พ่อแม่จะบอกลูกอย่างไรดี ถ้าตนอาจ 'อยู่ได้อีกไม่นาน?’
ทุกวันนี้จริงๆ แล้วคนไม่ได้เลิกมีลูกกัน แต่ถ้าจะพูดให้เที่ยงตรงก็คือ คนเริ่มมีลูกกันช้าลงมากกว่า
.
ในด้านหนึ่ง การมีลูกช้าลงก็ทำให้พ่อแม่มีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้น มีรายได้และความมั่นคงในชีวิตขึ้น แต่อีกด้าน สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ก็คือ การเหลือเวลาบนโลกน้อยลงตามวัยที่ล่วงเลยไป
.
โดยในความเป็นจริง การที่เริ่มพบโรคร้ายแรงอย่างมะเร็งเร็วขึ้นในคนยุคหลังๆ ก็อาจทำให้พ่อแม่จำนวนไม่น้อยไม่ได้อยู่ทันเห็นลูกเรียนจบมัธยมด้วยซ้ำ
.
และนี่จึงนำมาสู่คำถามที่ยากไม่ใช่เล่นว่า ถ้าเราไปตรวจเจอโรคร้ายแรงที่ยากจะรักษาหาย และอาการน่าจะทรุดลงเรื่อยๆ เราจะบอกลูกอย่างไรดี และบอกเมื่อไหร่?
.
คำตอบเร็วๆ ของประเด็นนี้ในมาตรฐานปัจจุบันก็คือ ก็บอกลูกเลยเมื่อพบ ไม่ต้องรอให้อาการทุดลงค่อยบอก ส่วนรายละเอียดต่างๆ ก็อาจต่างตามวัย ถ้าลูกโตแล้วก็ลงรายละเอียดได้ว่าโรคคืออะไร กำลังรักษาแบบไหน แต่ถ้าลูกยังเล็ก ก็อาจบอกลูกแค่ว่า “พ่อ/แม่กำลังป่วยนะ น่าจะต้องไปหาหมอบ่อยหน่อย ยังไม่รู้จะหายเมื่อไรเหมือนกัน”
.
หลักการคือบอกแค่นี้ ไม่ต้องย้ำอะไรทั้งนั้น ถ้าลูกสงสัย ลูกจะถามเอง และก็ให้ตอบไปตามจริง เช่นถ้าอาการทรุดลง แล้วลูกถามว่าเมื่อไหร่จะหาย ก็ตอบไปว่า “พ่อ/แม่ก็ไม่รู้ คุณหมอก็ไม่รู้”
.
โดยถ้าเริ่มทรุดลง ก็อาจเริ่มคุยในประเด็นว่าถ้าเราไม่อยู่แล้ว ชีวิตลูกจะเป็นอย่างไร ใครจะดูแล มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จะดีกว่าถ้าค่อยๆ เตรียมการให้ลูกในสิ่งที่เราคิดว่าจะเกิดแน่ๆ (ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม)
.
โดยถ้าลูกเป็นเด็ก ก็อาจต้องย้ำหน่อยว่าที่พ่อ/แม่อาการทรุดลง เป็นเพราะโรค ไม่ได้เป็นเพราะลูก 'เป็นเด็กไม่ดี' หรือ 'ทำตัวไม่ดี' เพราะลูกที่ยังเล็ก อาจมีแนวโน้มที่จะรู้สึกว่าพ่อ/แม่ป่วย เป็นความผิดของตัวเอง และนั่นไม่น่าจะเป็นสิ่งที่พ่อ/แม่ที่ดี อยากให้เกิดขึ้นกับลูก
.
หลักการหลักๆ มีแค่นี้เลย ไม่ซับซ้อน คือต้องไม่ปิดบังลูก แต่ก็ต้องไม่ตอกย้ำ เพราะเราต้องการให้ลูกมีชีวิตแบบปกติที่สุด ไม่ใช่สูญเสียวัยเด็กไปกับความเครียดที่พ่อ/แม่ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย แต่พร้อมกันนั้น เราก็ไม่ต้องการปิดบังความเจ็บป่วยจนรู้ตัวอีกทีลูกงงว่าเราหายไปไหนเช่นกัน
.
แน่นอนว่าหลักการพื้นฐานนี้ อันที่จริงก็ต้องปรับไปตามวัยและบุคลิกของลูกแต่ละคน โดยแต่ละเคสก็มีความแตกต่างกันในรายละเอียด ไม่ได้ต่างจากวิธีการเลี้ยงเด็กแต่ละคนที่เหมาะสมในรายละเอียดที่แตกต่างกัน ทั้งที่ใน 'หลักการใหญ่ๆ' นั้นเหมือนกัน
.
ประเด็นเหล่านี้ 'พ่อแม่สมัยก่อน' ที่มีลูกเมื่ออายุยังน้อยมักจะไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะถ้ามีลูกเมื่ออายุยี่สิบกว่าๆ ยังไงก็มีแนวโน้มที่จะไม่เจ็บป่วยอะไรร้ายแรงในตอนที่ลูกอายุเท่าตัวเองด้วยซ้ำ
.
แต่พ่อแม่ยุคปัจจุบันจำนวนไม่น้อยที่มีลูกกันเมื่ออายุ 40 ปีขึ้นไป โอกาสตรวจเจอโรคร้ายจำพวกมะเร็งตอนลูกยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ก็เป็นความเป็นไปได้ที่ไม่อาจละเลย และการมีแนวทางบอกให้ลูกรู้ถึงสถานะด้านสุขภาพของพ่อแม่ที่ไม่สู้ดี ก็คือต้องบอกลูกให้ตรงที่สุด เท่าที่เด็กจะสามารถเข้าใจได้อย่างเหมาะสมตามวัย
.
ที่มา : BrandThink
พ่อแม่จะบอกลูกอย่างไรดี ถ้าตนอาจ 'อยู่ได้อีกไม่นาน?’