ปกติแล้วเราไม่ค่อยมาระบายในโซเซียลเท่าไหร่หรอก แต่…รู้สึกว่าวันนี้ทนไม่ไหวจริงๆหรือไม่ก็งี่เง่า สำออยนี่แหละ ทั้งที่อายุยังไม่ถึง18ปีแท้ๆแถมเกิดในยุคที่สบายกว่าคนอื่นมั้งนะ
เรามีน้องชายหนึ่งคนอายุไม่ห่างมาก แต่เราอิจฉาน้องตัวเองเพราะน้องมักจะได้รับสนับสนุนอยู่เสมอ เช่น เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ จีน และคณิต แล้วยังซื้อนาฬิกาสำหรับนักกีฬามั้ง ราคาตั้ง 9,000 บาท ในขณะที่เราไม่กล้าขอเพราะจริงๆแล้วครอบครัวเราค่อนข้างลำบากด้วยซ้ำ เราคิดแล้วคิดอีก อยากจะขอค่าขนมเพิ่มจาก 60 บาท เป็น 80 บาท แต่พ่อของเราก็บ่นว่าพ่อต้องซื้อข้าวให้ตัวเอง น้อง และแม่(ที่พักฟื้นและลาออกจากงาน) แต่น้องกลับได้วันล่ะ 150 บาท(รวมข้าวเช้า ข้าวเที่ยง และของกินอื่นๆด้วยเหตุผลที่ว่าน้องต้องไปออกกำลังกายนู้นนี่นั้น) ในขณะที่เราต้องทำอาหารเช้า และกินข้าวเย็นที่ย่าทำให้(บางวันก็ต้องซื้อ)
เราต้องมาปริ้นเอกสารที่พ่อฝากให้เพราะพ่อบอกว่าตอบแทนที่พ่อเลี้ยงข้าวให้แล้ว เรารู้ว่ามันก็แค่งานง่ายๆเองแต่เราก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้อยู่ดี เราต่อมหาลัยได้แค่ในจังหวัด ในขณะที่น้องจะไปต่อที่ไหนก็ได้ เพียวเพราะเราเป็นผู้หญิง และมุกไม่มีตังเหมือนเดิม
เราเลยทำงานเสริมต่างๆเพื่อให้ท้องเราอิ่ม ทั้งที่ตอนม.ต้น แค่กินสปาเก็ตตี้ 25 บาท กับน้ำ 6 บาทในสหกรณ์โรงเรียนก็พออยู่ได้และมีเงินออมด้วย แต่พอโตขึ้นก็รู้สึกว่ามันไม่อิ่ม
พอกลับบ้านทีไหร่ก็มีแต่เรื่องงานกับงาน ใช้ไปกรอกน้ำ กวาดน้ำ ซักผ้านู้นนี่นั้น คือแค่นั่นไม่เหนื่อยหรอกแต่เราอยากได้ยินแค่คำว่า“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ครูสอนอะไรบ้างบลาๆ“แค่นี้ก็พูดไม่ได้หรอวะ พอถามก็หาว่างี่เง่าอีก แล้วแม่ก็เอาแต่บ่นเรื่องตัวเองว่ารู้สึกเหมือนกำลังจะตายบ้างบลาๆ อยากหนีไปให้ไกลวนซ้ำมาตั้งแต่เด็ก รู้สึกเหมือนเราเป็นแค่ถังขยะรองรับอารมณ์เฉยๆเพราะเราเป็นคนเดียวที่รับฟัง แม่มักบอกรักเราเสมอในขณะที่แม่ก็ทวงบุญคุณนู้นนี่นั่นเมื่อเราซื้อของมาให้ช้า แค่ตอนคอลกัน เราไม่เปิดกล้องเพราะสภาพเราตอนนั้นคือโทรมไม่ไหว ก็โดนตอบกลับว่าไม่รักแม่แล้วหรอ แค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้
ตอนเราพาแม่ไปหาหมอ จู่ๆแม่ก็ถามว่าแม่เป็นแม่ที่ดีไหม เราตอบไม่ได้เพราะถ้าตอบแง่ลบ แม่ก็ด่าอีก เราเลยตอบว่าก็ไม่ได้แย่และไม่ได้ดี แม่เลยบ่นใหญ่ว่าแม่อุสาห์คลอดลูกที่โรงพยาบาลดีๆ กินของกินดีๆตอนอุ้มท้อง ไม่สูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าอะไรทั้งนั้น ส่งเสียให้ได้เรียนและมีข้าวแดก แต่กลับได้เป็นแม่ที่ไม่ได้ดีและไม่ได้แย่เนี่ยนะ เราไม่ได้อึ้งเพราะชินแล้ว เลยบอกปัดๆว่าแม่ก็ทำหน้าที่ได้ดีนะแล้วเปลี่ยนเรื่องอื่น
ตอนนี้เราเหนื่อย แต่เรารู้ว่าแม่เราเหนื่อยกว่า ตั้งใจทำงานแล้วให้ค่าขนมเพิ่ม(น้องก็ได้เหมือนกัน)เพราะสงสารที่เห็นเรากินน้อยและน้ำหนักลดลง แต่สุดท้ายก็ป่วยหนักจนต้องลาออกจากงาน แต่เรายังเห็นแต่ด้านแย่ๆของแม่ ยังเจ็บไม่หายกับประโยคว่าที่แม่ยังเก็บเราเพราะกลัวบาปเลยไม่กล้าทำแท้ง เราเลยไม่สามารถเห็นด้านดีของแม่ได้เลยจริงๆ เพราะสิ่งที่แม่ทำมาโดยตลอดเป็นเรื่องพื้นฐานที่ลูกควรได้รับอยู่แล้วไม่ใช่หรอ หรือเพราะเราเห็นแก่ตัว เอาแต่เรียกร้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ?
