สวัสดีครับ
ระยะหลังผมรู้สึกว่า
โลกนี้ไม่ได้ขาดคนเก่งหรือคนพูดความจริง
แต่กำลังขาดคนที่รู้ว่า
ควรพูดความจริงอย่างไร
จึงจะไม่ทำร้ายหัวใจของกันและกัน
“ปิยวาจา”,,,ในความเข้าใจของผม
ไม่ใช่การพูดเอาใจ
ไม่ใช่การชมทุกเรื่อง
และไม่ใช่การเห็นด้วยกับทุกคน
แต่คือการเลือกใช้ถ้อยคำที่จริงใจ สุภาพ
และคำนึงถึงความรู้สึกของผู้ฟัง
บางครั้ง...คนตรงหน้าไม่ได้ต้องการคำสอน
เขาอาจแค่ต้องการใครสักคนบอกว่า
“เหนื่อยมากใช่ไหม”
“ไม่เป็นไรนะ ค่อย ๆ เริ่มใหม่ได้”
หรือ “อย่างน้อยวันนี้คุณก็พยายามดีที่สุดแล้ว”
คำพูดสั้น ๆ
อาจไม่ได้แก้ปัญหาทั้งหมด
แต่ช่วยประคองคนคนหนึ่งไม่ให้จมลงไปมากกว่าเดิมได้
ในชีวิตจริง
เรายังพอมองเห็นสีหน้าและแววตาของกันและกัน
...แต่ในโลกโซเชียล
เราเห็นเพียงตัวอักษร
จึงง่ายมากที่จะพิมพ์สิ่งที่แรงเกินจำเป็น
แล้วลืมไปว่าอีกด้านของหน้าจอคือมนุษย์คนหนึ่ง
ซึ่งอาจกำลังมีบาดแผลที่เราไม่เคยรู้
บางความคิดเห็นใช้เวลาพิมพ์ไม่ถึงหนึ่งนาที
แต่คนอ่านอาจต้องใช้เวลาเป็นเดือนเพื่อลืมมัน
ก่อนกดส่งข้อความ
ผมจึงอยากลองถามตัวเองสั้น ๆ ว่า
“คำนี้จะช่วยให้เขาดีขึ้น หรือเพียงทำให้เราสะใจขึ้น”
เราอาจเยียวยาทุกคนไม่ได้
แต่เลือกได้ว่าจะไม่เพิ่มบาดแผลให้ใคร
เราอาจไม่มีคำตอบที่ดีที่สุด
แต่ยังมอบกำลังใจที่จริงใจได้เสมอ
เพราะบางวัน
สิ่งที่ช่วยให้คนคนหนึ่งผ่านความยากลำบากไปได้
อาจไม่ใช่คำแนะนำอันชาญฉลาด
หากเป็นเพียงถ้อยคำธรรมดาที่ทำให้เขารู้ว่า
เขายังมีคุณค่า และไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง
แล้วคุณล่ะครับ เคยมีคำพูดธรรมดาประโยคไหน ( หรือเหตุการณ์ใด )
ที่ช่วยเยียวยาหัวใจและยังจำได้จนถึงวันนี้บ้าง
แชร์ประสบการณ์กันมาได้นะครับ
บางแผลไม่ได้ต้องการคำแนะนำ แค่ต้องการ...ถ้อยคำ...ที่ไม่ทำให้เจ็บกว่าเดิม
ระยะหลังผมรู้สึกว่า
โลกนี้ไม่ได้ขาดคนเก่งหรือคนพูดความจริง
แต่กำลังขาดคนที่รู้ว่า
ควรพูดความจริงอย่างไร
จึงจะไม่ทำร้ายหัวใจของกันและกัน
“ปิยวาจา”,,,ในความเข้าใจของผม
ไม่ใช่การพูดเอาใจ
ไม่ใช่การชมทุกเรื่อง
และไม่ใช่การเห็นด้วยกับทุกคน
แต่คือการเลือกใช้ถ้อยคำที่จริงใจ สุภาพ
และคำนึงถึงความรู้สึกของผู้ฟัง
บางครั้ง...คนตรงหน้าไม่ได้ต้องการคำสอน
เขาอาจแค่ต้องการใครสักคนบอกว่า
“เหนื่อยมากใช่ไหม”
“ไม่เป็นไรนะ ค่อย ๆ เริ่มใหม่ได้”
หรือ “อย่างน้อยวันนี้คุณก็พยายามดีที่สุดแล้ว”
คำพูดสั้น ๆ
อาจไม่ได้แก้ปัญหาทั้งหมด
แต่ช่วยประคองคนคนหนึ่งไม่ให้จมลงไปมากกว่าเดิมได้
ในชีวิตจริง
เรายังพอมองเห็นสีหน้าและแววตาของกันและกัน
...แต่ในโลกโซเชียล
เราเห็นเพียงตัวอักษร
จึงง่ายมากที่จะพิมพ์สิ่งที่แรงเกินจำเป็น
แล้วลืมไปว่าอีกด้านของหน้าจอคือมนุษย์คนหนึ่ง
ซึ่งอาจกำลังมีบาดแผลที่เราไม่เคยรู้
บางความคิดเห็นใช้เวลาพิมพ์ไม่ถึงหนึ่งนาที
แต่คนอ่านอาจต้องใช้เวลาเป็นเดือนเพื่อลืมมัน
ก่อนกดส่งข้อความ
ผมจึงอยากลองถามตัวเองสั้น ๆ ว่า
“คำนี้จะช่วยให้เขาดีขึ้น หรือเพียงทำให้เราสะใจขึ้น”
เราอาจเยียวยาทุกคนไม่ได้
แต่เลือกได้ว่าจะไม่เพิ่มบาดแผลให้ใคร
เราอาจไม่มีคำตอบที่ดีที่สุด
แต่ยังมอบกำลังใจที่จริงใจได้เสมอ
เพราะบางวัน
สิ่งที่ช่วยให้คนคนหนึ่งผ่านความยากลำบากไปได้
อาจไม่ใช่คำแนะนำอันชาญฉลาด
หากเป็นเพียงถ้อยคำธรรมดาที่ทำให้เขารู้ว่า
เขายังมีคุณค่า และไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง
แล้วคุณล่ะครับ เคยมีคำพูดธรรมดาประโยคไหน ( หรือเหตุการณ์ใด )
ที่ช่วยเยียวยาหัวใจและยังจำได้จนถึงวันนี้บ้าง
แชร์ประสบการณ์กันมาได้นะครับ