จากคนที่ร่าเริงเจ่มใสสู่การเป็นซึมเศร้า

จากเด็กผู้หญิงคนนึงที่มีความสุข ร่าเริงแจ่มใส เรียนจบ ทำงานที่เราเรียนตรงสายประมาณ 1 ปี(งานโรงแรม)  ด้วยเหตุที่ว่าเราไปทำงานใกล้บ้านดีกว่าไหม และขณะนั้นมีเปิดรับสมัค เงินเดือนก็ได้เท่าๆกันเกือบที่เก่า แถมไม่ต้องมาจ่ายเช่าห้องเพราะพักอยู่บ้านตัวเอง จึงตัดสินใจลาออกที่เดิม มาทำที่ใหม่ซึ่งไม่ตรงสาย เมื่อถึงเวลาเริ่มงานที่ใหม่(ทำส่งออกผลผลิตทางการเกษตร) ก็ยังดูงง เพราะไม่เคยทำและไม่รู้จะเริ่มยังไง วันแรกผ่านไป เหมือนดูการทำงานต่างของโรงแพ็ค ตำแหน่งการทำงานที่ใหม่ได้ทำในตำแหน่งธุรการ ซึ่งในความเข้าใจ น่าจะทำเฉพาะเอกสารต่างๆบลาๆ แต่ด้วยความที่ทางโรงแพ็คมีหัวหน้าไม่เยอะเพราะฉนั้น คือต้องช่วยกันดูและตั้งแต่กระบวนการผลิตจนถึงส่งออก ช่วงแรกๆก็เหมือนจะดี พยามเรียนรู้กระบวนการผลิตต่างๆและลองลงมือทำกับพนักงาน แต่ มันก็มีบางครั้งคราวที่เข้าไปทำเอกสารบ้างไรบ้างในออฟฟิศ ซึ่งก่อนหน้าที่เราจะเข้าไปในออฟฟิศ บรรยากาศในออฟฟิศ ทุกคนคุยกันหัวเราะสนุกสนาน แต่พอเราเดินเข้าไปในออฟฟิศกลับเงียบเหมือนไฟดับ และทุกคนก็ทำงานของตนเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้ทุกๆๆวันและเริ่มหนักขึ้น คือมีเราที่อยู่ตรงนั้นก็เหมือนไม่มี เหมือนอากาศ มันทำให้เราไม่มีแรงที่ไม่อยากไปทำงาน กลับมาก็มีคิดกับตัวเอง ปรึกษากับทางบ้านก็ถูกเปรียบเทียบกับพี่คนโตบอกให้เป็นแบบนี้ต้องทำแบบนั้น  เราก็เลือกที่จะเงียบและฝืนไปทำงานอยู่อย่างนั้น จนวันนึงเราน่าจะทำงาน ครบ 3 เดือนโดยประมาณ และเช้าที่ต้องไปทำงาน แต่วันนี้รู้สึกเศร้า สิ้นหวัง หดหู่ ท้อแท้ มากกว่าทุกวันที่ผ่านมา แต่ก็ลากตัวเองอาบนำ้แต่งตัวจนขับรถมาถึงที่ทำงาน ขณะที่ขับรถก็ได้แต่ร้องไห้ ไม่รู้นำ้ตาไหลมาจากไหน  แต่ตัวเราเองไม่สามารถ ก้าวขาลงจากรถได้ฉันเลยตัดสินใจลางานเพื่อที่จะไปหาหมอ ก่อนหน้าที่จะไม่ไหวจนต้องไปหาหมอ ก็มีคุยกับพี่ว่ามันเป็นแบบนี้รู้สึกไม่โอเค อยากไปคุยกับนักจิตวิทยา แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทนไม่ไหวจนต้องไปหาหมอจริง ขณะที่ขับรถกลับบ้านที่คิดว่าตัวเองไหว ยังขับไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง  ได้แต่รองไห้ จนพี่ต้องมารับพากลับบ้าน ทุกคนก็ได้แต่ถามว่าเป็นอะไรเป็นอะไรความรู้สึกตอนนั้นคือว่างเปล่ามากๆสิ้นหวัง ไม่มีแรงจะพูดกับใคร ระหว่างทางจากบ้านไปหาหมอ ฉันก็ยังร้องไห้ ร้องจนหลับตื่นมาก็ร้องไห้ คุยกับหมอ ก็ร้องไห้ ก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำไมถึงหยุดร้องไม่ได้