สวัสดี
พอจะมีวิธีทำให้คนที่เงียบไม่ค่อยกล้าพูดเข้าสังคมได้พูดเก่งมั้ย
เราเป็นคนพูดไม่เก่ง กับคนที่ไม่สนิทหนักจนเวลาอยู่ที่มีคนเยอะๆคือจะกลัวเเล้วก็ไม่กล้าทำอะไรไม่กล้าสบตาคน
เเม่งโครตจะเป็นอาการที่ทพำให้เราเสียบุคคลิก เเละเป็นปัญหากับการใช้ชีวิตในโรงเรียนมากๆ
อาการพวกนี้มันเกี่ยวกับปมมตอนเด็กๆมั้ยตอนเด็กพูดเก่งมากเเบบไม่มีเรื่องให้คิดเลย จนเริ่มโดนเมินเเบบไม่มีเหตุผล เเบบอยู่ๆก็ไม่คุยกับเราไปดื้อๆเคยเราต้องเดินตามหลังตลอดเหมือนไม่มีตัวตนเเบบคุยกับเราตามอารมณ์ กลุ่มเราเคยมี5คน เรากับเป็นส่วนเกินนั่งคนเดียว จนตั้งเเต่นั้นก็ไม่ค่อยพูดกลัวโดนเมิน อื้อมีอีกเรื่องอันนี้โครตจะเป็นปม คือปกติเราจะนั่งรอเพื่อนตอนเช้าทุกวันนเลย พอเพื่นอมาเรารีบเดินไปหาเเล้วเเต่ตอนนั้นมีเพื่อนต่างห้องเดินมาคุยกับเพื่อนเราพอดีตอนจะข้ามไปซื้อของ เเต่เพื่อนเรากับไม่คุยกับเราเลยเราเลยเดินตามหลัง จนเข้าโรงเรียนก็ยังไม่มีบทสนทนาเลยสักคำ ตอนนั้นเราเป็นหัวหน้าห้องด้วย พอเข้าเเถวเสร็จเรานั่งอยู่บนโต๊ะคนเดียวส่วนเพื่อนไปจับกลุ่มเล่นกันไม่ชวนเราสักคำเราเลยนั่งเงียบเเล้วก็วาดรูป จนหมดเวลา ''เราพูดว่านักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ'' กับมีเราที่ขอบคุณคนเดียวคนอื่นนั่งเล่นกันต่อเหมือนไม่ได้ยิน ครูหันมามองหน้าเรา เราลุกออกไปจากห้องคนเดียว
ใครเจอเเบบนี้ไม่เซ็งนี่โครตเจ๋ง พอมต้นเราก็ยังคบกับเพื่อนคนนี้อยู่ก็คิดว่าปล่อยผ่านดีกว่าเพราะหลังจากวันนั้นอยู่ๆก็มาคุยกับเราปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเราเลยชั่งมัน เเต่มต้นก็มีบ้างที่ไม่คุยกับเรา เราโดนจนชินมีบ้างที่ร้องไห้คนเดียวพอโดนบ่อยๆเราจะเงียบกลับไม่พยายามคุยจะเดินออกมาคนเดียว
เเละมันก้ได้ผลเพราะพอเรากลับบ้าน เขาทักมาว่าเป็นอะไรรึป่าว เราตอบว่าไม่เป็นนะ วันต่อมาเขาก็เข้ามาคุยกับเราปกติ
จนมาถึงทุกวันนี้เราอยู่ม6 เเล้วก็มีบ้างที่โดนเเต่ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อนมันเป็นปมมาจนถึงทุกวันนี้ ที่คบอยู่คงเพราะไม่มใครให้คบเเล้วมั้งคนนอื่นเค้าก็มีกลุ่มกันมาเเต่เเรก เเต่ก็นะเราก็ยังเป็นคนที่เงียบไม่กล้าพูด เเต่เพื่อนเราพูดกับคนอื่นได้ปกติเลย บางครั้งนั่งนินทาใครด้วยกันเเต่พอถึงเวลาจริงกับไปคุยกับเขาได้ปกติโครตเก่ง เราภาวนาให้ผ่านไปไวๆหลังจากนี้คงเเยกย้าย.
