เชื่อว่าหลายคนที่เติบโตมา
ในยุคที่พอเริ่มหาเงินเองได้
สิ่งแรกๆ ที่เราทำคือการ "ซื้อความฝันในวัยเด็ก"
ไม่ว่าจะเป็นโมเดล ฟิกเกอร์ แผ่นเกม
หรือของสะสมต่างๆ
ที่ตอนเด็กๆ เราได้แต่มองตาปริบๆ
เราเคยตื่นเต้นกับการกดพรีออเดอร์
เคยมีความสุขกับการได้จัดชั้นวางแกะกล่องของใหม่
แต่พอถึงจุดหนึ่งของชีวิต
อยู่ดีๆ ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ "นิ่งสนิท"
ไปเฉยๆ…
วันหนึ่งเราเดินผ่านชั้นวางของสะสมเหล่านั้น
แล้วเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
"นี่เรากำลังทำอะไรอยู่?
เราควรเลิกเล่นของพวกนี้ได้หรือยัง?"
บางคนอาจจะเริ่มรู้สึกผิดกับตัวเอง
รู้สึกเคว้งคล้ายคนหมดไฟ
หรือรู้สึกผิดหวังที่ความสุข
ที่เคยเยียวยาเราในวันวาน
วันนี้กลับไม่ได้ทำให้เรายิ้มได้เหมือนเดิมอีกแล้วอยากบอกทุกคนที่กำลังตกอยู่ในความรู้สึกนี้ว่า...
คุณไม่ได้ผิดอะไรเลยครับ
และไม่ได้แปลว่าคุณไร้หัวใจขึ้นด้วย
ในทางจิตวิทยาและการเติบโต
ชีวิตคนเรามี "ฤดูกาล" ของมัน
ของสะสมทุกชิ้นบนชั้นเหล่านั้น
พวกมันทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ
หน้าที่ของมันคือการเป็น "ที่พึ่งทางใจ"
เป็นเซฟโซน และเป็นรางวัลให้เรา
ในวันที่เรายังเป็นผู้ใหญ่ที่เพิ่งหัดตั้งไข่ในโลกการทำงานที่แสนเหนื่อยล้า
การที่เราเริ่มมองของเล่นเหล่านี้
ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ไม่ได้แปลว่าเราทิ้งอดีต
แต่มันคือสัญญาณบอกว่า
"จิตใจของเราเติบโตขึ้นและแข็งแรง
พอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง"
โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาวัตถุ
เพื่อเติมเต็มความสุขเล็กๆ น้อยๆ อีกต่อไปแล้ว
เราแค่อิ่มตัว และพร้อมที่จะย้ายพลังงาน
ย้ายเวลา ไปโฟกัสกับเป้าหมายชีวิตในรูปแบบอื่น
ที่ใหญ่ขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความมั่นคง
สุขภาพ ครอบครัว หรือความสงบในใจ
การเลิกเล่นของเล่น
ไม่ได้หมายความว่า
เราต้องพังทลายความเป็นเด็กในตัวเองทิ้งไป
เราแค่เก็บความทรงจำที่สวยงาม
ของพวกมันไว้ในใจ ลึกๆ
แล้วเรายังเป็นเด็กคนเดิมที่มีความสุขง่ายๆ
แค่เปลี่ยนวิธีการใช้ชีวิตให้เข้ากับวัย
และบทบาทหน้าที่ในปัจจุบันเท่านั้นเอง
ลองมองไปที่ชั้นวางของเล่นเหล่านั้น
แล้วขอบคุณพวกมันที่เคยอยู่เคียงข้างเรา
ในวันที่เหนื่อยล้า
จากนั้นก็ก้าวเดินต่อไป
ในเส้นทางผู้ใหญ่ด้วยหัวใจที่เบาสบายขึ้น
ไม่ต้องกดดันตัวเอง
และไม่ต้องรู้สึกผิดกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ครับ เพราะนี่คือสัจธรรมของการเติบโต
แบ่งปันประสบการณ์กันได้นะครับ…
แด่ ”เด็กหนุ่ม (สาว) ในร่างผู้ใหญ่“ ในวันที่ความสุขของเรา ไม่จำเป็นต้องเติมเต็มด้วยของสะสมอีกต่อไป…
ในยุคที่พอเริ่มหาเงินเองได้
สิ่งแรกๆ ที่เราทำคือการ "ซื้อความฝันในวัยเด็ก"
ไม่ว่าจะเป็นโมเดล ฟิกเกอร์ แผ่นเกม
หรือของสะสมต่างๆ
ที่ตอนเด็กๆ เราได้แต่มองตาปริบๆ
เราเคยตื่นเต้นกับการกดพรีออเดอร์
เคยมีความสุขกับการได้จัดชั้นวางแกะกล่องของใหม่
แต่พอถึงจุดหนึ่งของชีวิต
อยู่ดีๆ ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ "นิ่งสนิท"
ไปเฉยๆ…
วันหนึ่งเราเดินผ่านชั้นวางของสะสมเหล่านั้น
แล้วเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
"นี่เรากำลังทำอะไรอยู่?
