สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นคนที่คิดมากกับทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ และ ไม่ค่อยพูดหรืออะไร ตอนนี้เพิ่งเรียนจบและกำลังเจอแรงกดดันหลายอย่างในชีวิต
เอาจริงๆ ผมไม่ได้เรียนเก่ง ไม่ได้มีทักษะอะไรโดดเด่น แค่พอถูไถไปได้ วันที่ครอบครัวถามว่า "จบแล้ววางแผนจะทำอะไรต่อ" ผมกลับตอบไม่ได้ แม้แต่ตอนทำสหกิจศึกษา ก็ยังโดนคนรอบข้างพูดจาด้อยค่าว่า เรียนจบ ป.ตรี ทำไมมาทำงานแบบนี้ ทั้งที่แผนของผมคือ แค่อยากทำงานธรรมดาๆ ที่พอไหว เพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนร้องเพลง
ใช่ครับ... ความฝันของผมคือการเป็นนักร้องมีสังกัด ได้ขึ้นแสดงบนเวที แม้ว่าตัวตนจริงๆ ของผมจะเป็นคนตื่นไมค์ กลัวคน และเวลาออกไปรายงานหน้าห้องทีไรจะตื่นเต้นจนตัวสั่นหงิกๆ ก็ตาม แต่ทุกครั้งที่มีโอกาส ผมจะอาสาออกไปทำเสมอเพราะ "อยากเอาชนะความกลัวของตัวเอง"
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อปลายปีที่แล้ว และเริ่มมีไฟจริงจังเมื่อช่วงเดือนเมษายน หลังจากได้ดูภาพยนตร์และอ่านชีวประวัติของศิลปินท่านหนึ่งจนเกิดแรงบันดาลใจอย่างมาก ผมตั้งใจไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งประสบความสำเร็จในเส้นทางนี้ ผมอยากแบ่งปันและช่วยเหลือเด็กที่ด้อยโอกาสเหมือนที่ศิลปินท่านนี้ทำด้วย
แต่เส้นทางนี้กลับไม่ง่ายเลย นอกจากความกลัวในใจแล้ว ผมยังเจอ แผลใจจากการโดนนินทาลับหลัง จากกลุ่มเพื่อนเก่าและคนเคยใกล้ชิด มันเป็นเรื่องที่แย่มากจนผมรู้สึกคลื่นไส้และรับไม่ได้ เหตุการณ์นั้นทำให้ผมกลัวการเข้าหาคน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งสำเร็จแล้วจะต้องเจอกับการโดนนินทาแบบนี้อีกจะต้องทำไง ถ้าไม่ไหวละ ทำไง หรือ เจอกลุ่มเพื่อนเก่ามาแบบนี้ทำไง จนตอนนี้ผมต้องคัดเพื่อนออกเหลือแค่น้อยนิดเฉพาะคนที่ปลอดภัยกับผมจริงๆ แล้ว
ทุกวันนี้ เวลาอยู่บ้านหรือกลับมาบ้าน ผมรู้สึกดิ่งและโดดเดี่ยวมาก ต้องคอย "ปั้นหน้ายิ้ม" และทำตัวไร้สาระไปวันๆ เพื่อซ่อนความพังทลายข้างในเอาไว้ ไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้จริงจัง
สิ่งเดียวที่ยังเป็นเสาค้ำยันให้ผมยึดเหนี่ยวและมีแรงชีวิตอยู่ได้ในทุกวันนี้ มีแค่อนิเมะ(การ์ตูนญี่ปุ่น) เกมมือถือ เพลง และ "ความฝันเรื่องการร้องเพลง" เท่านั้นเองครับ แล้วก็รสนิยมความชอบในตัวอนิเมะ
อยากรู้ว่ามีใครเคยเจอนานาภาวะแบบนี้ไหมครับ แล้วมีวิธีจัดการกับความกลัว ความแคร์คำคน หรือความโดดเดี่ยวตัวเองยังไงบ้าง?
