สวัสดีครับ
ช่วงนี้กำลังคุยกับเพื่อนเรื่องการจัดงานเลี้ยงรุ่น (ช่วงปลายปีงบประมาณ)
พวกเราอายุเฉลี่ยประมาณ 53 ปี + แล้วครับ

ตอนแรกก็คุยกันตามปกติว่าจะจัดที่ไหน กินอะไร
และมีกิจกรรมอะไรบ้าง

แต่ผมรู้สึกว่า ถ้าเรามาเจอกัน ดื่มกัน ถ่ายรูป แล้วแยกย้าย
งานเลี้ยงก็คงจบลงเหมือนทุกปี

จึงลองเสนอว่า น่าจะมีเวลาสั้น ๆ คุยกันเรื่องสุขภาพ การเงิน ครอบครัว
และการเตรียมชีวิตหลังเกษียณบ้าง
ไม่จำเป็นต้องจริงจังเหมือนการประชุม
แค่อยากให้เพื่อนที่มีประสบการณ์ได้แบ่งปัน
และให้คนที่กำลังกังวลรู้ว่าเขาไม่ได้คิดเรื่องนี้อยู่คนเดียว

พอคิดไปคิดมา ผมกลับรู้สึกว่า
ที่คนวัยเรากลัวอาจไม่ใช่แค่เรื่องเงิน

บางคนอาจกลัววันที่ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีลูกน้อง ไม่มีใครโทรมาปรึกษา
หรือตื่นเช้ามาแล้วไม่รู้ว่าจะออกจากบ้านไปไหน
เราทำงานมานานจนบางครั้ง “งาน” กับ “ตัวตน” กลายเป็นเรื่องเดียวกัน
เมื่อถึงวันที่ต้องวางงาน / ว่างงาน
จึงเหมือนต้องวางความสำคัญของตัวเองลงไปพร้อมกันด้วย

ผมเองก็ยังตอบไม่ได้ว่า
ถ้าวันหนึ่งไม่มีชื่อตำแหน่งต่อท้าย ไม่มีตารางประชุม
และไม่มีใครรอการตัดสินใจจากเรา
เราจะยังรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าอยู่หรือไม่

จึงเริ่มคิดว่า การเตรียมเกษียณอาจต้องเตรียมมากกว่าเงินในบัญชี
เราน่าจะมีอย่างน้อย 4 บัญชี คือ บัญชีเงิน บัญชีสุขภาพ บัญชีความสัมพันธ์
และบัญชีความหมายของชีวิต

เพราะต่อให้มีเงินเพียงพอ แต่สุขภาพไม่ดี ไม่มีเพื่อนให้พูดคุย หรือไม่รู้ว่าตื่นมาเพื่ออะไร
ชีวิตหลังเกษียณก็คงไม่ง่ายนัก

บางที “เกษียณ” อาจเป็นเพียงการวางตำแหน่ง
ไม่ใช่การวางคุณค่าของตัวเอง
เราอาจยังเป็นเพื่อนที่ดี เป็นพ่อแม่ที่ลูกอยากกลับมาหา
เป็นผู้ใหญ่ที่รุ่นน้องอยากขอคำปรึกษา
หรือเป็นคนธรรมดาที่มีความสุขกับสวนเล็ก ๆ กาแฟหนึ่งแก้ว
และวันที่ไม่ต้องรีบไปไหน

ชีวิตไม่ควรหมดวาระพร้อมกับหนังสือเกษียณ
เพียงแต่เราอาจต้องค่อย ๆ สร้างความหมายบทใหม่ไว้รอ
ที่บทเดิมจะจบลง

สำหรับเพื่อน ๆ วัย 50+ ( จริงๆ ก็ทุกวัยนะครับ)
สิ่งที่กังวลที่สุดเกี่ยวกับการเกษียณคืออะไรครับ
เงิน สุขภาพ ความเหงา ภาระครอบครัว
หรือความรู้สึกว่าตัวเองจะไม่สำคัญเหมือนเดิม?
แล้ววันนี้เริ่มเตรียม “ชีวิตหลังตำแหน่ง” กันไว้อย่างไรบ้างครับ

แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับผม....