สวัสดีค่ะ เราก็แค่เด็กอายุ 24 คนหนึ่งที่พยามหาตัวเองและพยามปักหลักมั่นคงให้ได้สักที่ ส่วนเรื่องแนวคิดที่ว่า เราชอบมีอารมณ์ และอ่อนไหวในเรื่องพ่อ แม่มาตลอด ….. เราหงุดหงิดเวลาที่ต้องคุยกับพ่อ รู้สึกไม่ชอบคำถามบางอย่าง รู้สึกทำไมถามอะไรที่มันไม่น่าถาม รู้สึกเหมือนโดนจับผิด ไม่ก็ประชด ดราม่าใส่ตลอด แล้วเราก็โทษอดีตที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ หรือรู้สึกไม่ประสบความสำเร็จสักที แต่ก็ยังตามหาอยู่ตลอด
เรื่องที่ทำให้เราโทษอดีตคือ
1. เรารู้สึกไม่ได้รับความเข้าใจและอบอุ่นพอจากพ่อแม่ หรือได้รับคำปรึกษาที่เพียงพอ เพราะ ตั้งแต่ อนุบาล พ่อแม่ทะเลาะกันตลอด แม่ติดยาค่ะ ขโมยเงินเก็บเรา สร้างหนี้สิน ทำให้ทางบ้านเดือดร้อน
2. พอเป็นแบบนี้เราต้องมาอยู่กับพ่อ พ่อเป็นทหารค่ะ นิสัยทหารชอบดุ ชอบหงุดหงิด ชอบรำคาญ ไม่ค่อยได้คำปรึกษา หรือเราแทบไม่คุยอะไรกับเค้าเลยเพราะกลัว เพราะจะโดนเอ็ดตลอด
3. พอพ่อแม่แยกทาง พ่อเราก็ดูแลเราที่เป็นลูก ผญ. ซึ่งความละเอียดอ่อนหรือความเข้าใจก็ไม่ค่อยมีหรอกค่ะ เลี้ยงตามประสาผู้ชาย ทิ้งไว้กับป้าบ้าง กับย่าบ้าง เราอยู่ไหนไม่เคยเกิน5ปี ต้องย้ายตลอด เปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อย
4. ด้วยความที่แม่ ติดยา เคยลักขโมย ทางบ้านพ่อหรือคนอื่นๆ ก็จะไม่ค่อยชอบเราไปด้วย เพราะแม่เป็นแบบนั้น เคยโดนน้องชายแม่ประชดว่าเดี๋ยวเราก็เป็นแบบแม่ทั้งที่อยู่แค่ ประถม ฝั่งทางย่าพ่อ ก็มีที่หลับที่นอนให้ หาให้กิน แต่ก็ระแวงเรากลัวเราขโมยตัง5555 ทั้งที่เราก็เงียบๆและยังไม่โตพอด้วยซ้ำพึ่งจะขึ้นมัธยมตอนที่ย้ายมาอยู่กับย่า
5. พ่อมีแฟนใหม่ แต่แฟนใหม่มีลูกติด2คน และเราก็ไม่เคยได้รับความใส่ใจพูดคุยหรืออะไรที่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โอเค เวลาไปเจอก็ออกแนวเหยียดๆมากกว่าถามสารทุกข์สุขดิบ
6. เรากลายเป็นเด็กเงียบไม่ค่อยพูดเมื่อต้องอยู่กับคนใหญ่ไม่มีวิธีการคุย ไม่รู้จักการพูดคุย แต่จะร่าเริงเฉพาะตอนอยู่กับเพื่อน คุยเก่ง และตลกมาก
เรื่องในใจมีอีกเยอะเลยค่ะจนบางทีรู้สึกจัดการตัวเองไม่ได้และเอาแต่โทษอดีต โทษพ่อ โทษแม่ที่ผ่านมา …. บางทีแค่รู้สึกโดนกดดันว่าทำอะไรให้สำเร็จสักที แต่ก็จะเกิดอารมณ์โมโหรำคาญหรือโกรธ และโทษอดีตว่าเราก็ใช้ชีวิตเหมือนที่พ่อ แม่เคยใช้ชีวิตนั่นแหละ ณ ตอนนี้ ก็ไม่ได้มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง อาศัยบ้านพักเอา ….. แล้วก็รู้สึกนอยว่ามากดดันคนอื่นทำไมทั้งทั้งที่ตัวเองก็ไม่ทำ ทุกวันนี้ถึงเป็นแบบนี้อยู่ เรื่องรักก็รักนะคะ แต่เรื่องที่กวนใจมากที่สุดคือเรื่องนี้เลย เรามีความคิดเคยอยากหายไปจากโลกนี้ด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่มีปัญหาในครอบครัวรู้สึกตัวเองเป็นภาระตลอดในการเกิดมา ทั้งที่เราก็ไม่ได้อยากเกิดมาเจอแบบนี้เลย