เเต่ยังกลัวว่าจะกลายเป็นคนไม่กล้าพูดเหมือนเดิม พอจะมีวิธีเเก้มั้ยคะ TT
ขอระบาย
พอจะมีวิธีทำให้คนที่เงียบไม่ค่อยกล้าพูดเข้าสังคมได้พูดเก่งมั้ย
เราเป็นคนพูดไม่เก่ง กับคนที่ไม่สนิทหนักจนเวลาอยู่ที่มีคนเยอะๆคือจะกลัวเเล้วก็ไม่กล้าทำอะไรไม่กล้าสบตาคน
เเม่งโครตจะเป็นอาการที่ทพำให้เราเสียบุคคลิก เเละเป็นปัญหากับการใช้ชีวิตในโรงเรียนมากๆ
อาการพวกนี้มันเกี่ยวกับปมมตอนเด็กๆมั้ยตอนเด็กพูดเก่งมากเเบบไม่มีเรื่องให้คิดเลย จนเริ่มโดนเมินเเบบไม่มีเหตุผล เเบบอยู่ๆก็ไม่คุยกับเราไปดื้อๆเคยเราต้องเดินตามหลังตลอดเหมือนไม่มีตัวตนเเบบคุยกับเราตามอารมณ์ กลุ่มเราเคยมี5คน เรากับเป็นส่วนเกินนั่งคนเดียว จนตั้งเเต่นั้นก็ไม่ค่อยพูดกลัวโดนเมิน อื้อมีอีกเรื่องอันนี้โครตจะเป็นปม คือปกติเราจะนั่งรอเพื่อนตอนเช้าทุกวันนเลย พอเพื่นอมาเรารีบเดินไปหาเเล้วเเต่ตอนนั้นมีเพื่อนต่างห้องเดินมาคุยกับเพื่อนเราพอดีตอนจะข้ามไปซื้อของ เเต่เพื่อนเรากับไม่คุยกับเราเลยเราเลยเดินตามหลัง จนเข้าโรงเรียนก็ยังไม่มีบทสนทนาเลยสักคำ ตอนนั้นเราเป็นหัวหน้าห้องด้วย พอเข้าเเถวเสร็จเรานั่งอยู่บนโต๊ะคนเดียวส่วนเพื่อนไปจับกลุ่มเล่นกันไม่ชวนเราสักคำเราเลยนั่งเงียบเเล้วก็วาดรูป จนหมดเวลา ''เราพูดว่านักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ'' กับมีเราที่ขอบคุณคนเดียวคนอื่นนั่งเล่นกันต่อเหมือนไม่ได้ยิน ครูหันมามองหน้าเรา เราลุกออกไปจากห้องคนเดียว
ใครเจอเเบบนี้ไม่เซ็งนี่โครตเจ๋ง พอมต้นเราก็ยังคบกับเพื่อนคนนี้อยู่ก็คิดว่าปล่อยผ่านดีกว่าเพราะหลังจากวันนั้นอยู่ๆก็มาคุยกับเราปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเราเลยชั่งมัน เเต่มต้นก็มีบ้างที่ไม่คุยกับเรา เราโดนจนชินมีบ้างที่ร้องไห้คนเดียวพอโดนบ่อยๆเราจะเงียบกลับไม่พยายามคุยจะเดินออกมาคนเดียว
เเละมันก้ได้ผลเพราะพอเรากลับบ้าน เขาทักมาว่าเป็นอะไรรึป่าว เราตอบว่าไม่เป็นนะ วันต่อมาเขาก็เข้ามาคุยกับเราปกติ
จนมาถึงทุกวันนี้เราอยู่ม6 เเล้วก็มีบ้างที่โดนเเต่ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อนมันเป็นปมมาจนถึงทุกวันนี้ ที่คบอยู่คงเพราะไม่มใครให้คบเเล้วมั้งคนนอื่นเค้าก็มีกลุ่มกันมาเเต่เเรก เเต่ก็นะเราก็ยังเป็นคนที่เงียบไม่กล้าพูด เเต่เพื่อนเราพูดกับคนอื่นได้ปกติเลย บางครั้งนั่งนินทาใครด้วยกันเเต่พอถึงเวลาจริงกับไปคุยกับเขาได้ปกติโครตเก่ง เราภาวนาให้ผ่านไปไวๆหลังจากนี้คงเเยกย้าย.
เเต่ยังกลัวว่าจะกลายเป็นคนไม่กล้าพูดเหมือนเดิม พอจะมีวิธีเเก้มั้ยคะ TT