สละดวงตาได้เพื่อปฏิบัติ (หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ)

หลวงปู่ท่านตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะออกปฏิบัติ จึงได้ลาญาติโยมทั้งหลาย และจัดเตรียมบริขารต่างๆ พร้อมด้วยสิ่งของจำเป็นสำหรับการออกวิเวก ก็ให้มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น มาขัดขวางความตั้งมั่นที่จะออกปฏิบัติของหลวงปู่

"ในขณะนั้นอาตมายังไม่ทันได้ออกปฏิบัติ บังเอิญมีแมลงปีกแข็งบินเข้าตา ปีกของมันไปแทงเอานัยน์ตาเข้า ทำให้มีเลือดออก รักษาอย่างไรก็ไม่หาย หายาหยอดตาสารพัดมาหยอดก็ไม่หาย แต่เมื่อเรามีศรัทธาแรงกล้าที่จะออกมาปฏิบัติแล้ว จะไม่ถอย เอาล่ะตั้งแต่นี้ไปเราจะไม่หยอดตาอีก อาตมาก็เลยโยนยาหยอดตาทิ้งไป และก็ออกเดินทางไปปฏิบัติทันที"

"วันที่อาตมาออกไปอยู่ป่านั้น ตรงกับวันแรม ๒ ค่ำ เดือน ๓ ปี ๒๔๗๕ ไปอยู่ที่ผาชันริมแม่น้ำโขง ซึ่งไม่ห่างจากวัดอรัญญบรรพตในปัจจุบันนี้นัก ครั้งนั้นไปด้วยกัน ๒ รูป อาตมาก็เริ่มภาวนาโดยมิได้สนใจอะไรกับตา มันจะบอดก็ให้มันบอด อยู่กับป่านี้เป็นไงเป็นกัน

พอภาวนาไปก็ปลงสังขารไป ปรากฏว่าตาที่เจ็บๆจนมองไม่เห็นก็หาย เวลาหยอดตาอยู่ที่วัดบ้านนั้น ทำไมยังไม่หาย พอไปภาวนาปลงสังขารแล้วหาย หายภายใน ๗ วันเท่านั้น กลับมาเป็นปกติตามเดิม

อันนี้เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์อย่างหนึ่ง อานิสงส์แห่งการเสียสละ ถ้าหากว่าเราไม่ยอมเสียสละโดยการไม่ไยดีกับตา มัวแต่ไปห่วงว่ามันเจ็บ มันจะบอดหรือไม่ มันก็เข้าป่าไปปฏิบัติไม่ได้ มันกลัว แต่นี้เรายอมสละโดยไม่อาลัยเลย มันจะเป็นกรรมเวรของตัวเองก็ช่างมัน สุดแล้วแต่เวรแต่กรรม ให้มันไปบอดอยู่ในป่านั่นแหละ ในที่สุดแทนที่ตาจะบอดก็หาย เมื่อตาหายเป็นปกติอาตมาก็ตั้งใจประกอบความเพียรเรื่อยไป"