ขอแนวคิดในการปรับใจเรื่องชีวิต และครอบครัว
เรื่องที่ทำให้เราโทษอดีตคือ
1. เรารู้สึกไม่ได้รับความเข้าใจและอบอุ่นพอจากพ่อแม่ หรือได้รับคำปรึกษาที่เพียงพอ เพราะ ตั้งแต่ อนุบาล พ่อแม่ทะเลาะกันตลอด แม่ติดยาค่ะ ขโมยเงินเก็บเรา สร้างหนี้สิน ทำให้ทางบ้านเดือดร้อน
2. พอเป็นแบบนี้เราต้องมาอยู่กับพ่อ พ่อเป็นทหารค่ะ นิสัยทหารชอบดุ ชอบหงุดหงิด ชอบรำคาญ ไม่ค่อยได้คำปรึกษา หรือเราแทบไม่คุยอะไรกับเค้าเลยเพราะกลัว เพราะจะโดนเอ็ดตลอด
3. พอพ่อแม่แยกทาง พ่อเราก็ดูแลเราที่เป็นลูก ผญ. ซึ่งความละเอียดอ่อนหรือความเข้าใจก็ไม่ค่อยมีหรอกค่ะ เลี้ยงตามประสาผู้ชาย ทิ้งไว้กับป้าบ้าง กับย่าบ้าง เราอยู่ไหนไม่เคยเกิน5ปี ต้องย้ายตลอด เปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อย
4. ด้วยความที่แม่ ติดยา เคยลักขโมย ทางบ้านพ่อหรือคนอื่นๆ ก็จะไม่ค่อยชอบเราไปด้วย เพราะแม่เป็นแบบนั้น เคยโดนน้องชายแม่ประชดว่าเดี๋ยวเราก็เป็นแบบแม่ทั้งที่อยู่แค่ ประถม ฝั่งทางย่าพ่อ ก็มีที่หลับที่นอนให้ หาให้กิน แต่ก็ระแวงเรากลัวเราขโมยตัง5555 ทั้งที่เราก็เงียบๆและยังไม่โตพอด้วยซ้ำพึ่งจะขึ้นมัธยมตอนที่ย้ายมาอยู่กับย่า
5. พ่อมีแฟนใหม่ แต่แฟนใหม่มีลูกติด2คน และเราก็ไม่เคยได้รับความใส่ใจพูดคุยหรืออะไรที่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โอเค เวลาไปเจอก็ออกแนวเหยียดๆมากกว่าถามสารทุกข์สุขดิบ
6. เรากลายเป็นเด็กเงียบไม่ค่อยพูดเมื่อต้องอยู่กับคนใหญ่ไม่มีวิธีการคุย ไม่รู้จักการพูดคุย แต่จะร่าเริงเฉพาะตอนอยู่กับเพื่อน คุยเก่ง และตลกมาก
เรื่องในใจมีอีกเยอะเลยค่ะจนบางทีรู้สึกจัดการตัวเองไม่ได้และเอาแต่โทษอดีต โทษพ่อ โทษแม่ที่ผ่านมา …. บางทีแค่รู้สึกโดนกดดันว่าทำอะไรให้สำเร็จสักที แต่ก็จะเกิดอารมณ์โมโหรำคาญหรือโกรธ และโทษอดีตว่าเราก็ใช้ชีวิตเหมือนที่พ่อ แม่เคยใช้ชีวิตนั่นแหละ ณ ตอนนี้ ก็ไม่ได้มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง อาศัยบ้านพักเอา ….. แล้วก็รู้สึกนอยว่ามากดดันคนอื่นทำไมทั้งทั้งที่ตัวเองก็ไม่ทำ ทุกวันนี้ถึงเป็นแบบนี้อยู่ เรื่องรักก็รักนะคะ แต่เรื่องที่กวนใจมากที่สุดคือเรื่องนี้เลย เรามีความคิดเคยอยากหายไปจากโลกนี้ด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่มีปัญหาในครอบครัวรู้สึกตัวเองเป็นภาระตลอดในการเกิดมา ทั้งที่เราก็ไม่ได้อยากเกิดมาเจอแบบนี้เลย