงเปรมปรีดิ์เปล่งประกายพรายอำพัน
อย่ามองโทษโปรดมองผ่องคุณค่า
ทุกชีวาล้วนเรืองเรื่องสร้างสรรค์
ต่างเป็นดาวพราวพรรณบนฟากวัน
ส่องแบ่งปันแสงธรรมนำชีวี
แม้นบุปผาหลากสีมีต่างกลิ่น
กลับถวิลแต้มหล้าโสภีศรี
หากเหลือเพียงดอกเดียวเปลี่ยวฤดี
สวนคงมีเพียงเงียบเหงาเศร้าดวงมาลย์
ใจประหนึ่งพื้นนทีอันกว้างใหญ่
รับธารไหลขุ่นใสไม่หักหาญ
โอบลำธารผ่านผันทุกวันวาร
จึงเบิกบานด้วยเมตตาอารี
อภัยมิใช่อ่อนแรงแห่งชีวิต
คือชัยชิตเหนือโทสะแห่งวิถี
ผู้ชนะตนนั้นประเสริฐมี
กว่าผู้ที่ชนะหล้าฟ้าดินไกล
ยื่นไมตรีดุจฝนหล่นหล้าหล่อ
ชุบหน่อกอแห่งหวังครั้งหมองไหม้
เมตตาธรรมล้ำเลิศกว่าทรัพย์ใด
ยิ่งมอบไปยิ่งเพิ่มพูนอุ่นวิญญาณ
ครั้นยอมรับดับอัตตาพาใจนิ่ง
ทุกสรรพสิ่งล้วนงามตามแก่นสาร
เห็นคุณผู้อื่นดุจญาติร่วมจักรวาล
โลกเบิกบานด้วยอภัย... และไมตรี