วันนี้อยู่ดีๆ ก็นึกถึงเรื่องนานมาแล้ว
เรื่องมันมีอยู่ว่า สมัยเรายังเด็กๆ (ประมาณ ม.ต้น ยุคที่คนยังฮิตเล่น MSN กันอยู่เลย ยังไม่มีไลน์) เราไปเดินห้างกับคุณพ่อค่ะ ตอนกำลังจะเดินไปตรงแคชเชียร์ จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนนึง น่าจะอยู่ประมาณ ม.ปลาย เดินตรงเข้ามาหาเราเลย
ผู้ชาย: "ขอเบอร์ได้ไหมครับ?"
เรา: "ไม่มีค่ะ"
ผู้ชาย: "งั้นขอเอ็มก็ได้" (ตื๊อขั้นที่ 1)
ตอนนั้นพ่อเราที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขำ แล้วช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้ว่า "ไม่มีหรอก ลูกผมยังเด็ก" เราก็นึกว่าเออ โดนพ่อเบรกขนาดนี้เขาคงยอมถอยแล้วล่ะ ที่ไหนได้!
พอเรากับพ่อเดินมาถึงคิวจ่ายเงิน กำลังคิดเงินอยู่ ผู้ชายคนเดิมเดินตามมาประชิดเลยค่ะ!
ผู้ชาย: "ขอหน่อยนะ อยากได้เบอร์จริงๆ" (ตื๊อขั้นสุด!)
คือแบบ... ใจกล้ามากกก! พ่อยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นทั้งคนนะคะ 555 แต่ตัดภาพมาที่เราตอนนั้นคือ กลัวมาก ค่ะ คนแปลกหน้าเดินมาขอเบอร์มันไม่โรแมนติกเหมือนพระเอกละครตามจีบนางเอกนะ แต่มันดู Creepy สุดๆ เดินตามมาตื๊อยันเคาน์เตอร์จ่ายตังค์!
จนสุดท้าย พี่แคชเชียร์คงทนดูความหน้ามึนไม่ไหว เลยพูดปรามขึ้นมาว่า "เกรงใจคุณพ่อเขาด้วยค่ะ น้องเขายังเด็กอยู่เลยทำนองนี้" นั่นแหละ ผู้ชายคนนั้นถึงยอมเดินจากไป
พอมานั่งนึกย้อนดู... อะไรทำให้เขากล้าขนาดนั้นคะเนี่ย? ต่อให้วันนั้นเราไปเดินคนเดียว เจอคนแปลกหน้ามาตื๊อขอเบอร์เบอร์นี้ก็คงไม่ให้อยู่ดี น่ากลัวอะ!
เคยเจอประสบการณ์โดนตื๊อจีบ "ขั้นสุด" ระดับไหนกันบ้างคะ? (มาแชร์ความพีคกัน!)
เรื่องมันมีอยู่ว่า สมัยเรายังเด็กๆ (ประมาณ ม.ต้น ยุคที่คนยังฮิตเล่น MSN กันอยู่เลย ยังไม่มีไลน์) เราไปเดินห้างกับคุณพ่อค่ะ ตอนกำลังจะเดินไปตรงแคชเชียร์ จู่ๆ ก็มีผู้ชายคนนึง น่าจะอยู่ประมาณ ม.ปลาย เดินตรงเข้ามาหาเราเลย
ผู้ชาย: "ขอเบอร์ได้ไหมครับ?"
เรา: "ไม่มีค่ะ"
ผู้ชาย: "งั้นขอเอ็มก็ได้" (ตื๊อขั้นที่ 1)
ตอนนั้นพ่อเราที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขำ แล้วช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้ว่า "ไม่มีหรอก ลูกผมยังเด็ก" เราก็นึกว่าเออ โดนพ่อเบรกขนาดนี้เขาคงยอมถอยแล้วล่ะ ที่ไหนได้!
พอเรากับพ่อเดินมาถึงคิวจ่ายเงิน กำลังคิดเงินอยู่ ผู้ชายคนเดิมเดินตามมาประชิดเลยค่ะ!
ผู้ชาย: "ขอหน่อยนะ อยากได้เบอร์จริงๆ" (ตื๊อขั้นสุด!)
คือแบบ... ใจกล้ามากกก! พ่อยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นทั้งคนนะคะ 555 แต่ตัดภาพมาที่เราตอนนั้นคือ กลัวมาก ค่ะ คนแปลกหน้าเดินมาขอเบอร์มันไม่โรแมนติกเหมือนพระเอกละครตามจีบนางเอกนะ แต่มันดู Creepy สุดๆ เดินตามมาตื๊อยันเคาน์เตอร์จ่ายตังค์!
จนสุดท้าย พี่แคชเชียร์คงทนดูความหน้ามึนไม่ไหว เลยพูดปรามขึ้นมาว่า "เกรงใจคุณพ่อเขาด้วยค่ะ น้องเขายังเด็กอยู่เลยทำนองนี้" นั่นแหละ ผู้ชายคนนั้นถึงยอมเดินจากไป
พอมานั่งนึกย้อนดู... อะไรทำให้เขากล้าขนาดนั้นคะเนี่ย? ต่อให้วันนั้นเราไปเดินคนเดียว เจอคนแปลกหน้ามาตื๊อขอเบอร์เบอร์นี้ก็คงไม่ให้อยู่ดี น่ากลัวอะ!