แล้วไหนจะเรื่องมหาลัยอีกเห้อ…ท้อ
ระบายอารมณ์เฉยๆ
เรามีน้องชายหนึ่งคนอายุไม่ห่างมาก แต่เราอิจฉาน้องตัวเองเพราะน้องมักจะได้รับสนับสนุนอยู่เสมอ เช่น เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ จีน และคณิต แล้วยังซื้อนาฬิกาสำหรับนักกีฬามั้ง ราคาตั้ง 9,000 บาท ในขณะที่เราไม่กล้าขอเพราะจริงๆแล้วครอบครัวเราค่อนข้างลำบากด้วยซ้ำ เราคิดแล้วคิดอีก อยากจะขอค่าขนมเพิ่มจาก 60 บาท เป็น 80 บาท แต่พ่อของเราก็บ่นว่าพ่อต้องซื้อข้าวให้ตัวเอง น้อง และแม่(ที่พักฟื้นและลาออกจากงาน) แต่น้องกลับได้วันล่ะ 150 บาท(รวมข้าวเช้า ข้าวเที่ยง และของกินอื่นๆด้วยเหตุผลที่ว่าน้องต้องไปออกกำลังกายนู้นนี่นั้น) ในขณะที่เราต้องทำอาหารเช้า และกินข้าวเย็นที่ย่าทำให้(บางวันก็ต้องซื้อ)
เราต้องมาปริ้นเอกสารที่พ่อฝากให้เพราะพ่อบอกว่าตอบแทนที่พ่อเลี้ยงข้าวให้แล้ว เรารู้ว่ามันก็แค่งานง่ายๆเองแต่เราก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้อยู่ดี เราต่อมหาลัยได้แค่ในจังหวัด ในขณะที่น้องจะไปต่อที่ไหนก็ได้ เพียวเพราะเราเป็นผู้หญิง และมุกไม่มีตังเหมือนเดิม
เราเลยทำงานเสริมต่างๆเพื่อให้ท้องเราอิ่ม ทั้งที่ตอนม.ต้น แค่กินสปาเก็ตตี้ 25 บาท กับน้ำ 6 บาทในสหกรณ์โรงเรียนก็พออยู่ได้และมีเงินออมด้วย แต่พอโตขึ้นก็รู้สึกว่ามันไม่อิ่ม
พอกลับบ้านทีไหร่ก็มีแต่เรื่องงานกับงาน ใช้ไปกรอกน้ำ กวาดน้ำ ซักผ้านู้นนี่นั้น คือแค่นั่นไม่เหนื่อยหรอกแต่เราอยากได้ยินแค่คำว่า“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ครูสอนอะไรบ้างบลาๆ“แค่นี้ก็พูดไม่ได้หรอวะ พอถามก็หาว่างี่เง่าอีก แล้วแม่ก็เอาแต่บ่นเรื่องตัวเองว่ารู้สึกเหมือนกำลังจะตายบ้างบลาๆ อยากหนีไปให้ไกลวนซ้ำมาตั้งแต่เด็ก รู้สึกเหมือนเราเป็นแค่ถังขยะรองรับอารมณ์เฉยๆเพราะเราเป็นคนเดียวที่รับฟัง แม่มักบอกรักเราเสมอในขณะที่แม่ก็ทวงบุญคุณนู้นนี่นั่นเมื่อเราซื้อของมาให้ช้า แค่ตอนคอลกัน เราไม่เปิดกล้องเพราะสภาพเราตอนนั้นคือโทรมไม่ไหว ก็โดนตอบกลับว่าไม่รักแม่แล้วหรอ แค่นี้ก็ทำให้ไม่ได้
ตอนเราพาแม่ไปหาหมอ จู่ๆแม่ก็ถามว่าแม่เป็นแม่ที่ดีไหม เราตอบไม่ได้เพราะถ้าตอบแง่ลบ แม่ก็ด่าอีก เราเลยตอบว่าก็ไม่ได้แย่และไม่ได้ดี แม่เลยบ่นใหญ่ว่าแม่อุสาห์คลอดลูกที่โรงพยาบาลดีๆ กินของกินดีๆตอนอุ้มท้อง ไม่สูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าอะไรทั้งนั้น ส่งเสียให้ได้เรียนและมีข้าวแดก แต่กลับได้เป็นแม่ที่ไม่ได้ดีและไม่ได้แย่เนี่ยนะ เราไม่ได้อึ้งเพราะชินแล้ว เลยบอกปัดๆว่าแม่ก็ทำหน้าที่ได้ดีนะแล้วเปลี่ยนเรื่องอื่น
ตอนนี้เราเหนื่อย แต่เรารู้ว่าแม่เราเหนื่อยกว่า ตั้งใจทำงานแล้วให้ค่าขนมเพิ่ม(น้องก็ได้เหมือนกัน)เพราะสงสารที่เห็นเรากินน้อยและน้ำหนักลดลง แต่สุดท้ายก็ป่วยหนักจนต้องลาออกจากงาน แต่เรายังเห็นแต่ด้านแย่ๆของแม่ ยังเจ็บไม่หายกับประโยคว่าที่แม่ยังเก็บเราเพราะกลัวบาปเลยไม่กล้าทำแท้ง เราเลยไม่สามารถเห็นด้านดีของแม่ได้เลยจริงๆ เพราะสิ่งที่แม่ทำมาโดยตลอดเป็นเรื่องพื้นฐานที่ลูกควรได้รับอยู่แล้วไม่ใช่หรอ หรือเพราะเราเห็นแก่ตัว เอาแต่เรียกร้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ?
แล้วไหนจะเรื่องมหาลัยอีกเห้อ…ท้อ