มีแม่แบบนี้ต้องทำไงคะ

คือขอเริ่มก่อนเลยว่า แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ พ่อไม่เคยส่งเสีย ไม่เคยสนใจดู แต่อยู่บ้านด้วยกันนะคะ แม่ด่าพ่อไล่พ่อทุกวันเลยค่ะ แต่พ่อไม่ยอมไป (จะว่าเราบาปก็ได้ แต่คือ เขาไม่มีที่ไปเหรอคะ) เราเติบโตมาแบบครึ่งๆกลางๆค่ะ

แม่คือเป็นคนทำงานบ้านไม่ค่อยเป็นค่ะ ซักผ้าไม่หอม รีดผ้าไม่เป็น สอนการบ้านไม่เป็น ทำเป็นแต่ขายของค่ะ ตอนเด็กๆเราเลยต้องดูแลตัวเองค่ะ เสื้อผ้าต้องซักเองผิดๆถูกๆในตอนแรก เพราะถ้าแม่ซักให้กลิ่นจะอับมากๆค่ะ การบ้านต้องคิดเอง งานบ้านต้องเรียนรู้จากยูทูปเอาค่ะ และบางทีแม่ชอบบ่นนั่นนี่ทุกวันค่ะ เรื่องพ่อเรื่องอื่นๆ หรือเรื่องไปหาหมอ เพราะเขาปวดขาน่ะค่ะ (เขาบ่นแบบหยาบคายๆทุกวัน พอเราแนะนำดีๆเขาก็ว่าเราค่ะ แบบก็ไม่มีเงิน มีเงินรึไง เราเองก็มีแค่พอกิน) เราฟังทุกวันๆ มันท้อนะคะ เราเลยพูดกับเขาว่าแบบ เราหาทางแก้กันดีไหม? ไม่อยากให้บ่นแบบนั้นเลย เขาก็ด่าเราค่ะ ว่าไม่สงสารเขาบ้างเหรอ (!เราต้องนอนกับแม่ค่ะ! เพราะห้องไม่พอ อีกห้องเป็นของพ่อ ที่แม่ด่าทุกวันแต่ก็ไม่ไล่จริงๆสักที) เราเข้าใจว่ามันเจ็บ แต่บ่นกับเราแบบนี้ทุกวันก็ไม่ไหวค่ะ มันเหมือนหมดพลังใจ เรื่องของเราบางทีเขายังไม่เคยรู้เลยค่ะ ว่าเราชอบกินอะไร ชอบสีอะไร มีเพื่อนที่โรงเรียนแบบไหน และมีครั้งนึงเราเคยถูกล่วงละเมิดโดยครูสอนว่ายน้ำที่โรงเรียนค่ะ (ตอนอายุ 10 ขวบ)  เราเก็บทุกอย่างไว้ในใจตลอด ไม่เคยพูดออกไป เพราะรู้ว่าถ้าพูดออกไปก็คงไม่มีทางที่เขาจะฟัง แถมจะโดนบ่นมาด้วยค่ะ ว่าไปทำตัวแบบไหนถึงโดน

อีกเรื่องที่หนักใจอีกเรื่องคือเราสุขอนามัยแม่ค่ะ เขาเป็นคนขาไม่ดีใช่มั้ยคะ แล้วพอที่นี่ก็ฉี่เรี่ยราดไปหมดเลยค่ะ ถังขยะ หน้าบ้าน กางเกงของเขา มีแต่กลิ่นฉี่ แล้วเราต้องเป็นคนซักให้ตลอด

พูดตามตรง เราทรมานมากๆค่ะ อยากหนีไปให้ไกล ทำยังไงดีคะ ตอนนี้เรากำลังเรียนจบ อยากย้ายออกมาใช้ชีวิตตัวเองจริงๆสักที (เพราะนอนกับแม่ ตอนมีแฟนก็โทรคุยไม่ได้เลย เขาจะบ่นนั่นนี่อีกค่ะ คุยกับเพื่อนก็ยังไม่ได้ มันทุกข์ใจจริงๆ


มันเป็นถึงขั้นเราเคยคิดตัวเองว่าตัวเองเกิดมาทำไม
เพราะมีครั้งนึง แม่เคยคุยกับป้าข้างบ้านว่า ตอนที่ท้องเรา แม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้อง เอาแต่กินยาชูกำลังค่ะ

แค่คิดแบบนี้ คนฟังแบบเรา….ใจสลายเลยค่ะ  ….ทำยังไงดีคะ