อันนี้มีการใช้ เอไอ มาช่วยในการเรียบเรียงคำพูดนะครับ เพราะ ที่พิมพ์ไปจริงๆ มันงงงวยสุดๆ เรียบเรียงไม่เก่ง
ไม่รู้จะตั้งหัวข้อยังไง มันเป็นการระบายและอยากหาทางออกหลังเรียนจบ
เอาจริงๆ ผมไม่ได้เรียนเก่ง ไม่ได้มีทักษะอะไรโดดเด่น แค่พอถูไถไปได้ วันที่ครอบครัวถามว่า "จบแล้ววางแผนจะทำอะไรต่อ" ผมกลับตอบไม่ได้ แม้แต่ตอนทำสหกิจศึกษา ก็ยังโดนคนรอบข้างพูดจาด้อยค่าว่า เรียนจบ ป.ตรี ทำไมมาทำงานแบบนี้ ทั้งที่แผนของผมคือ แค่อยากทำงานธรรมดาๆ ที่พอไหว เพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนร้องเพลง
ใช่ครับ... ความฝันของผมคือการเป็นนักร้องมีสังกัด ได้ขึ้นแสดงบนเวที แม้ว่าตัวตนจริงๆ ของผมจะเป็นคนตื่นไมค์ กลัวคน และเวลาออกไปรายงานหน้าห้องทีไรจะตื่นเต้นจนตัวสั่นหงิกๆ ก็ตาม แต่ทุกครั้งที่มีโอกาส ผมจะอาสาออกไปทำเสมอเพราะ "อยากเอาชนะความกลัวของตัวเอง"
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อปลายปีที่แล้ว และเริ่มมีไฟจริงจังเมื่อช่วงเดือนเมษายน หลังจากได้ดูภาพยนตร์และอ่านชีวประวัติของศิลปินท่านหนึ่งจนเกิดแรงบันดาลใจอย่างมาก ผมตั้งใจไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งประสบความสำเร็จในเส้นทางนี้ ผมอยากแบ่งปันและช่วยเหลือเด็กที่ด้อยโอกาสเหมือนที่ศิลปินท่านนี้ทำด้วย
แต่เส้นทางนี้กลับไม่ง่ายเลย นอกจากความกลัวในใจแล้ว ผมยังเจอ แผลใจจากการโดนนินทาลับหลัง จากกลุ่มเพื่อนเก่าและคนเคยใกล้ชิด มันเป็นเรื่องที่แย่มากจนผมรู้สึกคลื่นไส้และรับไม่ได้ เหตุการณ์นั้นทำให้ผมกลัวการเข้าหาคน กลัวว่าถ้าวันหนึ่งสำเร็จแล้วจะต้องเจอกับการโดนนินทาแบบนี้อีกจะต้องทำไง ถ้าไม่ไหวละ ทำไง หรือ เจอกลุ่มเพื่อนเก่ามาแบบนี้ทำไง จนตอนนี้ผมต้องคัดเพื่อนออกเหลือแค่น้อยนิดเฉพาะคนที่ปลอดภัยกับผมจริงๆ แล้ว
ทุกวันนี้ เวลาอยู่บ้านหรือกลับมาบ้าน ผมรู้สึกดิ่งและโดดเดี่ยวมาก ต้องคอย "ปั้นหน้ายิ้ม" และทำตัวไร้สาระไปวันๆ เพื่อซ่อนความพังทลายข้างในเอาไว้ ไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้จริงจัง
สิ่งเดียวที่ยังเป็นเสาค้ำยันให้ผมยึดเหนี่ยวและมีแรงชีวิตอยู่ได้ในทุกวันนี้ มีแค่อนิเมะ(การ์ตูนญี่ปุ่น) เกมมือถือ เพลง และ "ความฝันเรื่องการร้องเพลง" เท่านั้นเองครับ แล้วก็รสนิยมความชอบในตัวอนิเมะ
อยากรู้ว่ามีใครเคยเจอนานาภาวะแบบนี้ไหมครับ แล้วมีวิธีจัดการกับความกลัว ความแคร์คำคน หรือความโดดเดี่ยวตัวเองยังไงบ้าง?
อันนี้มีการใช้ เอไอ มาช่วยในการเรียบเรียงคำพูดนะครับ เพราะ ที่พิมพ์ไปจริงๆ มันงงงวยสุดๆ เรียบเรียงไม่เก่ง