มันตามมาจากบ้านเพื่อน
เมื่อคืนกลับจากบ้านเพื่อนดึกสงัด ทางเปลี่ยวผ่านป่าทึบมืดสนิท จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแนบชิดหลังเราตลอดทาง หายใจรดต้นคอลมเย็นเฉียบจนเลือดแข็ง หันไปดูไม่เห็น แต่เสียงฝีเท้าดังติดก้นก้าวต่อก้าว ยิ่งเราวิ่งมันยิ่งเร่งไล่ เสียงเรียกชื่อเราซ้ำๆ แทรกเสียงครางลึกๆ ดังชัดเจนขึ้นทุกวินาที กลิ่นเหม็นเน่าเน่าเปื่อยลอยจมจมูก หัวปวดทะลุจนแทบระเบิด ตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า มองเห็นเงาดำร่างยักษ์กรงเล็บยาวแหลมคม พุ่งแทรกแผงพุ่มไม้ไล่เบียดชิดจนสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะเลือดเนื้อ
วิ่งถึงบ้านปิดประตูใส่กลอนลั่น ล็อกหน้าต่างทุกบานแน่นสนิท คิดว่าปลอดภัยแล้ว แต่เสียงขูดประตูดังลากยาวกรูด...กรูด...จนขนลุก ตามด้วยเสียงเรียกชื่อเราชัดๆ แทรกเสียงหัวเราะที่ไม่ใช่ของคน ผมยืนแข็งค้างกล้าดูช่องมอง ข้างนอกว่างเปล่า แต่เงาที่พื้นกลับมีร่างสูงผิดสัดส่วน ยืนแนบชิดหลังเราตั้งแต่เมื่อครู่ กลิ่นเหม็นเน่าเข้าจมูกชัดขึ้น หายใจมันรดผมที่ตั้งชัน ค่อยๆ เงยหน้ามองกระจก เห็นมันยืนเงียบๆ แนบหลังเรา มือกรงเล็บยาวแหลมชี้ลงที่บ่า ดวงตาขาวล้วนไร้สีจ้องทับเรานิ่ง ปากมันขยับกระซิบชิดหู “กลับถึงบ้านแล้ว... จะไปไหนได้อีก...”
ขยับไม่ได้ร้องไม่ออก มันกอดรัดแน่นจนหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังไหลย้อน วิญญาณถูกดึงออกทีละนิด ชีวิตจางหายพร้อมแรงกดทับที่หนักอึ้ง จนสติแทบดับไป... พอฟ้ามืดลงตื่นมาอีกที... ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างนอกบ้านตัวเอง มองเข้าไปข้างใน เห็นร่างของผมเองนั่งอยู่เงียบๆ มองออกมาที่ประตูด้วยดวงตาขาวล้วนไร้ชีวิต... มันแยกร่างเราไปแล้ว และตอนนี้... มันกำลังรอใครสักคนเปิดประตูออกมารับ...
เล่าเรื่องผี
เมื่อคืนกลับจากบ้านเพื่อนดึกสงัด ทางเปลี่ยวผ่านป่าทึบมืดสนิท จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแนบชิดหลังเราตลอดทาง หายใจรดต้นคอลมเย็นเฉียบจนเลือดแข็ง หันไปดูไม่เห็น แต่เสียงฝีเท้าดังติดก้นก้าวต่อก้าว ยิ่งเราวิ่งมันยิ่งเร่งไล่ เสียงเรียกชื่อเราซ้ำๆ แทรกเสียงครางลึกๆ ดังชัดเจนขึ้นทุกวินาที กลิ่นเหม็นเน่าเน่าเปื่อยลอยจมจมูก หัวปวดทะลุจนแทบระเบิด ตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า มองเห็นเงาดำร่างยักษ์กรงเล็บยาวแหลมคม พุ่งแทรกแผงพุ่มไม้ไล่เบียดชิดจนสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะเลือดเนื้อ
วิ่งถึงบ้านปิดประตูใส่กลอนลั่น ล็อกหน้าต่างทุกบานแน่นสนิท คิดว่าปลอดภัยแล้ว แต่เสียงขูดประตูดังลากยาวกรูด...กรูด...จนขนลุก ตามด้วยเสียงเรียกชื่อเราชัดๆ แทรกเสียงหัวเราะที่ไม่ใช่ของคน ผมยืนแข็งค้างกล้าดูช่องมอง ข้างนอกว่างเปล่า แต่เงาที่พื้นกลับมีร่างสูงผิดสัดส่วน ยืนแนบชิดหลังเราตั้งแต่เมื่อครู่ กลิ่นเหม็นเน่าเข้าจมูกชัดขึ้น หายใจมันรดผมที่ตั้งชัน ค่อยๆ เงยหน้ามองกระจก เห็นมันยืนเงียบๆ แนบหลังเรา มือกรงเล็บยาวแหลมชี้ลงที่บ่า ดวงตาขาวล้วนไร้สีจ้องทับเรานิ่ง ปากมันขยับกระซิบชิดหู “กลับถึงบ้านแล้ว... จะไปไหนได้อีก...”
ขยับไม่ได้ร้องไม่ออก มันกอดรัดแน่นจนหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังไหลย้อน วิญญาณถูกดึงออกทีละนิด ชีวิตจางหายพร้อมแรงกดทับที่หนักอึ้ง จนสติแทบดับไป... พอฟ้ามืดลงตื่นมาอีกที... ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างนอกบ้านตัวเอง มองเข้าไปข้างใน เห็นร่างของผมเองนั่งอยู่เงียบๆ มองออกมาที่ประตูด้วยดวงตาขาวล้วนไร้ชีวิต... มันแยกร่างเราไปแล้ว และตอนนี้... มันกำลังรอใครสักคนเปิดประตูออกมารับ...