กลับมาดูกัปตันซึบาสะอีกครั้ง ตอนอายุ 40+ เราโตขึ้น? หรือการ์ตูนเรื่องนี้หลอกเรามาตั้งแต่เด็ก?

เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ ดู กัปตันซึบาสะ แล้วรู้สึกว่า “โห…ชีวิตต้องมีความฝัน!”
ซึบาสะมีความฝัน ซ้อมฟุตบอล
เจอคู่แข่งเก่ง ๆ
แพ้บ้าง
ชนะบ้าง
แล้วก็กลับมาสู้ใหม่

ดูแล้วฮึกเหิมมาก
ดูแล้วอยากลุกไปเตะบอลหน้าบ้านทันที


แต่พอกลับมาดูตอนอายุ 40+ สิ่งแรกที่คิดคือ… “แล้วเด็กคนนี้ไม่เรียนหนังสือเหรอว่ะ?” 😂
ซ้อมบอลทั้งวัน
แข่งทั้งวัน
เจอคนเก่งกว่า ก็กลับไปซ้อมใหม่
ชีวิตมีเรื่องเดียวคือ ฟุตบอล

ส่วนชีวิตวัยทำงานของเรา… งาน เงิน บ้าน รถ หนี้ ลูก หัวหน้า ลูกน้อง Email และประชุมๆๆๆๆๆๆๆ
แค่เจอหัวหน้าพูดว่า “ขอคุยด้วยหน่อย” ก็สามารถคิดไปถึงขั้นเปลี่ยนอาชีพได้แล้ว 😂

แต่ดูไปดูมา กลับรู้สึกว่า ตอนเด็กเราแพ้แล้วก็แค่แพ้
แพ้ → ซ้อมใหม่

แต่ตอนโต...
แพ้ → คิดมาก
คิดมาก → กลัว
กลัว → ไม่กล้าลอง
ไม่ลอง → อยู่ที่เดิม

บางทีสิ่งที่เราหายไปตอนโต ไม่ใช่ความสามารถ แต่คือ ความกล้าที่จะลองอีกครั้ง
ซึบาสะอาจสอนเราไม่ได้ว่าทำยังไงถึงจะชนะทุกครั้ง แต่สอนอย่างหนึ่งได้ว่า
“แพ้ได้ แต่อย่าเลิกเล่น”

เพราะชีวิตไม่ได้จบการแข่งขัน แค่เปลี่ยนจากสนามฟุตบอล…มาเป็นสนามชีวิตเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องเตะบอล…
อย่าทำตามซึบาสะมากนะครับ เข่าและหลังของเราไม่ใช่การ์ตูน 😂