โตขึ้นแล้วความสุขมันเปลี่ยนจริงๆ

เรารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนแบบไม่รู้ตัว
เมื่อก่อนเป็นคนที่รู้สึกว่าชีวิตต้องมีอะไรให้ตื่นเต้นตลอด ต้องมีเป้าหมายใหญ่ๆ ต้องได้ไปเที่ยว ต้องมีของใหม่
หรือมีเรื่องอะไรให้เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังถึงจะรู้สึกว่าวันนั้นคุ้ม แต่พักหลังกลับรู้สึกว่าความสุขของเรามันเล็กลงเรื่อยๆ แบบแปลกดี

แค่ได้ตื่นมาแล้วไม่ต้องรีบไปไหน มีเวลาเดินหาของกินที่ชอบ กลับมานอนเล่นดูอะไรเรื่อยเปื่อย
หรือได้นั่งคุยกับคนที่คุยแล้วสบายใจก็รู้สึกดีมากแล้ว บางความสัมพันธ์ที่เมื่อก่อนเราพยายามรักษาแทบตาย
ตอนนี้ถ้ามันทำให้เหนื่อยเราก็เลือกปล่อยโดยไม่ได้รู้สึกเสียดายเท่าเดิม เหมือนพอโตขึ้นเราเริ่มเข้าใจว่าการมีชีวิตที่สงบไม่ได้แปลว่าชีวิตน่าเบื่อ

และการไม่ได้มีอะไรหวือหวาทุกวันก็ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังใช้ชีวิตไม่คุ้ม
บางทีสิ่งที่เราเคยมองข้ามกลับเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกมีความสุขที่สุดในตอนนี้ ทั้งสุขภาพของคนในบ้าน การมีงานให้ทำ มีเงินพอใช้ มีเวลาพัก
และมีพื้นที่เล็กๆ ที่เป็นของตัวเอง ยิ่งผ่านอะไรมาเยอะก็ยิ่งรู้สึกว่าเราไม่ได้อยากเอาชนะชีวิตเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แค่อยากใช้แต่ละวันโดยไม่ต้องฝืนตัวเองมากเกินไปเท่านั้นเอง