เดิมทีซีรีส์เกาหลีมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก ทั้งการเล่าเรื่อง การพัฒนาตัวละครและความสัมพันธ์ ความลึกซึ้งของเนื้อเรื่องและตัวละคร ความสามารถในการทำให้ผู้ชมเชื่อมโยงทางอารมณ์กับฉากธรรมดาๆ เช่น การกิน การเดิน การนั่งเงียบๆ การสนทนาไร้สาระ และวิธีการสร้างความผูกพันที่แน่นแฟ้นกับตัวละคร การมีตัวตนและมีเส้นเรื่องของตัวละครรอง องค์ประกอบเหล่านี้กำลังค่อยๆ จางหายไปจากซีรีส์เกาหลี บางคนอาจบอกว่าเป็นไปตามเทรนด์ แต่สำหรับผม ผมว่าการที่ซีรีส์เกาหลีมาถึงจุดนี้ได้ การที่ครั้งหนึ่งมันเคยมีกระแสไปทั่วโลก เพราะครั้งหนึ่งมันเคยมีเอกลักษณ์อย่างแท้จริง ไม่ใช่ซีรีส์ global ที่สร้างโดยเกาหลี
หากยกตัวอย่างสั้นๆ ความเป็นซีรีส์เกาหลีแบบเดิม คือ เน้นการที่ตัวละครเหมือนมีชีวิตจริงๆ เช่น กินข้าว → คุย → เงียบ → ทะเลาะ → กลับบ้าน → คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น → วันรุ่งขึ้นค่อยเปลี่ยนท่าที แต่ยุคนี้กลับเน้นแค่ฉากนี้ทำให้เรื่องเดินหรือไม่? ถ้าไม่ก็ถูกตัด ผลคือซีรีส์ยังมี plot แต่สูญเสีย life ไป อย่างต่อมา K-drama แบบเก่ามีฉากเชิงว่า “ตัวละครรู้สึกอย่างไรหลังจากเหตุการณ์นี้?” แต่ซีรีส์ปัจจุบันถูกออกแบบเพื่อ binge อาจถามว่า “แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อ?”
จึงเกิดโครงสร้างแบบ เหตุการณ์ → หักมุม → ตื่นเต้น → หักมุม → ตื่นเต้น
แทนที่จะเป็น เหตุการณ์ → ผลกระทบ → ความรู้สึก → พฤติกรรมเปลี่ยน → ความสัมพันธ์เปลี่ยน สิ่งต่อมาคือสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์มากของซีรีส์เกาหลียุคเก่า นั่นคือ ตัวละครรอง ลองคิดถึงซีรีส์อย่าง Reply 1988 ตัวละครข้างบ้านสามารถมีฉากของตัวเองได้เป็น 10 นาทีไม่ได้เกี่ยวกับ plot หลักโดยตรงเลย
แต่เมื่อเราเห็นมันมากพอ เราจะรู้สึกว่า “ย่านนี้มีชีวิตอยู่จริง” ซีรีส์ยุคใหม่บางเรื่องกลับทำให้
ตัวละครหลัก = คนจริง แต่ ตัวละครรอง = function
เพื่อนมีไว้ให้คำแนะนำ พ่อแม่มีไว้สร้าง conflict
เจ้านายมีไว้สร้าง obstacle ตัวร้ายมีไว้สร้าง plot
นี่เป็นการสูญเสีย ensemble storytelling อย่างหนึ่ง
สำหรับยุค 2020s ผมมองว่าเรื่องเหล่านี้ยังรักษาความเป็นเกาหลีไว้ได้ดีมาก
มีใครรู้สึกบ้างไหมว่า ซีรีส์เกาหลี กำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไป
หากยกตัวอย่างสั้นๆ ความเป็นซีรีส์เกาหลีแบบเดิม คือ เน้นการที่ตัวละครเหมือนมีชีวิตจริงๆ เช่น กินข้าว → คุย → เงียบ → ทะเลาะ → กลับบ้าน → คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น → วันรุ่งขึ้นค่อยเปลี่ยนท่าที แต่ยุคนี้กลับเน้นแค่ฉากนี้ทำให้เรื่องเดินหรือไม่? ถ้าไม่ก็ถูกตัด ผลคือซีรีส์ยังมี plot แต่สูญเสีย life ไป อย่างต่อมา K-drama แบบเก่ามีฉากเชิงว่า “ตัวละครรู้สึกอย่างไรหลังจากเหตุการณ์นี้?” แต่ซีรีส์ปัจจุบันถูกออกแบบเพื่อ binge อาจถามว่า “แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อ?”
จึงเกิดโครงสร้างแบบ เหตุการณ์ → หักมุม → ตื่นเต้น → หักมุม → ตื่นเต้น
แทนที่จะเป็น เหตุการณ์ → ผลกระทบ → ความรู้สึก → พฤติกรรมเปลี่ยน → ความสัมพันธ์เปลี่ยน สิ่งต่อมาคือสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์มากของซีรีส์เกาหลียุคเก่า นั่นคือ ตัวละครรอง ลองคิดถึงซีรีส์อย่าง Reply 1988 ตัวละครข้างบ้านสามารถมีฉากของตัวเองได้เป็น 10 นาทีไม่ได้เกี่ยวกับ plot หลักโดยตรงเลย
แต่เมื่อเราเห็นมันมากพอ เราจะรู้สึกว่า “ย่านนี้มีชีวิตอยู่จริง” ซีรีส์ยุคใหม่บางเรื่องกลับทำให้
ตัวละครหลัก = คนจริง แต่ ตัวละครรอง = function
เพื่อนมีไว้ให้คำแนะนำ พ่อแม่มีไว้สร้าง conflict
เจ้านายมีไว้สร้าง obstacle ตัวร้ายมีไว้สร้าง plot
นี่เป็นการสูญเสีย ensemble storytelling อย่างหนึ่ง
สำหรับยุค 2020s ผมมองว่าเรื่องเหล่านี้ยังรักษาความเป็นเกาหลีไว้ได้ดีมาก