วาระสุดท้ายของคุณยาย… ผมยังรู้สึกผิดกับการตัดสินใจในวันนั้นอยู่ตลอด
ผมไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นเรื่องนี้ยังไงดี แค่อยากระบายความรู้สึกที่อยู่ในใจมานาน
คุณยายของผมเสียตอนอายุ 86 ปี ตอนนั้นยายมีหลายโรค สุขภาพไม่ดี ต้องเจาะคอ และให้อาหารทางสายยาง
ช่วงสุดท้ายของชีวิต ครอบครัวต้องตัดสินใจว่าจะรักษาต่อในโรงพยาบาล หรือพายายกลับมาอยู่ที่บ้าน
สุดท้ายผมตัดสินใจที่จะไม่รักษาต่อ และพายายกลับมาบ้าน พร้อมกับเครื่องออกซิเจน
คืนนั้นผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้
ยายหายใจแรงมาก เหมือนคนกำลังเป็นหอบ หายใจแบบนั้นอยู่ตลอดทั้งคืน ผมนั่งมองยายและได้ยินเสียงหายใจของยายอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งถึงตอนเช้า…
ยายหายใจเฮือกสุดท้าย แล้วก็หยุดหายใจไป
ภาพนั้นยังติดอยู่ในหัวผมตลอด
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกผิดมากที่สุด คือคำพูดของคุณหมอที่ยังดังก้องอยู่ในหัว
“ตัดสินใจดีแล้วเหรอ”
“ไม่รักยายเหรอ”
ผมถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า วันนั้นผมตัดสินใจถูกหรือเปล่า?
ถ้าวันนั้นผมเลือกให้ยายรักษาต่อ ยายจะยังอยู่กับผมหรือเปล่า?
ถ้าผมไม่พายายกลับบ้าน เรื่องทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไหม?
หรือจริง ๆ แล้วผมเป็นคนตัดสินใจให้ยายต้องจากไป?
ผมรู้ว่าตอนนั้นยายอายุมากแล้ว และมีโรคหลายอย่าง ต้องเจาะคอและให้อาหารทางสายยาง การรักษาต่ออาจไม่ได้ทำให้ยายกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่พอถึงวันนี้ ผมก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าผมเลือกอีกแบบ ยายอาจยังอยู่ก็ได้
บางครั้งผมก็พยายามบอกตัวเองว่า ตอนนั้นผมแค่ไม่อยากให้ยายต้องทรมานอีกแล้ว อยากให้ยายได้กลับมาอยู่บ้าน อยู่กับครอบครัวในช่วงสุดท้าย
แต่ภาพคืนวันนั้นมันยังอยู่ในหัวผม
เสียงหายใจแรง ๆ ของยาย
ภาพที่ยายหายใจเฮือกสุดท้าย
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง
ผมยังรู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้
ถ้ามีใครเคยผ่านเหตุการณ์คล้าย ๆ กัน เคยต้องตัดสินใจเรื่องการรักษาของคนที่เรารักในวาระสุดท้าย แล้วหลังจากนั้นต้องอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้…
อยากรู้ว่าทุกคนผ่านมันมาได้อย่างไรครับ
ผมคิดถึงยาย และยังรู้สึกผิดกับการตัดสินใจในวันนั้นอยู่เสมอ
ผมยังรู้สึกผิดกับการตัดสินใจในวาระสุดท้ายของคุณยาย
ผมไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นเรื่องนี้ยังไงดี แค่อยากระบายความรู้สึกที่อยู่ในใจมานาน
คุณยายของผมเสียตอนอายุ 86 ปี ตอนนั้นยายมีหลายโรค สุขภาพไม่ดี ต้องเจาะคอ และให้อาหารทางสายยาง
ช่วงสุดท้ายของชีวิต ครอบครัวต้องตัดสินใจว่าจะรักษาต่อในโรงพยาบาล หรือพายายกลับมาอยู่ที่บ้าน
สุดท้ายผมตัดสินใจที่จะไม่รักษาต่อ และพายายกลับมาบ้าน พร้อมกับเครื่องออกซิเจน
คืนนั้นผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้
ยายหายใจแรงมาก เหมือนคนกำลังเป็นหอบ หายใจแบบนั้นอยู่ตลอดทั้งคืน ผมนั่งมองยายและได้ยินเสียงหายใจของยายอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งถึงตอนเช้า…
ยายหายใจเฮือกสุดท้าย แล้วก็หยุดหายใจไป
ภาพนั้นยังติดอยู่ในหัวผมตลอด
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกผิดมากที่สุด คือคำพูดของคุณหมอที่ยังดังก้องอยู่ในหัว
“ตัดสินใจดีแล้วเหรอ”
“ไม่รักยายเหรอ”
ผมถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า วันนั้นผมตัดสินใจถูกหรือเปล่า?
ถ้าวันนั้นผมเลือกให้ยายรักษาต่อ ยายจะยังอยู่กับผมหรือเปล่า?
ถ้าผมไม่พายายกลับบ้าน เรื่องทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไหม?
หรือจริง ๆ แล้วผมเป็นคนตัดสินใจให้ยายต้องจากไป?
ผมรู้ว่าตอนนั้นยายอายุมากแล้ว และมีโรคหลายอย่าง ต้องเจาะคอและให้อาหารทางสายยาง การรักษาต่ออาจไม่ได้ทำให้ยายกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่พอถึงวันนี้ ผมก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าผมเลือกอีกแบบ ยายอาจยังอยู่ก็ได้
บางครั้งผมก็พยายามบอกตัวเองว่า ตอนนั้นผมแค่ไม่อยากให้ยายต้องทรมานอีกแล้ว อยากให้ยายได้กลับมาอยู่บ้าน อยู่กับครอบครัวในช่วงสุดท้าย
แต่ภาพคืนวันนั้นมันยังอยู่ในหัวผม
เสียงหายใจแรง ๆ ของยาย
ภาพที่ยายหายใจเฮือกสุดท้าย
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง
ผมยังรู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้
ถ้ามีใครเคยผ่านเหตุการณ์คล้าย ๆ กัน เคยต้องตัดสินใจเรื่องการรักษาของคนที่เรารักในวาระสุดท้าย แล้วหลังจากนั้นต้องอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้…
อยากรู้ว่าทุกคนผ่านมันมาได้อย่างไรครับ
ผมคิดถึงยาย และยังรู้สึกผิดกับการตัดสินใจในวันนั้นอยู่เสมอ