เราควรเลิกเล่นของพวกนี้ได้หรือยัง?"
บางคนอาจจะเริ่มรู้สึกผิดกับตัวเอง
รู้สึกเคว้งคล้ายคนหมดไฟ
หรือรู้สึกผิดหวังที่ความสุข
ที่เคยเยียวยาเราในวันวาน
วันนี้กลับไม่ได้ทำให้เรายิ้มได้เหมือนเดิมอีกแล้วอยากบอกทุกคนที่กำลังตกอยู่ในความรู้สึกนี้ว่า...
คุณไม่ได้ผิดอะไรเลยครับ
และไม่ได้แปลว่าคุณไร้หัวใจขึ้นด้วย
ในทางจิตวิทยาและการเติบโต
ชีวิตคนเรามี "ฤดูกาล" ของมัน
ของสะสมทุกชิ้นบนชั้นเหล่านั้น
พวกมันทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ
หน้าที่ของมันคือการเป็น "ที่พึ่งทางใจ"
เป็นเซฟโซน และเป็นรางวัลให้เรา
ในวันที่เรายังเป็นผู้ใหญ่ที่เพิ่งหัดตั้งไข่ในโลกการทำงานที่แสนเหนื่อยล้า
การที่เราเริ่มมองของเล่นเหล่านี้
ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ไม่ได้แปลว่าเราทิ้งอดีต
แต่มันคือสัญญาณบอกว่า
"จิตใจของเราเติบโตขึ้นและแข็งแรง
พอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง"
โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาวัตถุ
เพื่อเติมเต็มความสุขเล็กๆ น้อยๆ อีกต่อไปแล้ว
เราแค่อิ่มตัว และพร้อมที่จะย้ายพลังงาน
ย้ายเวลา ไปโฟกัสกับเป้าหมายชีวิตในรูปแบบอื่น
ที่ใหญ่ขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความมั่นคง
สุขภาพ ครอบครัว หรือความสงบในใจ
การเลิกเล่นของเล่น
ไม่ได้หมายความว่า
เราต้องพังทลายความเป็นเด็กในตัวเองทิ้งไป
เราแค่เก็บความทรงจำที่สวยงาม
ของพวกมันไว้ในใจ ลึกๆ
แล้วเรายังเป็นเด็กคนเดิมที่มีความสุขง่ายๆ
แค่เปลี่ยนวิธีการใช้ชีวิตให้เข้ากับวัย
และบทบาทหน้าที่ในปัจจุบันเท่านั้นเอง
ลองมองไปที่ชั้นวางของเล่นเหล่านั้น
แล้วขอบคุณพวกมันที่เคยอยู่เคียงข้างเรา
ในวันที่เหนื่อยล้า
จากนั้นก็ก้าวเดินต่อไป
ในเส้นทางผู้ใหญ่ด้วยหัวใจที่เบาสบายขึ้น
ไม่ต้องกดดันตัวเอง
และไม่ต้องรู้สึกผิดกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ครับ เพราะนี่คือสัจธรรมของการเติบโต
แบ่งปันประสบการณ์กันได้นะครับ…